Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

urazy

  • Ból barku i przedramienia - mięsień kruczo - ramienny

     Podczas urazu ortopedycznego (zerwanie, złamanie) w rejonie barku i przedramienia, zdarzyć się może sytuacja że, urazu dozna mięsień trudny do lokalizacji palpacyjnej (położony głębiej). Problem potęguje dodatkowo brak wyizolowanego, jedynego, charakterystycznego ruchu tego mięśnia. Najczęściej współpracuje z innymi mięśniami w większym lub mniejszym stopniu.

     Taką strukturą jest: mięsień kruczo - ramienny (coracobrachialis). Zaliczany jest do przedniej grupy mięśni ramienia. Przebiega w jamie pachowej pod mięśniem piersiowym większym. Mięsień posiada własną kaletkę która ułatwia mu ślizg ścięgna w rejonie przyczepu początkowego. Nie tylko oddziela ona w/w ścięgno od wyrostka kruczego łopatki ale również od ścięgna mięśnia podłopatkowego.

     

    Zapraszam na poradę online

     

    Anatomia:

    Przyczep poczatkowy (pp) - wyrostek kruczy łopatki

    Przyczep końcowy (pk) - na przyśrodkowej powierzchni kości ramiennej, w połowie jej długości

     Główna czynność mięśnia to zgięcie oraz przywiedzenie ramienia do tułowia. Dodatkowo rotuje kończynę górną do wewnątrz lub do zewnątrz w celu powrotu (ustawienia) jej do tzw pozycji spoczynkowej.

    W tym rejonie przebieg mają także:

    m. dwugłowy ramienia a dokładnie jego głowa krótka

    - mięsień trójgłowy ramienia

    - mięsień podłopatkowy (zaliczany do grupy rotatorów ramienia)

    - mięsień najszerszy grzbietu oraz m. obły większy

    - żyła pachowa i podobojczykowa.

     W dobraniu i prowadzeniu odpowiedniej terapii pomaga ważna wskazówka. W miejscu przyczepu początkowego naszego mięśnia (PP), przyczepia się także, głowa krótka mięśnia dwugłowego ramienia. Następuje tam splot ścięgnisty tych dwóch struktur ze ścięgnem mięśnia piersiowego mniejszego który obniża obręcz barkową i obraca łopatkę. Te informacje mają duży wpływ na planowanie rehabilitacji, ponieważ wprowadzając ćwiczenia na mięsień dwugłowy ramienia i mięsień piersiowy mniejszy wpływamy pośrednio na usprawnianie mięśnia kruczo - ramiennego.

    W rehabilitacji stosuje się w zależności od rodzaju urazu w/w mięśnia:

    - ćwiczenia (kinezyterapia)

    - poizometryczną relaksację mięśni (PIR)

    - głęboki masaż poprzeczny

    - mobilizację stawu

    - masaż klasyczny obręczy barkowej

    - zajęcia na basenie (pływanie kraulem na grzbiecie)

    - kinesiotaping

     Z powodu przebiegu mięśnia w dole pachowym unika się zabiegów z wykorzystaniem prądów i ultradźwięków. Zastosować można pole magnetyczne oraz ewentualnie laser na ścięgno przyczepu początkowego.

     Poniżej film o profilaktyce i propozycji ćwiczeń uzupełniających pracę wykwalifikowanego fizjoterapeutę w warunkach domowych. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

  • Endoproteza kolana - rehabilitacja

     Staw kolanowy jest jednym z najważniejszych i jednocześnie najbardziej złożonym stawem u człowieka.  Każdy uraz lub stan po operacji chirurgicznej w tym rejonie to sytuacja, gdzie duży nacisk powinno  kłaść się na jak najszybsze wprowadzenie rehabilitacji. Odpowiedni dobrane i regularne ćwiczenia na kolano, mają na celu odzyskać ruchomość, siły oraz stopniowy powrót do wykonywania codziennych czynności. Są kluczowe dla pełnego przywrócenia zdrowia. Rehabilitacją medyczną od 2015 r w Polsce ma prawo zajmować się wyłącznie osoba która posiada prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Fizjoterapeuta na podstawie skierowania, historii choroby oraz własnego badania wprowadza odpowiednie ćwiczenia. Czas trwania ćwiczeń to około 20-30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. W zależności od stanu pacjenta dodatkowo można zlecić spacerowanie przez 30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. Poniżej znajdują się propozycje (program) ćwiczeń, który powinien być nadzorowany przez fizjoterapeutę lub ewentualnie ortopedę. Najczęściej zaczyna się je wykonywać już na sali pooperacyjnej, krótko po zabiegu. Początkowo będzie wystepować dyskomfort, ale te ćwiczenia przyśpieszą powrót do sprawności i  zmniejszą ból pooperacyjny.

     

        Zapraszam na poradę online

     

    Zestaw ćwiczeń:

    1. Wzmacnianie mięsnia czworogłowego uda.

    Leżąc lub siedząc napiąć mięśnie uda wyprostowanej w kolanie nogi poprzez skurcz izometryczny. Utrzymać napięcie mięsnia przez 5 -10 s. Powtarzać ćwiczenie około 10 razy w ciągu 2 - 3 minutowego cyklu. Odpocząć przez minutę i powtórzyć. Ćwiczenie wykonywać do uczucia, zmęczenia uda.

     

    mięsień czworogłowy ćwiczenia izometryczne

     

    2. Unoszenie wyprostowanych nóg

    Napiąć mięśnie uda, wyprostować maksymalnie kolano na łóżku. Spróbować unieść nogę na kilka centymetrów. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund. Powtórzyć 10 razy w 2 - 3 seriach. Powoli opuszczać aby uaktywnić skurcz ekscentryczny miesnia czworogłowego uda. Zwrócić uwagę aby ruch powrotny przebiegał płynnie. Można także unosić podudzie podczas siedzenia. Napiąć mięśnie uda i utrzymać nogę w pełni wyprostowaną w kolanie, bez podparcia. Powtarzać ćwiczenie 10 x po 10 sekund w 4 seriach. analogicznie do poprzedniego. 

     

     3. Zginanie nogi w stawie skokowym

    Poruszać powoli w pełnym zakresie stopą w do siebie (zginanie) i od siebie (prostowanie), poprzez naprzemienny skurcz mięśni łydki i goleni. Wykonywać to ćwiczenie przez 2 - 3 minuty, 2 - 3 razy w ciągu godziny. Wykonywać ćwiczenie do momentu, gdy obrzęk w obrębie kostek i podudzi całkowicie ustąpi.

     

     

    endoproteza kolana zgięcie wyprost stopy ćwiczenia

     

     

     

    4. Ćwiczenia prostujące staw kolanowy

    Umieść niewielki zwinięty ręcznik między podłożem a nogą tuż nad piętą. Tak aby pięta nie dotykała podłożą (np łóżka). Napnij mięsnie uda. Spróbować całkowicie wyprostować kolano aż do tzw przeprostu i dotknąć tylną częścią kolana (dołem podkolanowym) łóżka. Utrzymać nogę w pełni wyprostowaną przez 5 -10 sekund. Powtarzać 10 x w 4 seriach lub dopóty nie poczujesz zmęczenia w udzie.

     

     

    endoproteza kolana ćwiczenia

     

     

    5. Zginanie kolana z podparciem nogi o łóżko

    Zginaj kolano tak daleko jak to możliwe, przesuwając stopę (najlepiej piętą) po powierzchni łóżka. Można na początek skorzystać z podkładki (cerata, kolorowy magazyn, podkładka kuchenna) aby zmniejszyć tarcie. Utrzymaj kolano w maksymalnym zgięciu przez 5 -10 sekund, następnie wyprostuj. Powtarzaj 10 razy, do odczucia zmęczenia w nodze.

     

     

    zginanie kolana ćwiczenia endoproteza 

     

     

    6. Zginanie kolana z podparciem, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub krzesła, z udem podpartym, umieść stopę zdrowej nogi nad stopą operowanej nogi, dla zapewnienia jej podparcia. Powoli zginać kolano do kąta który wytwarza średnie odczucje napięcia na mięśniu czworodłowym. Utrzymaj kolano w tej pozycji przez 5-10 sekund pogłębiając dociskiem nogi zdrowej. Powtarzaj 10 razy, aż poczujesz zmęczenie w nodze lub uda Ci się w pełni zgiąć kolano.

    7. Zginanie kolana bez podparcia, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub krzesła, z podpartym udem, zgiąć kolano tak aby dosięgnąć stopą do podłogi. Lekko opierając stopę na podłodze, przechylać górną część ciała w przód, żeby zwiększyć zgięcie kolana. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund. Wyprostować kolano całkowicie. Powtarzać 10 razy do uczucia zmęczenia w nodze lub do całkowitego zgięcia kolana.

     

     

    wyprost kolana ćwiczenia endoproteza

     

     

    8. Zginanie kolana z asystą

    W leżeniu na plecach, umieść zwinięty ręcznik wokół operowanego kolana i zsuń w kierunku stopy. Zginając kolano zwiększaj zakres zgięcia poprzez łagodny nacisk ręcznikiem. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund, do lekkiego zmęczenia.

    9. Ćwiczenia kolan, z oporem

    Umieścić lekki ciężar wokół kostek i powtarzać którekolwiek z powyższych ćwiczeń. Wykonywanie ćwiczeń oporowych zazwyczaj można rozpocząć w ciągu 4-6 tygodni po operacji. Na początku korzystać z obciążników 0,5- lub 1-kilogramowych. Stopniowo zwiększać ich ciężar, w miarę jak będzie powracać siła (wykorzystać niedrogie obciążniki mocowane na rzepy wokół kostek, które można kupić w większości sklepów sportowych).

    10. Zginanie kolana w pozycji stojącej

     

                                                                       endoproteza kolana rehabilitacja balkonik

     

     

     

     

    endoproteza kolana rehabilitacja

     

     

    Stanąć wyprostowanym, opierając się o balkonik lub kule ortopedyczne, unieś udo i zegnij kolano do odczucia średniego napięcia mięśni uda. Utrzymaj pozycję przez 5-10 sekund. Następnie wyprostować kolano, najpierw dotykając podłogi piętą. Powtarzać kilka razy, do średniego zmęczenia.

     

    11. Chodzenie o balkoniku

    Podczas chodzenia należy zwrócić uwagę na jego prawidłowość. Czyli - długość kroku, czas trwania, isiła nacisku z czasem muszą być takie same na obu nogach. W pierwszej fazie stosuje się balkonik. Po wzmocnieniu siły mięśni oraz nauki równowagi przechodzi się na kule ortopedyczne. Decyzję podejmuje lekarz lub fizjoterapeuta.

    Ćwiczenie - stanąć wygodnie, w wyprostowanej pozycji, z ciężarem ciała równomiernie rozłożonym na balkonik lub kule ortopedyczne. Przesuwać balkonik lub kule na krótkie odcinki, następnie wysunąć do przodu operowaną nogę, utrzymując kolano wyprostowane, tak by pięta dotknęła podłogi jako pierwsza. W miarę poruszać się naprzód, staw kolanowy i skokowy będą zgięte i cała stopa będzie równomiernie spoczywać na podłodze. Po ukończeniu kroku, palce u stop będą się unosiły nad podłogę, a kolano i staw biodrowy będą zgięte.

     

    12. Wchodzenie i schodzenie po schodach

    Zdolność do wchodzenia i schodzenia po schodach wymaga siły i elastyczności. Na początku nauki wykorzystywać poręcze i wchodzić po jednym stopniu. Podczas wchodzenia po schodach najpierw stawiać nogę ze zdrowym kolanem, a podczas schodzenia, nogę operowaną. Pamiętać ‘dobra górą’ a ‘zła dołem’. Wchodzenie po schodach jest świetnym ćwiczeniem wzmacniającym siłę i wytrzymałość. Nie próbować wchodzić po schodach o stopniach wyższych niż standardowe (18 cm) i zawsze korzystać z poręczy dla równowagi.

     

     

     

    13. Ćwiczenia i czynności dnia codziennego

    Po odzyskaniu swobody poruszania się na krótkie dystanse, zwiększamy aktywność fizyczną. Ból odczuwany w kolanie przed operacją oraz ból i obrzęk po zabiegu mają wpływ na szybkość leczenia kolana. Pełny powrót do zdrowia trwa kilka miesięcy. Poniższe ćwiczenia i czynności to propozycja przyśpieszenia całego procesu.

     Chodzenie ma rytmiczne i płynne. Dostosować długość kroku i prędkość na tyle, na ile jest to konieczne dla miarowego poruszania się. W miarę jak poprawia się siła mięśni i ich wytrzymałość, można chodzić przez dłuższe okresy czasu. Stopniowo coraz bardziej obciążać nogę. Kiedy chodzenie i/lub stanie przez ponad 10 minut nie spowoduje problemów, oznacza to że, kolano jest na tyle silne, że nie przenosisz ciężaru ciała na balkonik lub kule ortopedyczne (zazwyczaj około 2-3 tygodnie po operacji). Wówczs można zacząć używać tylko jednej kuli lub laski. Trzymać je w dłoni po przeciwległej stronie do operowanego miejsca.

     

    14. Ćwiczenie na rowerku stacjonarnym (rehabilitacyjnym)

    Ćwiczenie na rowerze jest świetnym sposobem na odzyskanie siły mięśniowej i ruchomości kolana. Po pierwsze, dostosować wysokość siedzenia tak, by spód stopy dotykał pedału, przy prawie całkowicie wyprostowanym kolanie. Na początku pedałować do tyłu. Zacząć pedałować do przodu dopiero, gdy bez przeszkód można wykonywać ruch pedałowania do tyłu. W miarę odzyskania sił (po około 4-6 tygodniach), powoli zwiększamy biegi w rowerze. Ćwiczyć przez 10-15 minut, 2 razy dziennie, stopniowo zwiększając czas do 20-30 minut, 3 lub 4 razy w tygodniu.

     

    UWAGA!!! - Ból i obrzęk po ćwiczeniach

    Po ćwiczeniach może pojawić się ból i obrzęk kolana. Zmniejszamy go, poprzez unoszenie nogi i przykładanie okładów z lodu zawiniętego w ręcznik (nie dłużej niż 7 - 8 min).

     

    Poniżej film z ćwiczeniami z kanału dorehabilitacji.pl na youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • Gips – jak ćwiczyć w pierwszej fazie rehabilitacji?

     W większości przypadków kiedy dochodzi do urazu kończyn (złamanie, pęknięcie kości, naderwanie lub zerwanie mięśnia) stosuje się opatrunek stabilizujący. Ma on na celu skrócić czas leczenia i trwa ok 4 – 6 tygodni. W tym czasie nie ma dostępu do struktur które leżą pod opatrunkiem a nie były objęte urazem. W rehabilitacji jest zasada czym szybciej wprowadza się terapię tym lepiej i szybciej osiąga się pozytywne efekty. W takiej sytuacji pewną mniej efektywną formą terapii jest np. magnetoterapia, która należy do fizykoterapii. Działa ona głównie na przyśpieszenie zrostu kości czy też mięśni, ale nie wpływa na pozostałe części aparatu ruchu. Długotrwały brak ruchu przez opatrunek gipsowy powoduje osłabienie i zanik mięśni, przykurcze w stawach, zaburzenia krążenia.

     

    Zapraszam na poradę online

     

     Aby zapobiec lub ograniczyć w/w niekorzystne zmiany stosuje się ćwiczenia synergistyczne. Synergia to współdziałanie różnych grup mięśniowych, często odległych od siebie. W warunkach prawidłowych mm synergistyczne np. stabilizują staw pomagając agonistom w wykonywaniu ruchu. W fizjoterapii wyróżniamy dodatkowo podział ćwiczeń synergistycznych na:

    - bezwzględne – wrodzone reakcje jednej grupy mięśni na drugą, u każdego człowieka wykształcone w okresie filogenezy.

    - względne – osobniczo odmienne dla każdego i zależą np. od wieku, płci

    Oraz na:

    - kontralateralne – wykonywane za pomocą kończyny zdrowej

    - ipsilateralne – wykonywane za pomocą mięśni tej samej kończyny.

     W sytuacji unieruchomienia wykorzystuje się ćwiczenia synergistyczne bezwzględne, ponieważ znamy wzorce reakcji i wpływu jednej grupy mięśni na drugą. Poniżej filmy na kanale youtube z przykładami. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     
     

  • Jak dopasować siodełko w rowerze?

     Jak dopasować siodełko w rowerze? Dobór odpowiedniej wysokości siodełka, względem wzrostu i długości kończyn, to bardzo ważny czynnik w profilaktyce i rehabilitacji osób uprawiających kolarstwo i ogólnie znaną turystykę rowerową.

    Nisko ustawione siodełko powoduje wzrost obciążeń na rzepce i jej ścięgnie co powoduje kompresję w stawie rzepkowo - udowym. Rzepka z trudem przemieszcza się po powierzchni stawowej kości udowej doprowadzając do zwyrodnień (chondromelacja).

    Zbyt wysokie ustawienie siodełka powoduje bóle tylnej części stawu kolanowego.

    Pamiętaj - Dodatkowo, każde złe ustawienie siodełka (góra - dół, przód - tył) zawsze niesie za sobą bóle w kręgosłupie a pośrednio wpływa na drętwienie rąk podczas jazdy.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online  

     

    Poniżej dwa sposoby odpowiedniego ustawienia wysokości siodełka (w oparciu o pracę C. Asplund i P. St Pierre):

    1. siedząc na siodełku, ustawić stopy piętami na pedałach, następnie obrócić korbę do najniższego położenia pedału, kolano powinno być wyprostowane. Następnie ustawiamy stopę jak podczas jazdy. Kąt zgięcia w stawie kolanowym powinien mieścić się w zakresie 25-30°

     

                               ustawienia siodełka rowerowego

     

     

    2. zmierzyć wysokość od podłoża do spojenia łonowego, następnie pomnożyć wynik pomiaru przez 0,883, wynik będzie odpowiednią odległością górnej powierzchni siodełka od środka osi suportu.

     Kolejną ważną sprawą to ustawienie siodełka w osi przód - tył.

    Siodełko przesunięte zbyt mocno do tyłu, powoduje naciąganie pasma biodrowo - piszczelowego co skutkuje powstaniem syndromu pasma biodrowo - piszczelowego i przeciążeń mięśni kulszowo - goleniowych.

    Siodełko wysunięte zbyt daleko do przodu, spowoduje zwiększenie kąta zgięcia w stawie kolanowym, wraz z obciążeniami przenoszonych przez rzepkę i jej ścięgno na staw żepkowo - udowy i mięsień czworogłowy uda.

    Proponuje się :

    - siedząc na siodełku, postawić stopy na pedałach, następnie ustawić korbę poziomo. Pion opuszczony z przedniej powierzchni rzepki powinien opadać na oś pedału.

     

     

                              ustawienie siodełka w rowerze

     

     

     

    W oparciu o opracowanie Kwartalnik ortopedyczny 2012, 2 (Piotr Zieliński, Zdzisława Wrzosek, Iwona Demczyszak)                    

    Filmik z kanału dorehabilitacji.pl na youtube na temat ćwiczeń w popularnych bólach podczas jazdy na rowerze. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania

     

     

     

     

  • Jak poprawnie odkładać kule łokciowe po urazie ortopedycznym

     Odkładanie kul łokciowych po przebytym urazie kończyny dolnej (zwichnięcie, złamanie, endoprotezie itd) to proces od kilku do kilkunastu dni. Nie należy robić tego natychmiast. Po podjęciu decyzji przez lekarza specjalistę o powrocie do naturalnego chodu rozpoczynamy powolną adaptację kończyny chorej do jej naturalnych obciążeń. Należy pamiętać że, podczas gipsu lub innego unieruchomienia wraz z odciążeniem nogi, nastąpiły pewne zmiany w mięśniach i stawach.

     Naturalną pracą stawów kończyny dolnej jest praca w kompresji. Długotrwałe odciążenie czyli brak docisku powierzchni stawowych do siebie powoduje nieprawidłowe odżywianie co skutkuje bólem przy pierwszych próbach obciążenia kończyny. Dodatkowo aktywuje się tzw nocycepcja czyli sensomotoryczny efekt blokowania.

     

    Zapraszam na konsultacje online

     Wszystkie mięśnie, których ruch może nasilać ból, zostają osłabione (hipotoniczne) zaś mięśnie których czynności zabezpieczą przed zaostrzeniem stanu bólowego stają się hipertoniczne (wzmożone napięcie). Jest to bardzo logiczny mechanizm, który chce zabezpieczyć źródło bólu, poprzez odpowiedni wpływ na grupy mięśniowych. Kolejnym problemem przy szybkim odłożeniu kul jest powstanie złego wzorca ruchowego który może doprowadzić do bólów innych rejonów ciała (np. kręgosłupa L-S) oraz przykurczów. Z mojego doświadczenia wiem, że wyeliminowanie złych wzorców lub usunięcia przykurczów może zająć więcej czasu niż rehabilitacja pourazowa.

     Poniżej 2 filmy z kanału youtube, który pokazuje jak należy odkładać kule i przechodzić na naturalny chód. Dodatkową zaletą tych ćwiczeń będzie aktywizacja czucia przestrzennego w kończynie usprawnianej (propriocepcja).

     

     

     

     

     

     

     

  • Kończyna górna - ćwiczenia po wylewie, złamaniu

     W trakcie rehabilitacji pourazowej (złamanie kości ramiennej, zapalenie stożka rotatorów, łokieć tenisisty, złamanie w stawie nadgarstkowym, wylew itd.) należy zwrócić baczną uwagę na ćwiczenia koordynacji nerwowo – mięśniowej całej kończyny górnej. Ćwiczenia te, w stosunku do innych (np. ćwiczenia bierne, czynno - bierne itd) które skupiają się głównie na jednej grupie mięśniowej w obrębie stawu, są bardziej efektywne. Złożone ruchy w kończynie górnej przebiegają nie tylko w stosunku do trzech płaszczyzn, ale tworzą wiele kombinacji. Wytwarzają i odbudowują drogi nerwowe łączące CUN (centralny układ nerwowy - mózg) z mięśniami.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

    Wprowadzamy je zaraz po osiągnięciu minimalnego zakresu ruchu w rejonie objętym urazem. Dobrze dobrane układy ćwiczeń angażujące wszystkie stawy (bark, łokieć, nadgarstek) wpływają bardzo dobrze na biomechanikę ruchu całej kończyny górnej i zapewniają lepszy stan w przyszłości. Dodatkowym plusem ćwiczeń koordynacji i poprawnej biomechaniki są dużo mniejsze przeciążenia związane ze złym rozkładem sił podczas pracy kończyny.

      Jednym z bardzo dobrych ćwiczeń w warunkach domowych jest ćwiczenie ze zwykłą piłką. Bardzo proste a jednocześnie bardzo efektywne. Bardzo dobrze przyśpiesza proces rehabilitacji. Opis ćwiczenia oraz szczegóły znajdziecie na filmie z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • łokieć tenisisty - rehabilitacja

     Łokieć tenisisty to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, który łatwo można zdiagnozować. Jednocześnie z powodu złożoności etiologii, bardzo trudno prowadzić terapię. Przyczyną jest nie tylko gra w tenisa, ale każda długotrwała praca dłońmi i/lub nadgarstkami (np. komputer, mysz komputerowa) w ustawieniu zgięciowym. Nie bez znaczenia są wady postawy tworzące tzw "postawę niechlujną", charakteryzującą się przesunięciem głowy i barków do przodu.Opiszę tu kilka porad, ćwiczeń które mogą pomóc podczas rehabilitacji prowadzonej przez specjalistę. Głównym miejscem bólu jest rejon łokcia, a dokładnie obszar gdzie prostownik promieniowy nadgarstka długi i krótki przyczepia się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Ruch tych mięśni można zaobserwować podczas zginania grzbietowego dłoni.

     

    Zapraszam na konsultację online

     

     

    łokieć tenisisty

     

     

     

     Pierwszym ćwiczeniem będzie rozciąganie mięśni przy pomocy poizometrycznej relaksacji (PIR)Przy pomocy zdrowej ręki, zablokuj chorą dłoń w pozycji zgięcia dłoniowego z wyprostowanym łokciem. Poczujesz napięcie na przedramieniu. Następnie próbuj przez 10 sekund prostować chorą rękę przeciwko oporowi wytwarzanego przez drugą dłoń. Po 10 s wróć do maksymalnego rozciągania przez ok 20 sekund. Ćwiczenie powtarzaj 10 x.

     Następnie przechodzimy do tzw głębokiego masażu poprzecznego ścięgien w/w mięśni (głęboki masaż poprzeczny - deep transverse massage). Połóż dłoń zgiętą w łokciu wygodnie na podłożu. Palcem wskazującym drugiej ręki dotknij wystającej kości na łokciu. Następnie zsuń palec w kierunku nadgarstka mocno naciskając mięsień. Po ok 5 cm poczujesz duży ból. To jest miejsce,które należy masować. Technika jest boląca. Kiedy pod palcem poczujesz ścięgno (wyczuwalne zgrubienie), wbij się w nie głęboko i zacznij rozcierać na boki (tak jak byś chciał oderwać ścięgno od kości), poczujesz przeskakiwanie. 

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     

      

     Kolejnymćwiczeniem jest korektaodcinka szyjno - piersiowego kręgosłupa. Zła budowa kręgosłupa (np. zniesienie kifozy piersiowej, lordozy szyjnej) powoduje przesunięcie głowy do przodu. Niesie to za sobą zmiany ustawienia kręgów szyjnych i przeciążenia na mięśniach tego odcinka. Następuje także nacisk na nerw pośrodkowy (bardzo ważny dla kończyny górnej). Badania wykazują, że poprawne ustawienie głowy ma wpływ na zmniejszenie bólu w okolicach łokcia.

    Podłóż pod szyję wałek. Naciśnij mięśniami wałek przez ok 20 sekund. Powtarzaj 3 - 4 razy.

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     

    Na koniec ćwiczenie rozciągające odcinek piersiowy kręgosłupa. Połóż się na plecach. W okolicach łopatek podłóż podkładkę. Poprzez ułożenie rąk nad głowę, rozciągniesz w/w odcinek. Ma to wpływ na całą sylwetkę. Utrzymuj pozycję kilka minut.

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     W trakcie ćwiczeń powinno się korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada cały wachlarz zabiegów leczących łokieć tenisisty.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy napisany przez fizjoterapeutę w oparciu o swoje doświadczenia i obserwacje w pracy z pacjentem. Zawsze należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Tutaj video na w/w temat z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

  • Mięsień piersiowy mniejszy - ćwiczenia

     Mięsień piersiowy mniejszy należy do mięśni klatki piersiowej. Położony jest pod bardziej znanym mięśniem piersiowym większym. Przyczepia się do części kostnych żebra 2 i/lub 3 oraz 4 i 5 a kończy na wyrostku kruczym łopatki. Jego funkcją jest obniżanie barku a wraz z mięśniem piersiowym większym, zębatym przednim, i podobojczykowym, wysuwanie obręczy kończyny górnej do przodu. Bierze udział w oddychaniu unosząc żebra podczas wdechu. W rejonie jego przyczepu końcowego przebiega wiele innych struktur anatomicznych. Dlatego jego dysfunkcja ma wpływ na powstanie tzw zespołu górnego otworu klatki piersiowej, bóle obręczy barkowej, m. dwugłowego. Może powodować bóle głowy oraz karku. Długotrwały przykurcz mięśnia doprowadza do ustawień kompresyjnych i podrażnia np. nerw pośrodkowy, splot barkowy i/lub naczynia krwionośne (tętnica podobojczykowa). Ucisk w tym rejonie obojczyka powoduje bóle promieniujące do palców dłoni. Objawy mogą występować także bez konkretnego urazu. Osoby które mają złą budowę ciała tzw zespół posturalny czyli: wysuniętą głowę do przodu, przesunięte barki do przodu, zniesiona lordozę szyjną, tzw niechlujna postawę również mogą mieć problem z w/w mięśniem.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeuty online

     

      Aby terapia, rehabilitacja przyniosła poprawę należy poznać przyczynę. Jeśli mięsień uległ naciągnięciu lub naderwaniu włókien mięśniowych należy rozpocząć ćwiczenia wykorzystując skurcz koncentryczny i ekscentryczny w zakresie bez bólowym. Można tutaj wykorzystać taśmę rehabilitacyjną. Nie należy go rozciągać.

     W przypadku złej budowy ciała o której pisałem wyżej można od razu rozpocząć delikatne rozciąganie mięśnia oraz unikać ćwiczeń wzmacniających. Należy się skupić na ćwiczeniach ściągających łopatki do kręgosłupa.

     Poniższy film pokazuje kilka przykładów ćwiczeń w zależności od przyczyny dysfunkcji mięśnia piersiowego mniejszego.

     Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

  • Naderwanie więzadła obrączkowego palca - ćwiczenia

     Więzadła obrączkowe są częścią pochewek mięśni zginaczy palców powierzchownego i głębokiego (po 4 na każdym palcu: A1, A2, A3, A4). Utrzymują podczas pracy (ślizgu ścięgna w pochewce) całość jak najbliżej kości co wpływa na prawidłowy rozkład sił działających podczas dużego wysiłku.Najczęściej naderwaniu ulega troczek A2  palca 3 lub 4. Pełne zerwanie jest dużo rzadsze i charakteryzuje się charakterystycznym trzaskiem.Przyczyn powstania urazu jest wiele np. przetrenowanie na małych chwytach, słabe mm zginacze i prostowniki, bagatelizowanie pierwszych objawów i zbyt szybkie powracanie do treningu.

     
     
     
     
    Jak zapobiegać kontuzji (naderwanie) więzadła obrączkowego palca? To częsty uraz u osób zajmujących się np wspinaczką skałkową. Jest wiele prac na ten temat w internecie. Ja skupię się wyłącznie na ćwiczeniach które mogą zapobiegać czyli profilaktyce.

     Rozciąganie mięśnia szkieletowego powoduje jego odruchową aktywację do pracy i generuje większą siłę. Za ten proces odpowiedzialny jest skurcz mięśni antagonistycznych. W naszym przypadku będą to mięśnie prostowniki palców i nadgarstka. Łatwo to można sprawdzić. Zegnij nadgarstek do góry i zginaj palce. Nie będzie żadnego problemu. A teraz zegnij nadgarstek w dół i powtórz zgięcie palców. Będzie trudniej. Potwierdza to rolę prostowników w generowaniu siły w zginaczach.

     

     Jeśli masz słabe prostowniki to w trakcie wspinaczki nadgarstek będzie się przemieszczał od pozycji odgięcia w górę, przez pozycję neutralną, aż po wygięcie w dół. Obciążenie zginaczy będzie coraz większe. Unoszenie łokci do góry i odwodzenie ramion w stawach barkowych, aby sztucznie zgiąć ponownie nadgarstek i wygenerować jeszcze trochę siły nic już nie da.

    Poniżej na filmie z kanału youtube kilka przykładów ćwiczeń na prostowniki. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • najnowszy film na kanale youtube

     Najnowszy film na kanale dorehabilitacji.pl poświęcony jest ćwiczeniom wzmacniającym mięsień dwugłowy ramienia.

                                                                                                             

     

    Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

    Jeśli uważasz mój kanał "dorehabilitacji.pl" na youtube za potrzebny i wartościowy - to zapraszam do wsparcia kanału na https://zrzutka.pl/n56d7m 

     

     

     

     

  • Przykurcz Dupuytrena - terapia

     Choroba Dupuytrena inaczej przykurcz rozcięgna dłoniowego została opisana w 1831r. Powoduje przykurcz  zgięciowy palców jako następstwo bliznowacenia rozcięgna. Istnieją trzy teorie powstania choroby: uwarunkowana genetycznie, skojarzona z uszkodzeniem nerwu łokciowego oraz pourazowa.

     Podział i objawy kliniczny przykurczu wg M.Iselina:

    I - guzki na dłoniowej powierzchni ręki lub na grzbietach palców bez ich przykurczu,

    II - przykurcze palców w stawach śródręczno- paliczkowych,

    III - zmiany jak w stopniu I i II z dodatkowym przykurczem w bliższych stawach międzypaliczkowych,

    IV - rozległe przykurcze palców z przeprostem w stawach międzypaliczkowych dalszych oraz znacznym zwłóknieniem miękkich tkanek ręki.

     

    Zapraszam na poradę online

     

     

    przykurcz dupuytrena

     

     

     

     Z moich obserwacji wynika że, czynnikiem dodatkowym jest praca powodująca przeciążenie dłoni i nadgarstka. Objawem wskazującym na początek procesu zapalnego jest ból dotykowy ścięgna palca serdecznego oraz wyraźnie wyczuwalny tam guzek.

     

     

    rejon objęty chorobą dupuytrena

     

     Następnie obserwuje się problem przy prostowaniu palca z charakterystycznym trzaskiem. Jest to ostatni moment, kiedy możliwe jest zahamowanie procesu chorobowego. Jeżeli nie rozpocznie się rehabilitacji, w krótkim okresie czasu dojdzie do braku czucia, zmian w aparacie więzadłowo-stawowym a nawet do martwicy. W tym stadium jedynym leczeniem będzie operacja a następnie długa rehabilitacja całej ręki.

     Usprawnianie rozpoczynamy od głębokiego rozcierania poprzecznego w miejscu bólu. Masaż powinno prowadzić się jak najczęściej (przed tv, jadąc autobusem itd.). Ma stać się to nawykiem.

     

     

    rozcieranie przykurczu dupuytrena

     

     

     

    W przypadku dużego bólu w początkowej fazie rozcierać możemy całą dłonią.

     

     

    rozcieranie przykurczu dupuytrena

     

     

     

    Uwaga! Masujemy na całej długości dłoni, aż do przedramienia.

    Następnie przechodzimy do rozciągania ścięgna. Ćwiczenie wykonujemy przy pomocy drugiej reki.

    Poniżej dwie wersje: rozciąganie całej grupy mięśni zginaczy dłoni i przedramienia

     

     

    rozciaganie przykurczu dupuytrena

     

     

    Dodatkowo powinno się oszczędnie pracować dłonią i uzbroić w cierpliwość, wykonywanie systematycznie w/w praktyk zaowocuje poprawą stanu ścięgna.

    W trakcie usprawniania konieczne są zabiegi w gabinecie fizjoterapeuty (mobilizacja stawów, laser, ud, jonoforeza) pozwoli to na jeszcze lepsze efekty terapeutyczne i ewentualne uniknięcie operacji.

    W latach osiemdziesiątych XX wieku Bradlow i Mowat przestawili wyniki badań, na podstawie których dowiedli, że choroba Dupuytrena znacznie częściej występuje u mężczyzn uzależnionych od alkoholu. W 1987 roku Atalii przedstawił korelacje pomiędzy czynnikami predysponującymi do wystąpienia choroby Dupuytrena. Uważał, że najmniejszym czynnikiem ryzyka jest wiek, następnie spożycie alkoholu, płeć i wcześniejsze urazy. Attali podzielił badanych na trzy grupy.

    Pierwszą grupę stanowili mężczyźni z rozpoznaną choroba alkoholową, u których występowały schorzenia wątroby. Druga grupę stanowili chorzy, u których występowały schorzenia wątroby, ale nie byli uzależnieni od alkoholu. Pacjenci zakwalifikowani do grupy trzeciej stanowili grupę kontrolną. W przeprowadzonych badaniach częstość występowania choroby Dupuytrena wyniosła: 43% w grupie pierwszej, 34% w grupie drugiej, i 14% w grupie trzeciej. W podobnych badaniach Noble wykazał, że częstotliwość występowania przykurczu rozcięgna dłoniowego u osób z chorobą alkoholową wynosi 28%.

    Poniżej film z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

    Artykuł informacyjno - poglądowy oparty na własnej praktyce w pracy z pacjentem. Przed wykorzystaniem poniższych informacji należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Rehabilitacja stawów - ćwiczenia czynne w odciążeniu

     We wczesnej fazie rehabilitacji pourazowej, lub przy chorobach przewlekłych układu ruchu (RZS, gościec, dna moczanowa, fibromialgia) zastosowanie mają ćwiczenia czynne w odciążeniu. Jest to zespół ćwiczeń wykonywanych samodzielnie przez pacjenta wykorzystując system bloczków, linek i podwieszek. Najczęściej spotykanym miejscem wykonywania w/w ćwiczeń jest tzw UGUL (uniwersalny gabinet usprawniania leczniczego) lub Therapy Master (wersja nowocześniejsza). Jest to podstawowe wyposażenie ośrodków i gabinetów fizjoterapeutycznych. Dzięki odpowiednio zawieszonego systemu podwieszek pacjent może ćwiczyć kończyny w warunkach zniesienia siły ciężkości w większym i bezbolesnym zakresie ruchu. Stanowisko do w/w ćwiczeń można również łatwo przygotować w domu. Jest to alternatywa dla osób które nie chcą lub nie mogą korzystać z fizjoterapii na ośrodku. Poniżej artykułu jest filmik który opisuje dokładnie jak należy takie stanowisko zrobić w warunkach domowych.

    Ćwiczenia czynne w odciążeniu zaleca się :

    - po długotrwałym unieruchomieniu w rehabilitacji pourazowej (gips, szyna)

    przy braku zrostu kostnego

    - w przypadku porażenia lub osłabienia grup mięśniowych

    - chorobach przewlekłych układu ruchu ograniczających ruchomość (RZS, gościec, reumatyzm)

    - w stanach zwyrodnieniowych stawów

    Ćwiczenia w czynne w odciążeniu sprzyjają:

    - szybszej progresji funkcjonalnej mięśni (powiększają zakres ruchomości ROM)

    - zwiększają siłę, wytrzymałość i normalizują napięcie mięśniowe

    - redukują ograniczenia ruchomości typu mięśniowego np. przykurcze

    - oddalają powierzchnie stawowe (tworzą trakcję) co działa przeciwbólowo

    - polepszeniu stanu psychologicznego pacjenta (widzi możliwość wykonania niedostępnego dla niego ruchu), mobilizując go do dalszej pracy

     

       

     

     Odmianą ćwiczeń w odciążeniu to ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem. Zasada wykonywania jest taka sama. Jednak dodatkowo za pomocą kolejnych systemów bloczków i podwieszek aplikuje się pacjentowi opór w postaci ciężarków lub gumowych taśm rehabilitacyjnych. Wpływa to na lepsze efekty zwiększenia siły i wytrzymałości mięśniowej.

    Przeciwwskazania do wykonywania ćwiczeń w odciążeniu:

    - ostre, nagłe stany zapalne np. infekcja, zapalenie żył

    - silne odczuwanie bólu

    - niedawno przebyte operacje

    Poniżej film na temat: jak stworzyć stanowisko do ćwiczeń czynnych w odciążeniu w warunkach domowych. Zapraszam obejrzenia i subskrypcji kanału.

     

     

     

  • Shin Splints - nawracający ból piszczeli

    Zespół Shin Splints – jednostka chorobowa charakteryzująca się powracającym, rwącym bólem w rejonie kości piszczelowych. W przedniej części goleni pomiędzy stawem kolanowym a stawem skokowym. Pacjent uskarża się na dziwne napięcia, parzenia, pieczenie w rejonie kości goleni. W dłuższym okresie po chwilowej poprawie odczuwa się już osłabienie mięśni oraz rwący ból który może biec nawet od wewnętrznych powierzchni ud aż do stóp. Choroba powstaje podczas wysiłku fizycznego i jest bardzo trudna do wyleczenia. Powodem jest wiele czynników które ją wywołują.

     

    Zapraszam na konsultację online

     

      Wcześniej uznawano że, główna przyczyna to sumowanie się wielu mikrourazów w rejonie przedniej grupy mięśni goleni (np. piszczelowy przedni). Mikrourazy powstają najczęściej podczas ekscentrycznej pracy mięśnia, wówczas gdy kontroluje ruch swoich antagonistów. Mogą one doprowadzić do blizn, które wtórnie skracają mięsień i wpływają na jego pracę. Zaleca się w tej sytuacji rozciąganie w/w mięśni oraz kinesiotaping. Ma to na celu przeciwdziałać bliznom oraz poprawić wymianę płynów w mięśniu. Życie, obserwacja i badania korygują jednak to postępowanie. W wielu przypadkach terapia tylko poprzez rozciąganie nie daje w późniejszym okresie poprawy. Więcej, ból się nasila i często musimy zakończyć uprawianie sportu. Rozciąganie nie będzie działać ponieważ za shin splints odpowiedzialne jest w równym stopniu nagromadzenie płynów w przedziałach międzymięśniowych, zapalenie okostnej, napięcia na błonie międzykostnej oraz problem powięziowy. Głównym czynnikiem determinującym powstanie zespołu Shin Splints jest przeciążenie. Aby mówić o przeciążeniu musimy brać pod uwagę kilka przypadków. Kiedy mamy:

    - zdrowy aparat ruchu ale przekroczymy wytrzymałość poprzez źle dobrany wysiłek (trening biegowy, jednorazowa długa wycieczka górska itd.)

    - chory aparat ruchu (np. koślawość kolan, koślawość stawów skokowych, płaskostopie, skośne ustawienie miednicy) i dobrze dobrany wysiłek. Najczęstszy spotykany układ w wysiłku amatorskim.

    - zdrowy aparat ruchu i dobrze dobrany wysiłek ale złe nawyki, zła ergonomia ruchu (np. garbienie się)

    - drobne deficyty neurologiczne które nie przeszkadzają w życiu codziennym a uaktywnią się podczas wysiłku.

     Po tych informacjach widać że do zespołu shin splints może dojść nie tylko u sportowców ale także u osób rzadko ale intensywnie korzystających z aktywności sportowej. Co dzieje się gdy mając złą budowę układu ruchu kończyn dolnych (kości, stawy), braki neurologiczne lub złą ergonomię zaczynamy uprawiać sport (np. bieganie)?

     Zwiększony wysiłek doprowadza do napięć na błonie międzykostnej pomiędzy kością piszczelową i strzałkową, które nie pracują prawidłowo. Doprowadza to do zmniejszenia otworu w błonie międzykostnej przez który przechodzą naczynia krwionośne i gałązki nerwowe. Otwór ten znajduje się w górnej części podudzia poniżej kolana. Uciskane w otworze w/w naczynia i gałązki nerwowe doprowadzą do złej pracy powięzi, która musi się rozluźnić i ustawić zgodnie z kierunkiem sił. Powięź to łącznik pomiędzy kością i mięśniem oraz przegrodą międzymięśniową a naczyniami krwionośnymi wraz z nerwowymi. Brak prawidłowego ustawienia włókien powięzi rozpoczynają przeciążenia na mięśniach. Dlatego przeciążony mięsień nie jest pierwszą strukturą która może rozpocząć chorobę. Może to być odpowiedzią dlaczego rozciąganie w terapii shin splints już nie pomaga.

     Terapię należy prowadzić na wszystkich poziomach – mięśniowym, kostnym, stawowym, biomechanicznym, powięziowym, naczyniowym, nerwowym etc. Zaleca się:

    - Rozciągnięcie mięśnia - zgodnie z tą teoria ma za zadanie nie dopuścić do tworzenia się blizn w obrębie mięśnia i jego wtórnemu skróceniu. Wydłużając przyczepy mięśni wpływamy również pośrednio na wymianę płynów, jednak nie rozciągamy powięzi. Poprawiamy chwilowo ukrwienie.

    - głęboko, powoli ,,rozwałkować” całą powięź

    - odpoczynek – tylko podczas stwierdzenia mikrozłamań i odpowiednia rehabilitacja z farmakologią.

    - pomoce ortopedyczne wkładki (płaskostopie, koślawość kolan i/lub stóp

    - terapia manualna u wyspecjalizowanego fizjoterapeuty

    - poprawa ergonomii ruchu

    Powyższy artykuł nie opisuje wszystkich szczegółowych aspektów choroby. Skupiłem się głównie na patologi ruchu która występuje w większości przypadków osób uprawiających aktywność fizyczną (stale i okresowo). Należy zwrócić się o poradę do dobrego fizjoterapeuty i wraz z nim zaplanować terapię.

    Poniżej filmy na w/w temat

     

     

     

     

  • Staw mostkowo - obojczykowy - rehabilitacja

     Staw mostkowo – obojczykowy (SMO), należy do stawów obręczy barkowej spełniający ważną rolę podczas ruchów kończyny górnej. Staw zwiększa stabilizację i wytrzymałość obręczy barkowej i jest jedynym połączeniem łączącym kończynę górną z tułowiem. SMO jest stawem o małej powierzchni kontaktu. Wewnątrz struktury znajduje się śródstawowy, chrzęstno - włóknisty dysk, którego zadaniem ochrona obu powierzchni stawowych podczas styku i kompresji (przesuwanie się obojczyka przyśrodkowo). Dodatkowo podczas wykonywania swoich zadań SMO wspierany jest przez silne zewnętrzne i wewnętrzne więzadła torebkowe, które jednocześnie wzmacniają stabilizację stawu.

    Działanie SMO:

    - Przenoszenie obciążeń dużych sił kompresyjnych, wytwarzanych przezruch kończyny górnej. Siły te naciskając na obojczyk obracają go wokół osi podłużnej co prowadzi do ich rozłożenia (neutralizacji).

    - Zapobieganie niekontrolowanym przemieszczeniom struktur znajdujących się przy rękojeści mostka (np. I żebro) w wyniku działających sił.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

     Ucisk kompresyjnypodczas ruchukończyny górnej powoduje obracanie się iprzemieszczenie obojczyka.Jego skrętny kształt wpływa na generowanie s w obrębie SMOi stawie mostkowo-barkowym (SBO).Siły te następnie wykorzystywane są do stabilizacji i prawidłowegoukierunkowania ruchu łopatki,która porusza sięwokół tylnej ściany klatki piersiowej.

     Umiejętność redukcji przeciążeń wywołanych ruchami silnych piersiowo - ramiennych mięśni w obrębie kończyny górnej jest bardzo ważna dla długowieczności w/w stawu. Z wiekiem następuje więzadłowa i torebkowa wiotkość, powodując zwiększenie obciążeń w stawie. Wyjaśnia to wzrost częstotliwości występowania choroby zwyrodnieniowej stawu w starszym wieku. Należy tu dodać że częstość występowania choroby zwyrodnieniowej w SMO jest dużo mniejsza niż w drugim stawie tzw obojczykowo – barkowym (SBO). Bardzo często znajduje się już krótsze obojczykijako efektzwiązany z wcześniejszymi zmianami zwyrodnieniowymi wSBO.Powoduje to pierwotny brak stabilizacji obojczyka w połączeniu z mostkiem lub barkiem.Sytuacja ta potwierdza że, zewnętrzne więzadła SMO zapewniają większą stabilność niż więzadła kruczo-obojczykowe SBO. Jest to ważna informacja wykorzystywana w późniejszej terapii.

     Niestety, zwyrodnienie i/lub niestabilność SMO jako rzadkość, jest przyczyną trudności prawidłowej diagnozy. Umiejętne odróżnienie od np. złuszczenia w obrębie bliższej części obojczyka, jest bardzo ważne, ponieważ możliwości i wyniki leczenia w tych przypadkach chorób są różne. Co innego - np. ze zwichnięciem lub złamaniem dalszej części obojczyka w SBO. Tu leczenie i terapia jest podobna. Niestabilność SMO rzadko wymaga interwencji chirurgicznej.

     W rehabilitacji problemów związanych z stawem mostkowo – obojczykowym można wykorzystać zjawisko synergii. Mięśnie synergistyczne odpowiadają za wspieranie głównych mięśni odpowiedzialnych za wykonywania ruchu (agonistów). Podczas ruchu kończyny górnej (np zgięcie, wyprost, wznos) oraz ruchu głowy do tyłu następuje synergistyczny skurczem mięśniznajdujących sięwprzednio-tylnymrejoniełopatki i klatki piersiowej.Mięśnie te stabilizują i przemieszczają łopatkę.

     Mięsień przedni to - mięsień piersiowy mniejszy, a mięśnie tylne to czworoboczny,zębaty przedni i pośrednio grupamięśni dźwigających łopatkę (dźwigacz łopatki, mięsień równoległoboczny).Na pracy(wzmocnieniu) tych mięśni powinniśmy się również skupić, aby wzmocnić stabilizację połączenia mostkowo - obojczykowego.

     Poniżej filmik na temat propozycji ćwiczeń przy urazach stawu mostkowo – obojczykowego. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

     

     

     

    Uwaga!!! - Przed wykorzystaniem informacji z artykułu i materiału video należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Staw skokowy - uraz po stronie bocznej

     Kontuzja stawu skokowego po stronie bocznej to najczęściej spotykany uraz w tym rejonie. Popularnie zwana - "złamaniem kostki bocznej". Powstaje na wskutek mocnego zgięcia podeszwowego stopy wraz z supinacją (rotacja stopy na zewnątrz). W trakcie urazu może dochodzi do naciągnięcia, naderwania lub zerwania więzadeł. Po tej stronie są to trzy struktury (ATFL, CFL, PTFL).

     Objawy: opuchlizna, niestabilność stopy, siniak w rejonie kostki bocznej. Nieodpowiednie podejście medyczne i rehabilitacyjne może doprowadzić do stałej niestabilności stawu skokowego.

     

    Zapraszam na poradę online

     

     W pierwszej kolejności należy natychmiast wdrożyć protokół P.R.I.C.E lub R.I.C.E i udać się do ortopedy. Następnie po unieruchomieniu, które zazwyczaj trwa od kilku dni do kilku tygodni (w zależności od stopnia zniszczenia i decyzji ortopedy) powinno się wprowadzać rehabilitację (kinezioterapię, terapię manualną). Pomocne będą zabiegi z fizykoterapii np. magnetoterapia, laser, krioterapia oraz kinesiotaping.

    Do głównych ćwiczeń w procesie rehabilitacji należą:

    - ćwiczenia izometryczne (napinanie mieśni bez ruchów kątowych w stawie skokowym i kolanowym

    - delikatny masaż poprzeczny torebki stawowej

    - ćwiczenia bierne przy pomocy osoby trzeciej

    - ćwiczenia czynne a następnie czynne z oporem

    - ćwiczenia propriocepcji czyli czucia głębokiego

    - prawidłowe odkładanie kul wraz z ćwiczeniami równoważnymi

    W trakcie usprawniania warto skorzystać z zabiegów mobilizacji stawów skokowego i kolanowego na wizycie u fizjoterapeuty.

     Propozycje ćwiczeń znajdziecie w filmiku. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania mojego kanału.

     

  • Stożek rotatorów - rehabilitacja

    Stożek rotatorów - to grupa czterech mięśni obręczy barkowej, które mają wspólne miejsce swoich przyczepów końcowych na kości ramiennej. Mięśnie: mięsień nadgrzebieniowy, mięśnień podgrzebieniowy i mięsień obły mniejszy kończą się na guzku większym kości ramiennej, zaś mięsień podłopatkowy na guzku mniejszym kości ramiennej. Rejon przyczepów nazywa się strefą krytyczną stożka rotatorów.

    Działanie mięśni:

    - m. nadgrzebieniowy - odwodzenie ramienia do 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacji zewnętrznej oraz w zgięciu w stawie ramiennym.

    - m. podgrzebieniowy – odwodzenie ramienia.

    - m. obły mniejszy – współdziała w odwodzeniu ramienia.

    - m. podłopatkowy – przywodzenie ramienia od 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacja wewnętrzna w stawie barkowym.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

     Ważnym zadaniem w/w mięśni jest stabilizacja stawu barkowego a dokładnie centrowanie głowy kości ramiennej podczas ruchu. Centrowanie to, uniesienie (zbliżenie) głowy kości ramiennej do powierzchni panewki w łopatce. Jest to potrzebne ponieważ w spoczynku nasze stawy kończyn górnych są w lekkiej trakcji (działanie siły ciężkości). Dzięki temu głowa kości ramiennej przesuwa się w prawidłowym torze ruchu (zobacz film poniżej)

     W wyniku wieloletnich: przeciążeń, mikrourazów, zwyrodnień, uprawiania sportów, pracy z uniesionymi rękami do góry, chorób wewnętrznych, nagłych urazów dochodzi do uszkodzenia (osłabienia) ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego który rozpoczyna ruch odwodzenia ramienia do kąta 30 stopni. Jeśli w/w mięsień jest uszkodzony to nie występuje centrowanie głowy kości ramiennej. Kompensacją ruchu zajmuje się wówczas mięsień naramienny. Odwodząc ramię ciągnie głowę kości ramiennej do góry, gdzie doprowadza do kolejnych podrażnień przez nią już uszkodzonego mięśnia nadgrzebieniowego. Następuje tzw zamknięte koło bólu. (zobacz film)

    Statystyki mówią że, co czwarta osoba po 50 -tym roku życia boryka się z tą patologią. Charakterystyczne objawy to:

    - zanik odwodzenia ramienia do ok 90 stopni po czym reszta ruchu do wysokości głowy przebiega bez problemowo

    - osłabienie i zanik mięśni (widoczne na łopatce)

    - brak rotacji zewnętrznej w stawie barkowym

    - ból w nocy

    - ból podczas wysiłku

     Po zdiagnozowaniu choroby przez lekarza, powinniśmy się udać do doświadczonego fizjoterapeuty. Wachlarz zabiegów i terapii jaki ma dzisiejsza fizjoterapia daje duże szanse na zaleczenie dysfunkcji. Także w warunkach domowych powinno się ćwiczyć po wcześniejszym instruktarzu, ponieważ ok 70% usprawniania zależy od pacjenta.

    Poniżej dwa filmy na w/w temat.

    Pierwszy to zestaw ćwiczeń na stabilizację i centrowanie głowy kości ramiennej (od tego powinno się zaczynać rehabilitację). Drugi - to propozycja wykorzystania głębokiego masażu poprzecznego w celu redukcji bólu. Zapraszam.

    Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

  • Zastosowanie treningu okluzyjnego w rehabilitacji pourazowej

     Fizjoterapia jako nauka medyczna, w oparciu o badania naukowe stale wprowadza nowe, szybsze i bezpieczne rozwiązania w procesie rehabilitacji pourazowej. Jednym z głównych celów dla fizjoterapeuty oraz pacjenta jest jak najszybsze odbudowa i wzmocnienie mięśni (hipertrofia) objętych urazem czy długotrwałym unieruchomieniem. Cele osiąga się poprzez wprowadzanie ćwiczeń z odpowiednio dobranym oporem (oporowych). Istnieją już wzorce i protokoły postępowań w terapii odbudowy mięśni. Wiadomo że najlepsze efekty otrzymuje się przy obciążeniu 65% - 80% 1 RM (maksymalny ciężar przy którym da się zrobić jedno powtórzenie danego ćwiczenia).

     Problem w rehabilitacji zaczyna się wówczas gdy pacjent nie może z różnych powodów ćwiczyć na tak dużym obciążeniu. Choroby zwyrodnieniowe, neurologiczne, kardiologiczne, geriatryczne, wiek czy nadwaga wykluczają ćwiczenia na tak dużym aktualnym obciążeniu. Jednym z rozwiązań będzie tzw trening okluzyjny, wykorzystujący pod pewnymi czynnikami tylko 25% 1 RM. Metoda powstała w Japonii a pomysłodawcą jest dr Yoshiaki Sato.

     

     

       

     

     Trening okluzyjny lub trening z ograniczonym przepływem krwi (blood flow restriction training) wykorzystuje zjawisko okluzji. Okluzja to ograniczenie przepływu krwi w naczyniach poprzez dodanie siły zewnętrznej. Kiedy siła zewnętrzna zrównoważy wewnętrzne ciśnienie krwi powstaje okluzja. W jej następstwie wytwarza się w mięśniach stres metaboliczny.

     Brak lub ograniczony dopływ dotlenionej krwi do mięśnia (hipoksja), spowoduje stres metaboliczny (nagromadzenie kwasu mlekowego i jonów wodorów). Dodatkowo skutkuje obniżeniem PH oraz większym wydzielaniem hormonu wzrostu. Najważniejsze jednak jest że, ćwiczenia (trening) szybciej aktywizuje włókna mięśniowe szybkokurczliwe typu II (białe). Włókna szybkokurczliwe (przystosowane do dużego wysiłku przy krótkiej pracy) obok wolnokurczliwych (przystosowane do długiej pracy przy średnim lub małym wysiłku) wchodzą w skład wszystkich mięśni. W różnych proporcjach a różnica osobnicza waha się 5 – 10%. Trening okluzyjny idealnie sprawdzi się w odbudowie mięśni oraz wzrostu siły w kończynach górnych i dolnych m.in. dlatego że:

    - trójgłowy ramienia ma 67% z włókien szybkokurczliwych

    - dwugłowy ramienia - 55%

    - mięsień naramienny - 40%

    - mięsień ramienno-promieniowy - 60%

    - mięśnie kulszowo-goleniowych - 70%

    - mięsień płaszczkowaty - 90%

    - mięsień czworogłowy - (mięsień obszerny przyśrodkowy powyżej 50%, obszerny boczny 57%, prosty uda 65%)

    Metodyka treningu okluzyjnego:

    - określić swoje 25% maksymalnego jednego powtórzenia 1 RM

    - założyć ucisk na mięsień poprzez specjalne taśmy, bandaż elastyczny cz mankiet od ciśnieniomierza. Siła nie powinna przekraczać 6-7 pkt w 10 pkt skali subiektywnego odczucia (brak drętwienia). Innym sposobem jest docisk mankietem ciśnieniomierza (pompowanie) siłą równą aktualnemu zmierzonemu ciśnieniu tętniczemu.

    - wykonać 30 – 15 – 15 – 15 powtórzeń w jednej serii na jedno ćwiczenie. Przerwa pomiędzy powtórzeniami 30 – 60 s.

    - zdejmujemy ucisk na 5 min

    - rozpoczynamy procedurę na kolejne ćwiczenie

    Zalety treningu z ograniczonym dopływem krwi do mięśni:

    - zwiększa masę i objętość mięśni

    - oszczędza aparat więzadłowy w stawach podczas ćwiczeń

    - wpływa na poprawę stabilizacji stawu

    - nie powoduje spadku siły mięśniowej po treningu

    - idealnie sprawdza się u osób z dodatkowymi chorobami (kardiologicznymi, geriatrycznymi, neurologicznymi itd.)

    - poprawia parametry krążenia krwi

    Poniżej filmik na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału

     

     

     

     

     

     

     

  • Złamanie nasady dalszej kości promieniowej typu Collesa

     Złamanie Collesa lub złamanie nasady dalszej kości promieniowej należy do częstych urazów w rejonie nadgarstka i przedramienia. Statystyki mówią nawet o 90% w stosunku do wszystkich urazów tego rejonu. Statystycznie najbardziej narażone na złamanie Collesa, są kobiety po 65. roku życia z powodu zmian osteoporozowych. Jednak urazu tego typu diagnozuje się także u dzieci i młodzieżyu których układ kostny jest jeszcze nie w pełni rozwinięty oraz u wszystkich grup w trakcie wypadków komunikacyjnych, sportowych itd.

    Objawy:

    - silny ból i opuchlizna nadgarstka nasilającasię podczas próby poruszania palcami i/lub dłonią

    - duże ograniczenie zakresu ruchów ręki w stawie nadgarstkowym

    - zaczerwienienie, krwiak w rejonie urazu

    - miejscowy wzrost temperatury

    - deformacja nadgarstka – (złamanie z przemieszczeniem). Na skutek przesunięcia odłamków kości, nadgarstek i dłoń przesuwają się prostopadle względem pozostałej części kończyny.

     

    Przyczyny:

    Główną przyczyną urazu jest upadek. Pod wpływem działania dużej siły dochodzi w trakcie podporu stroną dłoniową do przemieszczenia części zewnętrznej kości promieniowej i jej supinacji. Rzadszą odmianą złamania w tym rejonie są złamanie typu Smitha, które powstaje kiedy punktem podporu jest strona grzbietowa dłoni. Spotyka się również złamania wyrostka rylcowatego kości promieniowej typu Bartona.

     

    Leczenie i rehabilitacja:

     Od strony ortopedycznej złamanie typu Collesa wymaga sprawdzenia stanu naczyń krwionośnych (np. drożność tętnicy promieniowej która doprowadza krew do dłoni) oraz nerwów obwodowych. Przeprowadza się także badanie RTG ręki a w bardziej skomplikowanych sytuacjach rezonans tomograf.

     W przypadku złamania stabilnego (bez przemieszczenia) lekarze wprowadzają leczenie zachowawcze po udanej repozycji, czyli nastawieniu ręki. Następuje unieruchomienie nadgarstka i kciuka w opatrunku gipsowym lub z wykorzystaniem ortezy, którenosi się przez 6 tygodni.

     Spotkać się można również z jednoczesnym unieruchomieniem stawu łokciowego. Ma to na celu wyeliminowanie przyruchów mięśnia ramienno – promieniowego. Jego funkcje nawracania i odwracania (pronacja i supinacja) w łokciu i nadgarstku są bardzo ważne dla powrotu do pełni sprawności. Dlatego unieruchomienie w odpowiedniej pozycji i udana repozycja (nastawienie) mają wpływ na prawidłowe działanie tego mięśnia po zakończeniu leczenia. Po około trzech tygodniach, jeśli nie ma przeciwwskazań skraca się gips do przedramienia, co umożliwia wprowadzenie rehabilitacji w rejonie stawu łokciowego.

     W przypadku złamania niestabilnego (wieloodłamowego) oraz w przypadku nieudanej repozycji stosuje się leczenie operacyjne.

     

    Rehabilitacja w fazie unieruchomienia obejmuje:

    - ćwiczenia izometryczne palców

    - ćwiczenia czynne i z oporem palców (chwytne, przeciwstawne)

    - ćwiczenia czynne rejonu obręczy barkowej oraz stawów łokciowych (w zależności od wielkości gipsu)

    - magnetoterapia (już w trakcie opatrunku gipsowego)

    - laser,

    - hydroterapia (jeśli istnieje możliwość zdjęcia opatrunku)

     

    Tutaj filmik z kanału dorehabilitacji.pl na temat rehabilitacji w złamaniu Collesa

     

     

     

     

     

    Rehabilitacja po 6 tyg obejmuje:

    - kontynuację i rozwój w/w ćwiczeń z fazy unieruchomienia

    - masaż klasyczny lub głęboki poprzeczny

    - ćwiczenia rozciągające prostowniki i zginacze nadgarstka

    - ćwiczenia wzmacniające mięśnie rejonu urazu

    - poizometryczna relaksacja mięśni (PIR)

    - ćwiczenia na supinację i pronację w stawach nadgarstkowym i łokciowym

    - ćwiczenia na cały łańcuch biomechaniczny kończyny górnej

    - neuromobilizacje nerwów kończyny górnej (w ostatniej fazie terapii)

     

     Złamania typu Collesa nie należy bagatelizować ponieważ, charakteryzuje się ono dużą częstotliwością powikłań. Warto dokładnie obserwować odczucia, wygląd i reakcje palców dłoni w trakcie noszenia gipsu. Każde wątpliwości należy natychmiast zgłaszać lekarzowi. Do najczęstszych powikłań zaliczyć można:

    - uszkodzenie nerwów (zaburzenia czucia, drętwienie, kłucie, pieczenie ręki)

    - brak zrostu kości i powstające deformacje

    - zwyrodnienia

    - przykurcz Volkmanna (przykurcz niedokrwienny) powodujący szponowate ułożenie ręki

    - zespół sudecka (30% z przypadków powikłań)

    - cieśń nadgarstka