Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

porada fizjoterapeutyczna

  • współpraca

    Jeśli tu trafiłeś(aś) wnioskuję że, jesteś zainteresowany(a) współpracą, która przyniesie nam wspólne korzyści. Zapraszam do kontaktu w celu omówienia szczegółów. 

     

    Proponuję:

    - wymiana linków i banerów

    - patronat medialny nad wydarzeniami propagującymi wydarzenia zdrowotne, sportowe i profilaktyczne

    - recenzja, opinia produktu, usług, ośrodków wypoczynkowych, za pośrednictwem kanału na youtube, facebook, stron www.dorehabilitacji.pl

    - zredagowanie i opublikowanie artykułu sponsorowanego

    - szkolenia "Prowadzenie rehabilitacji domowej przez rodzinę"

    - szkolenia dla pracowników w ramach akcji "Pracuj bez bólu"

     

    Formy umów: umowa zlecenie, umowa o dzieło

    Zapraszam do współpracy. Tu banery dorehabilitacji.pl

     

    kontakt: 501 463 913  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

     

     

  • Zespół mięśni pochyłych szyi

     Ból, parestezje czyli cierpnięcie, drętwienie, zaburzenia czucia,niedowład, zmiana koloru skóry, ciepło, zimno, szybsza męczliwość w obrębie kończyny górnej i rąk może być następstwem dysfunkcji mięśni pochyłych szyi. Zła budowa ciała charakteryzująca się przesuniętą głową i barkami do przodu, zwiększona kifozą piersiową, czy też stwierdzone dyskopatie odcinka szyjnego kręgosłupa doprowadzić może do przeciążeń i powstania tzw zespołu mięśni pochyłych szyi.Mięśnie należą do głębokich mięśni szyi oraz do grupy mięśni międzyżebrowych.Wyróżnia się następujące mięśnie pochyłe:przedni, środkowy,tylny oraz najmniej ważny tzw najmniejszy..

     Często można spotkać się także z nazwą zespół mięśnia pochyłego przedniego, ale z mojego doświadczenia warto rozpatrywać wszystkie 3 mięśnie czyli przedni, środkowy i tylni. Ponieważ mają mniej więcej przyczepy początkowe i końcowe w tych samych miejscach co powoduje że odpowiadają za tę sama funkcję. Czyli przy skurczu obustronnym powodują skłon kręgosłupa szyjnego i głowy w przód a przy skurczu jednostronnym - w bok. Biorą także udział w unoszeniu żeber podczas wdechu, działając jako silne mięśnie wdechowe.

     Ważną funkcją mięśni (mniej opisywaną) jest ochrona nerwów z gałęzi splotu szyjnego, które biegną między wyrostkami poprzecznymi kręgów. Zatem, mięśnie pochyłe przyczepiając się od przodu i do tyłu od w/w wyrostków są naturalnym zabezpieczeniem nerwów przed kompresją. Co więcej, w wyrostkach poprzecznych znajduje się otwór tętnicy kręgowej, która również jest chroniona i osłaniana przez te mięśnie. Pomiędzy pochyłym przednim a pochyłym środkowym przebiega splot ramienny. Pochyłe zatem nie tylko osłaniają gałęzie splotu ramiennego na wysokości wyrostków poprzecznych, ale także nerwy w miejscu ich wyjścia poza teren szyi.

    Przyczyny zespołu mięśni pochyłych:

    - nieprawidłowa postawa ciała w czasie pracy

    - opadające barki

    - wielokrotne powtarzanie ruchów kończyn górnych z nadmierną siłą (np siłownia, praca fizyczna)

    - nadmiernie rozbudowana muskulatura mięśni obręczy barkowej

    - urazy (złamania, zwichnięcia) w rejonie obojczyka, I żebra, głowy kości ramiennej, wyrostków)

    - stres

    - wady rozwojowe w obrębie układu kostnego (np. dodatkowe żebro szyjne, powiększenie wyrostka poprzecznego kręgu szyjnego, zmiany strukturalne pierwszego żebra)

    Podczas długiego obciążenia mięśni, które należą do tzw mięśni tonicznych, dochodzi do przykurczu i rotacji kręgów szyjnych, doprowadzając do zablokowania w stawach i zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej. W następstwie tego dochodzi do drażnienia nerwów, ucisku na tętnice kręgową, podobojczykową oraz patologicznego uniesienia pierwszego żebra.

    Dlatego chory odczuwa dodatkowo takie objawy jak:

    - niedowład

    - zmiana koloru skóry,

    - ciepło, zimno,

    - drętwienie i mrowienie rąk,

    - szybsza męczliwość

    Podrażnienie nerwu przeponowego przebiegającego pomiędzy pochyłym przednim a mostkowo – obojczykowo – sutkowym wpływa na złą pracę przepony co uwidacznia się nadmiernym unoszeniem klatki piersiowej przy wdechu.

    Leczenie i terapia zespołu mięśni pochyłych szyi skupia się na wykorzystywaniu elementów terapii manualnej. Bardzo dobre efekty przynosi mobilizacja I i II żebra oraz odpowiednie rozciąganie mięśni i ich antagonistów w ramach autoterapii.

     

     

     

    Przykłady ćwiczeń i autoterapii zawiera poniższy filmik z kanału dorehabilitacji.pl

     

  • Zła budowa kręgosłupa, a bóle w górnej części ciała. Cz 1

     Prawidłowo zbudowany kręgosłup widziany z boku przypomina kształt litery S. Wygięcie do przodu to lordoza (mamy dwie lordozy: szyjna i lędźwiowa), wygięcie do tyłu to kifoza (posiadamy jedną kifozę: piersiową). Każde odchylenie od prawidłowego wzorca ustawienia kręgosłupa czyli spłycenie lub powiększenie lordozy oraz kifozy to patologia. Niesie ona za sobą bóle w różnych częściach ciała. Powyższe zmiany prawie zawsze występują łącznie. Spłycenie lordozy lędźwiowej pociąga za sobą zmniejszanie kifozy piersiowej, która doprowadza do wysunięcia głowy do przodu wraz z zniesieniem lordozy szyjnej. Całość zmian powstaje na wskutek poszukiwania przez organizm nowego środka ciężkości, który na wskutek zmian został zniesiony. Oczywiście sytuacja ta odnosi się również do osób z prawidłową budową kręgosłupa, ale mających inne przyczyny, np. złą postawę ciała.

     W tym artykule zajmę się głównie bólami występującymi w górnej części ciała. Określanymi jako zespół bólowy górnego otworu klatki piersiowej lub zespół Bruggera.

     Tak jak napisałem wcześniej, w trakcie zmian w ustawieniu kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej (widzianego z boku) dochodzi do spłycenia lordozy szyjnej. Jest to następstwem zmniejszania się kifozy piersiowej. Proces ten przesuwa głowę do przodu i wytwarza duże przeciążenia oraz tzw hiperlordozę na dwóch pierwszych kręgach szyjnych.

    Jednym z efektów tego ustawienia jest uaktywnienie punktu okostnego na wyrostku kolczystym C2. Powoduje on bóle szyi, dolnej części głowy z promieniowaniem do oka. Pacjent często zgłasza wzrost ciśnienia w oku potwierdzony badaniem lekarza okulisty. Dodatkowo punkt ma wpływ na wzmożone napięcie mięśniowe powodujące ból tego rejonu (np. m. dźwigacz łopatki).

     Przy prawidłowo ustawionej głowie, pion spuszczony z brody powinien dotykać wcięcia mostka. Sprzyja to prawidłowemu rozłożeniu siły ciężkości na połączeniach w kręgosłupie.

    pozycja glowy widok z boku 

     Odchylenie od normy czyli przesunięcie głowy do przodu powoduje wzrost przeciążenia na połączeniach mostkowo-żebrowych. Niesie to za sobą bóle w klatce piersiowej wraz z promieniowaniem do lewej kończyny górnej. Jest to ból bardzo podobny do bólu przy zawale serca. Powoduje go głównie zablokowanie 4 i 5 żebra.

      UWAGA! Nigdy nie wolno ignorować wyżej opisanej sytuacji. W pierwszej kolejności należy udać się do lekarza i zrobić EKG. Jeżeli badanie nie wykaże odchyleń w pracy serca, można wziąć pod uwagę inną przyczynę bólu, w tym ból pochodzenia odkręgosłupowego.

       Dodatkową przyczyną tego bólu może być: zbyt duży biust u kobiet, krótkowzroczność (osoby które nie chcą nosić okularów), wielogodzinna wymuszona pozycja pochylenia do przodu np. złe siedzenie za biurkiem. Wszystkie te sytuacje również powodują przesunięcie głowy do przodu.

     

     

    miejsca bólu

     

    Czerwona linia pokazuje krztałt kręgosłupa. Miejsca występowania bólu zaznaczono literą x

     

     Spłycona lordoza szyjna ma degeneracyjny wpływ na dyski kręgowe. Prowadzi do dyskopatii szyjnej i zwężenia kanału kręgowego, powodujący ból promieniujący do kończyny górnej w następstwie ucisku n pośrodkowego. Wystąpić mogą: bóle barków, głowy, łopatek, ucisk na tętnice kręgowe, problemy z przełykaniem, odczuwanie drętwienia na czubku głowy. Bardzo często pacjent sygnalizuje ostry ból przy wdechu lub wydechu powietrza. Jest to efekt zablokowania połączeń kręgosłupa z żebrami. Ważną rolę odgrywa tu zablokowanie pierwszego żebra, które znajduje się w sąsiedztwie splotu naczyniowo- nerwowego. Powoduje ono bóle w dół kończyny dolnej oraz ma wpływ na zapalenie stożka rotatorów.

       Zespół górnego otworu klatki piersiowej lub tzw zespół Bruggera, to bardzo złożony problem z punktu widzenia rehabilitacji. Każda dysfunkcja w tym rejonie, (dyskopatia, zablokowanie, uraz ortopedyczny, przeciążenia mięśni, nadwaga, duży biust) spowodowana złą budową kręgosłupa, ciała lub złych nawyków w postawie, rozpoczyna proces następujących po sobie zmian zgodnych z biomechaniką. Doprowadza do upośledzenia czynności dnia codziennego, zmęczenia, wzmagających się bóli. Niestety, w tej sytuacji pacjent nie jest w stanie poradzić sobie sam za pomocą odpowiednich ćwiczeń czy też środków farmaceutycznych. Musi tu być współpraca z dobrym fizjoterapeutą.

     

      

     W drugiej części artykułu opiszę ćwiczenia jakie powinno się stosować w profilaktyce oraz po zabiegach fizjoterapeutycznych w opisanym zespole. Zapraszam na cz 2 wraz z filmikami

  • Złamanie nasady dalszej kości promieniowej typu Collesa

     Złamanie Collesa lub złamanie nasady dalszej kości promieniowej należy do częstych urazów w rejonie nadgarstka i przedramienia. Statystyki mówią nawet o 90% w stosunku do wszystkich urazów tego rejonu. Statystycznie najbardziej narażone na złamanie Collesa, są kobiety po 65. roku życia z powodu zmian osteoporozowych. Jednak urazu tego typu diagnozuje się także u dzieci i młodzieżyu których układ kostny jest jeszcze nie w pełni rozwinięty oraz u wszystkich grup w trakcie wypadków komunikacyjnych, sportowych itd.

    Objawy:

    - silny ból i opuchlizna nadgarstka nasilającasię podczas próby poruszania palcami i/lub dłonią

    - duże ograniczenie zakresu ruchów ręki w stawie nadgarstkowym

    - zaczerwienienie, krwiak w rejonie urazu

    - miejscowy wzrost temperatury

    - deformacja nadgarstka – (złamanie z przemieszczeniem). Na skutek przesunięcia odłamków kości, nadgarstek i dłoń przesuwają się prostopadle względem pozostałej części kończyny.

     

     

     

    Przyczyny:

    Główną przyczyną urazu jest upadek. Pod wpływem działania dużej siły dochodzi w trakcie podporu stroną dłoniową do przemieszczenia części zewnętrznej kości promieniowej i jej supinacji. Rzadszą odmianą złamania w tym rejonie są złamanie typu Smitha, które powstaje kiedy punktem podporu jest strona grzbietowa dłoni. Spotyka się również złamania wyrostka rylcowatego kości promieniowej typu Bartona.

     

    Leczenie i rehabilitacja:

     Od strony ortopedycznej złamanie typu Collesa wymaga sprawdzenia stanu naczyń krwionośnych (np. drożność tętnicy promieniowej która doprowadza krew do dłoni) oraz nerwów obwodowych. Przeprowadza się także badanie RTG ręki a w bardziej skomplikowanych sytuacjach rezonans tomograf.

     W przypadku złamania stabilnego (bez przemieszczenia) lekarze wprowadzają leczenie zachowawcze po udanej repozycji, czyli nastawieniu ręki. Następuje unieruchomienie nadgarstka i kciuka w opatrunku gipsowym lub z wykorzystaniem ortezy, którenosi się przez 6 tygodni.

     Spotkać się można również z jednoczesnym unieruchomieniem stawu łokciowego. Ma to na celu wyeliminowanie przyruchów mięśnia ramienno – promieniowego. Jego funkcje nawracania i odwracania (pronacja i supinacja) w łokciu i nadgarstku są bardzo ważne dla powrotu do pełni sprawności. Dlatego unieruchomienie w odpowiedniej pozycji i udana repozycja (nastawienie) mają wpływ na prawidłowe działanie tego mięśnia po zakończeniu leczenia. Po około trzech tygodniach, jeśli nie ma przeciwwskazań skraca się gips do przedramienia, co umożliwia wprowadzenie rehabilitacji w rejonie stawu łokciowego.

     W przypadku złamania niestabilnego (wieloodłamowego) oraz w przypadku nieudanej repozycji stosuje się leczenie operacyjne.

     

    Rehabilitacja w fazie unieruchomienia obejmuje:

    - ćwiczenia izometryczne palców

    - ćwiczenia czynne i z oporem palców (chwytne, przeciwstawne)

    - ćwiczenia czynne rejonu obręczy barkowej oraz stawów łokciowych (w zależności od wielkości gipsu)

    - magnetoterapia (już w trakcie opatrunku gipsowego)

    - laser,

    - hydroterapia (jeśli istnieje możliwość zdjęcia opatrunku)

     

    Tutaj filmik z kanału dorehabilitacji.pl na temat rehabilitacji w złamaniu Collesa

     

     

     

     

     

    Rehabilitacja po 6 tyg obejmuje:

    - kontynuację i rozwój w/w ćwiczeń z fazy unieruchomienia

    - masaż klasyczny lub głęboki poprzeczny

    - ćwiczenia rozciągające prostowniki i zginacze nadgarstka

    - ćwiczenia wzmacniające mięśnie rejonu urazu

    - poizometryczna relaksacja mięśni (PIR)

    - ćwiczenia na supinację i pronację w stawach nadgarstkowym i łokciowym

    - ćwiczenia na cały łańcuch biomechaniczny kończyny górnej

    - neuromobilizacje nerwów kończyny górnej (w ostatniej fazie terapii)

     

     Złamania typu Collesa nie należy bagatelizować ponieważ, charakteryzuje się ono dużą częstotliwością powikłań. Warto dokładnie obserwować odczucia, wygląd i reakcje palców dłoni w trakcie noszenia gipsu. Każde wątpliwości należy natychmiast zgłaszać lekarzowi. Do najczęstszych powikłań zaliczyć można:

    - uszkodzenie nerwów (zaburzenia czucia, drętwienie, kłucie, pieczenie ręki)

    - brak zrostu kości i powstające deformacje

    - zwyrodnienia

    - przykurcz Volkmanna (przykurcz niedokrwienny) powodujący szponowate ułożenie ręki

    - zespół sudecka (30% z przypadków powikłań)

    - cieśń nadgarstka

  • Zniesiona lordoza lędźwiowa i szyjna - problemy

     Bóle głowy, mięśni, kręgosłupa z powodu złej budowy to bardzo częsta sytuacja dotycząca zarówno młodych jak i starszych. Główną przyczyną są tzw zniesione lordozy (lędźwiowa i/lub szyjna). W większości przypadków w/w patologia powstaje w okresie dojrzewania (pomiędzy 11-21) rokiem życia. Na młody, rozwijający się kościec zaczynają działać duże przeciążenia wynikające ze wzrostu ciała oraz siły zewnętrzne. Bardzo rzadko występuje brak tylko jednej lordozy, najczęściej idzie to w parze. Osoba z zniesiona lordozą przyjmuje charakterystyczną postawę (tzw niechlujną). Przesunięcie głowy i barków do przodu, przykurcz mięśni klatki piersiowej, nadmierne rozciąganie mięśni grzbietu, przygarbienie doprowadza do szeregu przeciążeń i zmian w różnych strukturach anatomicznych. Ma wpływ na powstawanie wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowej i/lub szyjnej co determinuje kolejne problemy bólowe. Bóle głowy, stawów barkowych, łopatek, promieniowania do rąk i/lub nóg, dziwne odczucia na twarzy, problem z oddychaniem to tylko kilka przykładów objawów. Przeciążone w tym ustawieniu mięśnie posturalne nie wykonują prawidłowo swojej pracy. Nie stabilizują kręgosłupa, co w efekcie tworzy tzw zamknięte koło bólowe.

     Niestety lordozy nie da się już skorygować. Zostaje nam tylko profilaktyka i terapia mająca na celu powstrzymywanie, na ile to możliwe zmian wtórnych.

     Najlepszą sytuacją jest konsultacja lekarska i cykl zabiegów u doświadczonego fizjoterapeuty. Jeśli nie mamy takiej możliwości to należy pamiętać o kilu wskazówkach.

    Terapię należy rozpocząć od:

    - głęboki masaż poprzeczny odcinka szyjnego

    - głęboki masaż poprzeczny przejścia piersiowo – lędźwiowego

    - rozciąganie mięśni klatki piersiowej

    - wzmacnianie mięśni grzbietu

    - retrakcja odcinka szyjnego (cofanie głowy)

     Na poniższym filmie omówiłem w/w zasady oraz pokazałem tzw pozycje Brugger'a która też może być wykorzystana w autoterapii.

     

     Należy pamiętać, że informację zawarte w materiale video to tylko moje propozycje. Bezwzględnie należy skonsultować je z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam na film