Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

zdrowy kręgosłup

  • dyskopatia ledźwiowa - ćwiczenia na gorset mieśniowy

     W trakcie wizyty u lekarza, podczas zdiagnozowania dyskopatii, często słyszymy między innymi zaleceniami, informację na temat ćwiczeń tzw gorsetu mięśniowego. Jest to potocznie zwana grupa mięśni brzucha i pleców (nie mylić z stabilizatorami głębokimi), które mają na celu zabezpieczyć kręgosłup podczas ruchu.

    Niby proste, ale..... Problem leży w mechanizmach obronnych naszego organizmu. Każdy uraz (tu wypadnięcie dysku) doprowadza do zmian we wzorcu ruchowym. Wszystkie mięśnie, których ruch może nasilać uszkodzenie, zostają osłabione i porażone (hipotoniczne) zaś mięśnie których czynności zabezpieczą przed zaostrzeniem stanu zapalnego stają się hipertoniczne (wzmożone napięcie). Jest to bardzo logiczny mechanizm, który chce zabezpieczyć źródło urazu, poprzez unieruchomienie grup mięśniowych. Zjawisko to nosi nazwę: nocyceptywny somatomotoryczny efekt blokowania (wg Bruggera). Chory odczuwa ból i osłabienie w mm porażonych oraz nadmierną sztywność i napięcie w mm hipertonicznych. Dodatkowo w mięśniach nadmiernie naprężonych znajdują się miogelozy, które są źródłem opisanej reakcji nocyceptywnej, powodującej narastanie objawów. Tworzy się zamknięte koło.

     
    Dyskopatia jako uraz podlega tym samym prawom. Dzięki zrozumieniu sytuacji można wytłumaczyć dlaczego nie da się wyćwiczyć tzw gorsetu mięśniowego. Dyskopatia powstaje, głównie poprzez przodopochylenie ciała. Dyskstale wypychany jest do tyłu,aż siły działające doprowadzą do rozerwania pierścienia włóknistego i przesunięcia się do tyłu jądra miażdżystego. Ruch pochylenia do przodu kontroluje w głównej mierze mięsień prosty brzucha .Zgodnie z reakcją nocyceptywną opisaną powyżej, mięsień ten zostanie porażony i osłabiony, aby osoba z dyskopatią nie wykonywała ruchu, który jej szkodzi. Jednocześnie następuje wzmożone napięcie mm. grzbietu, które ma dodatkowo przeciwdziałać przodopochyleniu. Sytuacja ta, utrzymywać się będzie tak długo, jak długo mamy wysunięty dysk. W tej sytuacji, każde ćwiczenia mm brzucha, bez wzgędu na ilość powtórzeń i intensywność nie dadzą żadnych efektów. Zwiększy się tylko ból i dyskomfort a organizm i tak zniweluje do punktu wyjścia siłe ćwiczonych mięśni.

      Ćwiczenia tzw. gorsetu mięśniowego powinno zatem rozpocząć się zaraz po pierwszych objawach powrotu jądra miażdżystego do centrum pierścienia lub (przy braku objawów bólowych) razem z terapią (np. McKenzie). Świadczyć o tym będzie objaw centralizacji (wg McKenzie) oraz ustępowanie objawów neurologicznych.

    Przykładowe ćwiczenie. Połóż się na plecach,ugnij nogi w kolanach. Dłonie skrzyżuj na klatce piersiowej.

    Dociskając odcinek L-S kręgosłupa, unieś głowę i łopatki. Utrzymuj przez kilka sekund. Poczujesz jak napina się m.prosty brzucha. Docisk odcinka L-S powoduje stabilizację kręgosłupa przez co reakcja nocyceptywna blokująca wzmacnianie siły mięśniowej ulega osłabieniu.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora, który jest fizjoterapeutą.Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej film wtemacie na kanale youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

       

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz 1

     Dyskopatia to inaczej przepuklina jądra miażdżystego tarczy międzykręgowej kręgosłupa. Polega na uwypukleniu jądra miażdżystego które powoduje ucisk i drażnienie korzeni rdzeniowych, rdzenia kręgowego lub innych struktur kanału kręgowego.Mechanizm drażnienia jest dwojaki. Po pierwsze dolegliwości bólowe powodowane są przez ucisk mechaniczny. Drugim elementem mogącym wywoływać bodźce bólowe jest niskie pH jądra miażdżystego spowodowane ubogą w tlen przemianą materii.

     

     

    duskopatia

                                                                 Rodzaje dyskopatii 

     

     Objawy: ból odcinka lędźwiowego z promieniowaniem do jednej lub dwóch kończyn (tzw objaw rwy kulszowej),zaburzenia czucia powierzchniowego, mrowienie i pieczenie sięgające stopy, niedowład i osłabienie siły mięśniowej.

     Jeżeli nie czujesz oddawania moczu i mięśni pośladkowych (zespół ogona końskiego) natychmiast skonsultuj się z lekarzem! Prawdopodobnie na rehabilitację jest już za późno.

     
    UWAGA ! Artykuł tylko informacyjno-poglądowy opisujący postępowanie rehabilitacyjne autora w dyskopatii ze swoimi pacjentami.

    WAŻNE! W razie chęci wykorzystania wskazówek, wzorca postępowania z w/w artykułu, należy skontaktować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą celem konsultacji.

     Jak sobie pomóc?

     Jak najszybciej połóż się na brzuchu. Podłóż w okolicy pępka jedną, dwie a nawet trzy poduszki. Ilość zależy od wielkości wysuniętego jądra miażdżystego i twojej wagi. Masz tak długo szukać odpowiedniego ułożenia (przesuwając się do przodu lub do tyłu), aż poczujesz ulgę w najdalszych częściach nogi dokąd dochodzi ból podczas siedzenia lub stania. Nie zalecam na te chwilę piłki rehabilitacyjnej, ponieważ podczas leżenia równowaga jest utrzymywana poprzez napięcie mm łydek.Powoduje to dodatkowy ból osłabionych w tym miejscu mięśni (brzuchaty i płaszczkowaty łydki). Powolny zanik bólu od stopy w kierunku kręgosłupa to tzw objaw centralizacji (wg McKenzie). Wskazuje na powrót jądra miażdżystego na swoje miejsce, które znajduje się wewnątrz pierścienia.

    Dla informacji - nie wypada cały dysk (jądro + pierścień), jedynie jądro z powodu pęknięcia włókien pierścienia.

     Jest to bardzo długi proces. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Każda inna czynność powoduje ponowny ruch jądra miażdżystego (taka jego rola, to nasz amortyzator), co przy przodopochyleniu powoduje ponowny ucisk na korzeń nerwu. Dlatego zawsze mówię moim pacjentom "Jak nie czujesz bólu to znaczy, że w danej chwili organizm się leczy". Poniżej kilka opcji opisanej pozycji.

     

                                                                             ćwiczenia w dyskopatii

     Stosuj tę pozycję co 3-4 godziny. W pozostałym czasie powinno się: unikać pozycji siedzącej, przodopochylenia oraz jakiegokolwiek wysiłku. Z moich obserwacji wynika, że podczas stosowania tej pozycji, zastrzyki przepisane przez lekarza są bardziej efektywne. cdn

    Poniżej film z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     


                  

       
     
  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 2

     Druga część artykułu na tematbólów kręgosłupa lędźwiowego pochodzenia dyskowego. Podczas stosowania pozycji leżącej na brzuchu z podkładką, po ok 20 min (w zależności od zmęczenia, stanu dyskopatii) chory powinien odczuwać zmniejszenie dolegliwości bólowych. Ból powinien się cofać w kierunku kręgosłupa (objaw centralizacji wg McKenzie). Często w pierwszym okresie, występuje sytuacja gdzie ból pozostaje tylko w okolicach kręgosłupa lędźwiowego. Należy wówczas poszukać innego położenia (przesunąć się na podkładce), które przyniesie ulgę. Jeśli takiego na tę chwilę nie ma, to należy podłożyć kolejną poduszkę, aby biodra były ułożone jeszcze wyżej.

     Kiedy poczujemy ulgę, przechodzimy do pierwszego ćwiczenia (korzystamy tu z elementów metody McKenzie z pewnymi modyfikacjami). Jest to odgięcie kręgosłupa do tyłu z pozycji w której się aktualnie znajdujemy (z podkładkami pod brzuchem). Unosimy ciało podnosząc się na rękach. Odgięcie powinno być do maksymalnej wysokości, w której nie odczuwamy bólu (promieniowanie do nogi, nasilenie w odcinku L-S). Nie wchodzimy w granicę bólu, ponieważ podrażniamy rejon wysuniętego dysku i całe ćwiczenie traci sens. Ćwiczenie powtarzamy 10 x, pamiętając aby przy ostatnim odgięciu wypuścić powietrze. Powoduje to dodatkowe wygięcie naszego kręgosłupa.

    Można wykorzystać 3 opcje pozycji wyjściowej. Wybór zależy od odczuwania bólu w trakcie ćwiczenia. Poniżej przykłady.

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     

     

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

    Kiedy dochodzimy do maksymalnego odgięcia bez bólu w pozycji 3, wyciągamy jedna podkładkę (jeśli było ich kilka) i zaczynamy ćwiczenia od początku. Proces powtarzamy tak długo, aż osiągniemy maksymalne odgięcie z biodrami ułożonymi na podłodze (bez podkładki).

     

      Moim pacjentom wprowadzam urozmaicenie oparte na pozycji z jogi np:

    Pozycja wyjściowa: j/w, dłonie przy barkach, łokcie lekko dociągnięte do ciała, czoło dotyka podłoża,stopy lekko na zewnątrz.

    Ruch: Poprzez wyciągnięcie szyi próbujemy położyć brodę, w miejsce gdzie było czoło. Następuje lekkie rozciągnięcie kręgosłupa. Utrzymując napięcie wykonujemy w/w ćwiczenie.
    W trakcie wykonywania ćwiczeń, mogą występować bóle przeciążeniowe w łopatkach, rękach lub szyi. Jest to efekt nowych ćwiczeń dla twojego ciała. Całość (leżenie ok. 20 min + 10 x odgięcie) powtarzamy co 3-4 godziny. Między ćwiczeniami, dużo odpoczywamy, leżąc na brzuchu. Można wykorzystać oglądanie tv, praca na notebooku itd. Pozycję siedzącą powinno stosować się tylko w sytuacjach wyjątkowych.

    Opisane ćwiczenia są początkiem, w długim procesie rehabilitacji wysuniętego dysku. Jednocześnie pacjent powinien korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada pełen wachlarz zabiegów i możliwości terapeutycznych na każdym poziomie choroby.

    Poniżej film z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i i udostępniania.

     

     

                                           

     

     Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora, który jest fizjoterapeutą.Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

       

     

                  

     

     

     

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 3

     W trzeciej części artykułu na temat postępowania terapeutycznego w dyskopatii odcinka lędżwiowego, opiszę kilka ćwiczeń na głębokie stabilizatory kręgosłupa.

     Jeżeli bóle rwy kulszowej są mniejsze i rzadsze, przczulica w rejonie L-S zniknęła, można zaczynać ćwiczenia wzmacniające. Jednym z najważniejszych i najsilniejszych mm zaliczanych do tej grupy, w oparciu o badania (Richardson,OSullivan) jest m.multifidus (wielodzielny). Od sprawności tego mięśnia zależy prawidłowe ustawienie oraz stabilizacja kręgosłupa. Kontroluje ruch między kręgami oraz ochrania cały segment wraz z dyskiem przed tzw siłami ścinającymi. Udowodniono, że na kilka mikrosekund przed wykonaniem ruchu ciała, mięsień napinając się usztywnia kręgosłup zabezpieczając go podczas przemieszczania.

      Połóż się na plecach z nogami ugiętymi w kolanach, łokcie oprzyj o podłoże. Pod lędźwie podłóż wałek (np. ręcznik).Wypuść powietrze z brzucha, a następnie próbuj wciskać odcinkiem L-S podkładkę w podłoże. Jeśli nie będzie sprawiać to problemu dodaj dociskanie łokci do podłoża. Poczujesz jak twoje całe plecy są napięte wraz ze stawami żuchwy. Utrzymaj napięcie 10 sekund i powtórz to 10-20 razy. Nie może wytwarzać się ból, jedynie możesz odczuwać zwykły brak siły. Odcinek ten jest bardzo osłabiony.

     Kiedy czujemy się mocniejsi w odcinku L-S, można przejść do trudniejszej wersji ćwiczenia z uaktywnieniem tylnej grupy mięśni ud i pośladków. Wykorzystać można piłkę rehabilitacyjną, siedzisko fotela lub wersalki. Całość wykonujemy jak wyżej, jedynie dodajemy nacisk piętami na piłkę. Nastąpi dodatkowo napięcie ud.

     Mięsień wielodzielny można ćwiczyć także z mm brzucha. Skrzyżuj ręce na klatce piersiowej. Podczas dociskania kręgosłupa j/w w podłoże, staraj się unieść głowę wraz z łopatkami do góry. Poczujesz jak mm brzucha napinają się (prosty brzucha). Unoszenie głowy może być również na skos, aktywizują się wówczas mm skośne brzucha. Spróbuj także z piłką.

     Na zakończenie ćwiczenie rozciągające mięsień czworoboczny lędźwi. Z moich obserwacji wynika, że przeciążenia i osłabienia tego mięśnia leżą u podstaw 80 % bólów pleców (pomijając nagłe urazy), które mogą rozwinąć się w poważniejsze jednostki chorobowe.

       Leżąc na boku, zginamy kolano i dotykamy podłoża. Całą kończynę górną odchylamy do tyłu i pozostawiamy sile ciężkości, aby swobodnie opadała. W zależności od wielkości skrętu poczujesz rozciąganie od łopatek do stawów biodrowych. Stosować to ok 3 - 4 min, na każdym boku.

       WAŻNE! W trakcie wykorzystywania powyższych informacji lub wykonywania ćwiczeń powinno się być pod kontrolą lekarza lub fizjoterapeuty, który skoryguje i włączy odpowiednie postępowanie rehabilitacyjne do leczenia twojej choroby.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora , który jest fizjoterapeutą.Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej film  z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

     

       
     
     
     
     
     
     
  • Odcinek szyjny - ćwiczenia

     Odcinek szyjny C kręgosłupa składa się z 7 kręgów pomiędzy którymi znajduje się 5 dysków. W tym rejonie znajdują się mięśnie których przyczepy mają wpływ na stawy barkowe i górny odcinek kręgosłupa z głową włącznie. Mamy tu również wejście dwóch ważnych naczyń krwionośnych. Tętnica kręgowa prawa i lewa które wchodzą do kanału kręgowego na wysokości kręgu C6. Doprowadzają one krew do mózgu. Prowadząc rehabilitacje w/w odcinka należy zachować szczególną ostrożność. Poniżej opiszę kilka ćwiczeń, które można wykonać w domu.

     Na początku ćwiczenia rozciągające, wykorzystujące tzw poizometryczną relaksację mięśni (PIR). Jest tp metoda bardzo efektywna i mniej bolesna. Polega ona najprościej mówiąc do wytworzenia napięcia mięśni, które za chwilę będą rozciągane.

     Usiądź wygodnie z rękoma splecionymi na pochylonej do przodu głowie (potylica). Spróbuj teraz prostować głowę przeciwko oporowi splecionych rąk. Napięcie utrzymuj ok 10 sekund. Następnie rozluźnij mięśnie szyi i dociskając rękoma rozciągaj mięśnie kierując brodę do mostka (czas ok 20 sekund). Pamiętać należy o utrzymywaniu prostych pleców. Ćwiczymy tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                                            ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

       

     

     

    Kolejne dwa ćwiczenia wykorzystują te samą metodę PIR - rozciągając mięśnie na boki i w skręcie.

     Siedząc wygodnie podłóż jedną dłoń pod pośladek. Ustabilizuje to staw barkowy, który nie będzie przesuwał się do góry podczas rozciągania. Następnie połóż drugą dłoń w okolicy ucha (zobacz zdjęcie). Spróbuj wykonać ruch w bok (tak jakbyś chciał dotknąć uchem bark) przeciwko oporowi dłoni przez ok 10 sekund. Teraz rozluźnij mięśnie odcinka szyjnego a ręką rozpocznij powolne rozciąganie w przeciwną stronę. Nie pochylaj całego ciała w kierunku rozciągania.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

      Połóż dłoń na jednym policzku. Próbuj skręcać głowę przeciwko oporowi reki. Następnie rozluźnij mięśnie a dłonią rozpocznij rozciąganie w przeciwną stronę. Czas napięcia ok 10 sek, a rozciąganie 20 sek. Pamiętaj aby nie obracać całej klatki piersiowej, tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Kolejnymi ćwiczeniami odcinka szyjnego jakie będziemy wykonywać to ćwiczenia wykorzystujące metodę McKenzie.

     Usiądź wygodnie (plecy proste). Spróbuj cofać szyję do tyłu (tak jak na zdj). Nos znajduje się podczas całego ruchu ćwiczenia na tej samej linii. Poczujesz napięcie w środkowym odcinku szyjnym. Proponuję wykonać 3 serie po 20 sekund. Podczas odpoczynku nie wychylać głowy za bardzo do przodu. 

     


                                                                          ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

       

     

     

    Ta sama zasada dotyczy pozostałych ćwiczeń. Różnią się tylko ustawieniem początkowym głowy. Poniżej ćwiczenie z głową odchyloną o 45 st do góry. Podczas ruchu powinieneś odczuwać napięcie w dolnej części odcinka szyjnego.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Ćwiczenie z głowa pochyloną o 45 st w dół. Podczas ćwiczenia odczujesz napięcie w górnym odcinku szyjnym.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

     Na koniec opiszę terapię okostnego punktu spustowego C2, który często odpowiada za bóle dolnej części głowy i oka. Punkt znajduje się z boku kręgosłupa poniżej potylicy. Jest bardzo bolesny. Jeśli jest uaktywniony i dobrze trafisz, poczujesz jak ból lub prąd popłynie z boku głowy (często aż do oka). Naciśnij go przez ok 60 sek (możesz rozcierać) a następnie pochylając głowę do przodu rozciągaj miejsce z punktem. Powtarzaj 3-4 razy dziennie.

     

     

                                                    okostny punkt spustowy

     

     

     Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na własnej praktyce w pracy z pacjentem. Przed wykorzystaniem informacji zamieszczonych poniżej należy skonsultować się lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy na kanale youtube w temacie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

     

     

     

    {jcomments on}

  • Zespół mięśnia gruszkowatego

     Jednym z ważnych mięśni w rejonie miednicy jest mięsień gruszkowaty. Swoją nazwę zawdzięcza trójkątnemu podobnemu do gruszki kształtu. Niewielki, umiejscowiony ok 6 cm w głąb od powierzchni skórnej pośladka. Łatwo można go namierzyć u osób szczupłych.

     

     Anatomia: Przyczep początkowy to brzuszna (przednia) część kości krzyżowej pomiędzy otworami krzyżowymi przednimi od 2 – 4. Następnie przebiega przez otwór kulszowy większy dzieląc go na otwór pod i nadgruszkowaty.

    Przyczep końcowy znajduje się na szczycie powierzchni przyśrodkowej krętarza większego kości udowej. Unerwieniem zajmuje się tzw gałązka splotu krzyżowego L5, S1-S2

    Pod względem funkcji jest mięśniem bardzo pracowitym. W zależności od kąta zgięcia zginaczy biodra wykonuje rotację zewnętrzną lub wewnętrzną:

    - od 0 do ok 60 - 70 st rotuje na zewnątrz w stawie biodrowym i odwodzi

    - powyżej 60 – 70 rotuje do wewnątrz.

    Dodatkowo bierze udział w odwodzeniu i prostowaniu kończyny dolnej w stawie biodrowym. Są to niewielkie ruchy ale należy o nich wspomnieć. Ostatnią ważną lecz nie docenianą funkcją mięśnia gruszkowatego jest udział w stabilizacji obręczy biodrowej. Stabilizuje miednicę oraz centruje głowę kości udowej w panewce stawu podczas chodu. Funkcję tę wykonuje wraz z mięśniami bliźniaczymi, mięśniem zasłaniaczem zewnętrznym i wewnętrznym.

    Do najczęstszych objawów wynikających z dysfunkcji mięśnia zwanego zespołem mięśnia gruszkowatego są

    - ból pośladka promieniujący od kości krzyżowej do przednio – bocznej powierzchni uda

    - piekący ból biodra, idący w kierunku pośladka jak i całej kończyny

    - drętwienie, parestezje kończyny, zaburzenia czucia dotykowego

    - ból podczas siedzenia, stania lub leżenia. Powstaje po około15–20 minutach a zmiana pozycji nie przynosi ulgi w bólu.

    - nasilające się bóle przy wykonywaniu ruchu rotacji zewnętrznej lub rotacji wewnętrznej stawu biodrowego

    - bolesność, tkliwość palpacyjna (dotyk) mięśnia gruszkowatego.

    - dolegliwości bólowe nasilają się podczas wchodzenia po schodach

    - pochyla tułów ku przodowi z jednoczesnym przeprostem kolan

    - ból podczas wypróżniania

    - zauważalna jest asymetria kończyn dolnych

     

     

       

     

     Jednak najbardziej znany objaw nad którym skupia się większa część fizjoterapeutów to tzw rwa gruszkowata. Jest to podrażnienie nerwu kulszowego na poziomie mięśnia gruszkowatego. Często mylona z rwą kulszową powstałą na wskutek drażnienia korzenia nerwu w kręgosłupie lędźwiowym przy dyskopatii. Występują tutaj co najmniej dwie przyczyny drażnienia nerwu co prowadzi do jego stanu zapalnego. W warunkach prawidłowej anatomii u znacznej części populacji nerw kulszowy przebiega pod dolnym brzegiem naszego mięśnia. Po drugie, występuje równieżspecyficzny przebieg nerwu kulszowego (ok 16% – 20%). W tym przypadku nerw kulszowy przechodzi przez brzusiec mięśnia, dzieląc go na dwie lub trzy części. Jest to sytuacja trudniejsza. Każde przeciążenie powodujące zmianę napięcia włókien mięśniowych spowoduje kompresję nerwu co zwiększy ryzyko uszkodzenia jego włókien. Według badaczy można to spróbować rozróżnić do jakiej grupy się zaliczamy przy pomocy testów Freiberga (nerw przechodzi przez brzusiec mięśnia) i Pacea (nerw idzie pod dolnym brzegiem mięśnia).

     Przyczyny powstawania zespołu mięśnia gruszkowatego można ogólnie podzielić na dwie grupy. Pierwszą z nich są predyspozycje anatomiczne:

    - skrócenie włókien mięśniowych

    - uszkodzenie struktur około mięśniowych

    - stan zapalny mięśnia

    - krwawienie (uraz mechaniczny)

    Jednak bardzo rzadko spotyka się, aby mięsień z racji swojego położenia uległ izolowanemu urazowi bez współudziału innych struktur w tym rejonie. Dlatego ze względu na czynniki kompensacyjne rozwój zespołu mięśnia gruszkowatego należy połączyć z innymi jednostkami chorobowymi i przeciążeniowymi. Będzie to druga grupa przyczyn tzw wtórnych, które są następstwem:

    - zmian przeciążeniowych wynikające ze stylu życia

    - zmian kompensacyjnych (przykurcz zginaczy i porażenie prostowników) przy długotrwałym siedzeniu. Długotrwałe siedzenie połączone z brakiem aktywności ruchowej może prowadzić do skrócenia mięśni zginaczy stawu biodrowego. Efektem tego będzie pogłębienie fizjologicznej lordozy lędźwiowej, zwiększenie przodopochylenia miednicy i porażenie mięśni pośladkowych. Co wpływa negatywnie na statykę miednicy.

    - jednostki chorobowej znanej jako „dolny zespół skrzyżowania” (Janda). Tutaj powstaje zwiększona lordoza lędźwiowa, jako efekt osłabienia mięśni brzucha i mięśni pośladkowych przy zwiększonym napięciu prostowników kręgosłupa. Sytuacja to prowadzi do aktywizacji punktów spustowych.

    - dyskopatii, procesów degeneracyjnych stawów i trzonów kręgowych

    - wad postawy (przodopochylenie miednicy, różnice w długości kończyn dolnych, kręgozmyk).

    - błędów treningowych - złe wzorce ruchowe

    - braku równowagi mięśniowej w rejonie miednicy (poród, ciąża, uraz np. endoprotezoplastyka stawu biodrowego)

    - nieprawidłowych długości mięśni

    Podczas leczenia zespołu mięśnia gruszkowatego powinno się równolegle wprowadzać terapię i ćwiczenia na:

    - ruchomość stawu biodrowego i stawów biodrowych - krzyżowych (mobilizacje, PIR)

    - dyskopatię i problemy z kręgosłupem lędźwiowym.

    - punkty spustowe

    - mięśnie pośladkowe

    - rozciąganie zginaczy i przywodzicieli stawu biodrowego

    - poprawę stabilizacji

     W poniższym filmiku z kanału dorehabilitacji.pl na youtube pokazałem testy oraz ćwiczenia w terapii zespołu mięśnia gruszkowatego. Znajdziecie tam inne, dokładniejsze podejście do terapii tego zespołu a nie tylko rolowanie i rozciąganie. Zapraszam do obejrzenia.