Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

porada fizjoterapeutyczna

  • Łąkotka - program rehabilitacji po operacji

     Głównym celem usprawniania łąkotki po zabiegu operacyjnym (np szycie) jest kontrola stanu gojenia urazu oraz przywrócenie pełnej funkcji stawu kolanowego. Program ćwiczeń powinien być dostosowany indywidualnie. Czas przechodzenia na kolejne etapy jest umowny, zależny od typu, lokalizacji, wielkości uszkodzenia, powikłań, wieku pacjenta. Zewnętrzne uszkodzenia, ze względu na lepsze unaczynienie wykazują szybszą tendencje gojenia. Podczas gdy wewnętrzne, o mniej unaczynionej strukturze goją się dużo gorzej. Jest to związane z różnicą w budowie anatomicznej stawu kolanowego po obu stronach. Po stronie zewnętrznej łąkotka, więzadło boczne poboczne oraz torebka stawowa nie są zrośnięte, zaś po stronie wewnętrznej wszystkie te struktury są wspólnie połączone. Fizjoterapeuta powinien pamiętać także o korygowaniu planu usprawniania w przypadku postępowania z jednoczesnym szyciem łąkotki i rekonstrukcji więzadeł.

     Aby rehabilitacja była efektywniejsza i szybsza, należy pacjenta zakfalifikowanego do zabiegu odpowiednio przygotować przed zabiegiem. Korzysta się wówczas ze wszystkich dostępnych ćwiczeń w celu: 

    uzyskania jak największego, symetrycznego zakresu ruchu (szczególnie przeprostu)

    uzyskanie maksymalnej możliwej siły mięśniowej

    nauka prawidłowego chodu lub chodzenia o kulach

    ćwiczenia propriocepcji w warunkach bezpiecznych,stretching mięśni kończyny dolnej

     

    Rehabilitacja po zabiegu 0 – 3 tydzień

    Obecnie proponuje się opuszczenie szpitala w pierwszej dobie po operacji. Zwraca się uwagę na zabezpieczenie przeprostu oraz zakresu zgięcia w kolanie. Zabezpiecza to łąkotkę stwarzając warunki lepszego leczenia. Wykorzystuje się specjalną orteze stawu kolanowego. Pierwsze 2 tygodnie orteza powinna być noszona być 24 godziny a przez kolejne 4 tylko w dzień (chyba, że nie odzyskano pełnego wyprostu). Zaraz po operacji ortezę ustawia się w zakresach: 0 stopni wyprostu i 90 stopni zgięcia. Należy zaznaczyć, że w pewnych przypadkach można odstąpić od stosowania ortezy w przypadku uszkodzeń zewnętrznych części łąkotki. W tym czasie nie obciąża się operowanej nogi w trakcie chodzenia o kulach. Chodzenie oraz utrzymywanie pozycji pionowej (pionizacja) powinno trwać maksymalnie 2 godziny w ciągu doby. Zaleca się wprowadzenie terapii zimnem. Najprostrza to protokół PRICE MM. Osoby korzystające z pomocy gabinetu rehabilitacji mogą  stosować krioterapię. 

    Częściowe obciążenie wprowadza się w przeciągu pierwszych kilku tygodni po zabiegu. Jest to nacisk nogi operowanej ok 20% wagi ciała. Na filmie pokazuję jak dokładnie dobrać odpowiednie obciążenie.

     

     

    Na poczatek używa się dwóch kul łokciowych. Następnie etapami przechodzi się na jedną. W przypadku uszkodzeń po stronie zewnętrznej, pełne obciążenie wprowadza się znacznie szybciej (np już po 3 tygodniach). W przypadku uszkodzeń wewnętrznych pełne obciążenie następuje w okresie 6-8 tygodni. Siła nacisku (obciążenie) i czas używania kul uzależniona jest nie tylko od rodzaju uszkodzenia, ale także od indywidualnego przebiegu rehabilitacji.

    Zabiegi z fizykoterapii i kinezyterapii wprowadza się jak najszybciej. Ich uzupełnieniem jest świadome wykonywanie indywidualnie dobranych ćwiczeń w warunkach domowych. Warto stosować okład z lodu na operowany staw co 2 - 4 godziny na ok 8 min, a nastepnie z uniesioną kończyną odpoczywać 20 min. Kończyna operowana powinna być w ciągu dnia uniesiona tak, aby kolano znajdowało się powyżej biodra a stopa powyżej kolana.

    Profesjonalna fizjoterapia powinna wprowadzać zgodnie z zaleceniami lekarza i fizjoterapeuty:

    - ćwiczenia bierne w zakresie bez bólu przy udziale fizjoterapeuty, do otrzymania pełnego wyprostu 

    - ruchy samowspomagane

    - ćwiczenia czynne zgięcia i wyprostu stawu kolanowego

    -  ćwiczenia m. czworogłowego i mięśni zginaczy stawu kolanowego

    -  ćwiczenia mięśni przywodzicieli stawu biodrowego

    - ćwiczenia mięśni pośladków na piłce

    - elektrostymulacja mięśnia

    -  nauka chodzenia o kulach, pionizacja i chłodzenie

    - rozciąganie mięśni: zginaczy stawu kolanowego, przywodzicieli i prostowników biodra, mięśni łydki, mięśni przywodzicieli, mm. biodrowo – lędźwiowych, pasma biodrowo - lędźwiowego,

    - mobilizacja rzepki

    - masaż klasyczny mięśni uda (przód i tył)

    Zalecenia domowe: utrzymywanie kończyny wyprostowanej powyżej poziomu biodra, chłodzenie co dwie godziny 10 minut, napięcia izometryczne mięśnia czworogłowego, ćwiczenia zakresu ruchomości, lekki stretching według zaleceń fizjoterapeuty, okłady z lodu.

     

    4 – 6 tydzień

     

     Kolejnym etapem terapii jest trening propriorecepcji czyli czucia głębokiego. To specjalistyczne ćwiczenia które, należy wprowadzać tak szybko jak to możliwe. Na początek ćwiczenia wykonuje się przy pomocy kul, następnie ćwiczenia czucia głębokiego przyjmują bardziej dynamiczny charakter, by zbliżyć ich intensywność do treningu sportowego.

    Ważnym elementem jest trening mięśni, który w łatwej formie rozpoczyna się w pierwszej dobie po zabiegu. Zwraca się szczególną uwagę na dobór obciążenia i zakres ruchu, w jakim wykonujemy ćwiczenia. Powinne być ograniczone być do 60 stopni zgięcia w stawie kolanowym, co chroni tylny róg łąkotki.

    Pozostałe zabiegi w tym czasie to:

    - kontynuacja ćwiczeń ze stopniowo zwiększanym obciążeniem (guma rehabilitacyjna, ciężarki)

    - nauka chodu ze stopniowym obciążaniem

    - rower stacjonarny bez lub z lekkim obciążeniem

    - stanie jednonóż na niestabilnym podłożu

    - wypady na wprost z lekkim ugięciem kolana

    - ćwiczenia ns bieżni, basenie

    Po 6 tygodniach można za zgodą lekarza powoli odkładać. Bezpieczny sposób omówiłem w filmach:

     

     

     

     

     

    7 – 12 tydzień

     

    Na tym poziomie wprowadza się ćwiczenia wytrzymałościowe, które początkowo można wykonywać na rowerze stacjonarnym, ćwiczenia w wodzie oraz elementy treningu biegowego. Po zakończeniu rehabilitacji należy przeprowadzić testy funkcjonalne. Określą szanse i moment powrotu do sportu czy aktywności ruchowej. I tu także, w mniejszych, zewnętrznych uszkodzeniach (np menisectomia) czas powrotu jest krótszy i wynosi 6 - 12 tygodni. W przypadku szycia łąkotki czas jest kilkakrotnie dłuższy.

    Rehabilitację kontynuuje się poprzez:

    - urozmaicenie ćwiczeń zwiększając intensywność 

    - propriocepcja jednonóż na ugiętym kolanem

     

    powyżej 12 tygodnia

    Wprowadzamy opcjonalnie:

    - ćwiczenia hamowania

    - skoki na trampolinie

    - trening na siłowni 

    - skoki na skakance

    - aktywność na zewnatrz, w terenie

    - specyficzne ćwiczenia dla danej dyscypliny

    - powrót do sportu

     

     

     

  • ATFL więzadło

     Więzadło strzałkowo-skokowe przednie (ATFL) -Więzadło przyczepia się do przedniego brzegu kostki bocznej, biegnie do przodu i przyśrodkowo. Przyczep końcowy znajduje się na przednim brzegu bocznej powierzchni stawowej bloczka kości skokowej. Tworzy jepasmo łącznotkankowe o długości 15-20 mm, szerokości 6-8 mm i grubości 2 mm wplatające się w torebkę stawową. Łączy przednio-dolny brzeg strzałki oraz trzon kości skokowej (nie przyczepia się do szyjki) obwodowo do powierzchni stawowej bloczka. W pozycji stojącej tworzy z podłożem kąt ok. 75°.
     
  • Ból w klatce piersiowej - zablokowania stawów żebrowo-mostkowych.

     Zablokowanie w rejonie kręgosłupa piersiowego to bardzo częsta sytuacja w praktyce fizjoterapeutycznej. Sytuacja dotyczy zarówno stawów wyrostkowych (poprzecznych, kolczystych) sąsiadujących ze sobą kręgów jak i połączeń żebrowo-kręgowych oraz żebrowo-mostkowych. 

    Przyczyny:

    - wady posturalne

    - urazy, zabiegi w rejonie klatki piersiowej i stawów barkowych

    - wzajemne wpływanie schorzeń (np. serca, płuc, astma)

    - zła budowa kręgosłupa (zniesiona kifoza piersiowa)

    - zła pozycja podczas pracy

     W zależności od miejsca zablokowania  objawy mogą być pochodzenia neurogennego, mięśniowego jak i krążeniowego. Występują napięcia mięśniowe, bóle w rejonie szyi, łopatek, nerek, stawów barkowych. Pacjent często skarży się na promieniujące bóle głowy, problem z przełykaniem, drętwieniem na czubku głowy (tzw czepiec biskupa) oraz ostrym bólem podczas głębokiego wdechu lub wydechu. Najczęściej zablokowanie występuje z tzw zespołem otworu górnego klatki piersiowej (wada posturalna). Charakteryzuje się przykurczem m. piersiowego większego (przesunięcie barków do przodu), zniesieniem kifozy piersiowej, wychyleniem głowy do przodu. Ta sytuacja może doprowadzić do tzw ciasnoty górnego otworu lub zespołu mięśni pochyłych co na zasadzie błędnego koła będzie nasilać dolegliwości.

      Jednym z częstych objawów zablokowania jest ból w rejonie mostka oraz przedniej części klatki piersiowej z promieniowaniem do lewej kończyny górnej. Objaw ten symuluje chorobę serca (zawał). Jest to efekt zablokowania pomiędzy czwartym a szóstym kręgiem piersiowym (Th4 - Th5, Th5 – Th6). Brak ruchomości w/w segmentach kręgowych przenosi zablokowanie na stawy żebrowo-mostkowe.

     Przykurczone mięśnie piersiowe ulegają wówczas odruchowemu napięciu co doprowadza do wzmożonej bolesności na przyczepach tych mięśni do mostka i żeber. To w połączeniu z bolesnymi przykurczami włókien mięśniowych zwiększa objawy bólowe. Dodatkowo przesunięta do przodu głowa, obciąża połączenia żebrowo-mostkowe powodując stałe przeciążenia tych struktur. Kiedy zablokuje się IV i V żebro w mostku po stronie lewej (brak ruchomości w stawach), mózg zaczyna interpretować patologię jako choroby serca i uaktywnia wzorzec bólowy dla zawału. Jak sobie z tym radzić w warunkach domowych pokazuje poniższy film.

     Przed zastosowania informacji z filmu należy pamiętać, że ból w klatce piersiowej to tzw czerwona flaga, która może być objawem bardzo poważnych schorzeń.

    Przy w/w objawach należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Przeprowadzić badania np EKG i wykluczyć ból pochodzenia sercowego lub innego. Dopiero potem szukać pomocy np u fizjoterapeuty!!!!

    Zapraszam na film z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     
     
     
  • Bóle głowy i szyi a stabilizatory kręgosłupa szyjnego.

     W dzisiejszych czasach bóle głowy i bóle szyi pochodzenia od kręgosłupa to dość popularne schorzenia. U osób z przewlekłym bólem szyi dodatkowo wzrasta zagrożenie bólami kręgosłupa lędźwiowego od 3 do 6 razy.

    Przyczyny - najczęściej występujące to:
    • długotrwała pozycja siedząca z wychyleniem głowy w przód np. przed komputerem

    • postura (zła budowa ciała) z wysuniętą ku przodowi głową

    • pochylenie głowy w przód – syndrom smartfona,

    • zła budowa kręgosłupa – zniesiona lordoza, zwyrodnienia, dyskopatie,

    • zespół skrzyżowania górnego

     

     Wszystkie te sytuacje prowadzą do osłabienia mięśni zaliczanych do tzw stabilizatorów głębokich kręgosłupa szyjnego. Doprowadza to do niedokrwienia i przeciążeń. Efektem są bóle głowy, sztywność karku, zawroty, szumy w uszach itd. Do ich głównych zadań głębokich stabilizatorów kregosłupa oprócz ruchu głowy i szyi,  jest także stabilizacja w/w odcinka szyjnego. Wskazuje na to ilość wrzecionek mięśniowych na gram tkanki mięśniowej. Czym więcej wrzecionek tym bardziej mięsień spełnia funkcję stabilizującą i proprioceptywną (tzw czucie głębokie odpowiedzialne za czucie przestrzeni). Dodatkowo kontrolują przemieszczenie czaszki względem kręgu C1 oraz C1 względem kręgu C2 (np. mm podpotyliczne). Mają wpływ na ruch (rozciąganie) opony twardej, która chroni nasz rdzeń kręgowy.

    Głównymi stabilizatorami to m in. m wielodzielny, mm podpotyliczne, m półkolcowy, najdłuższy szyi, dźwigacz łopatki.

     Podczas ćwiczeń na wzmocnienie stabilizatorów kręgosłupa szyjnego, należy zwrócić szczególną uwagę na prawidłową postawę całego ciała. Podczas siedzenia lub stania, które to będą naszymi pozycjami wyjściowymi zwracamy szczególną uwagę na: 

     - prawidłowo ustawione barki i kręgosłup lędźwiowy. Jest to zgodnie z zasadą że, odcinkowe problemy kręgosłupa dotyczą jego całości.

    - łopatki ściągnięte a stawy barkowe ustawione w pozycji rozciągnięcia jako przeciwwstawność ich stałego wysunięcia do przodu.

     Ćwiczenia tych mięśni powinne być stałą częścią dnia codziennego. Prawidłowo wykonane z zachowaniem biomechaniki będą skutkować nie tylko poprawą tego rejonu ale wpłyną na całą posturę ciała.

    Przykłady ćwiczeń na odcinek szyjny znajdziecie w filmach poniżej z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 2

     Druga część artykułu na tematbólów kręgosłupa lędźwiowego pochodzenia dyskowego. Podczas stosowania pozycji leżącej na brzuchu z podkładką, po ok 20 min (w zależności od zmęczenia, stanu dyskopatii) chory powinien odczuwać zmniejszenie dolegliwości bólowych. Ból powinien się cofać w kierunku kręgosłupa (objaw centralizacji wg McKenzie). Często w pierwszym okresie, występuje sytuacja gdzie ból pozostaje tylko w okolicach kręgosłupa lędźwiowego. Należy wówczas poszukać innego położenia (przesunąć się na podkładce), które przyniesie ulgę. Jeśli takiego na tę chwilę nie ma, to należy podłożyć kolejną poduszkę, aby biodra były ułożone jeszcze wyżej.

     Kiedy poczujemy ulgę, przechodzimy do pierwszego ćwiczenia (korzystamy tu z elementów metody McKenzie z pewnymi modyfikacjami). Jest to odgięcie kręgosłupa do tyłu z pozycji w której się aktualnie znajdujemy (z podkładkami pod brzuchem). Unosimy ciało podnosząc się na rękach. Odgięcie powinno być do maksymalnej wysokości, w której nie odczuwamy bólu (promieniowanie do nogi, nasilenie w odcinku L-S). Nie wchodzimy w granicę bólu, ponieważ podrażniamy rejon wysuniętego dysku i całe ćwiczenie traci sens. Ćwiczenie powtarzamy 10 x, pamiętając aby przy ostatnim odgięciu wypuścić powietrze. Powoduje to dodatkowe wygięcie naszego kręgosłupa.

    Można wykorzystać 3 opcje pozycji wyjściowej. Wybór zależy od odczuwania bólu w trakcie ćwiczenia. Poniżej przykłady.

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     

     

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     Kiedy dochodzimy do maksymalnego odgięcia bez bólu w pozycji 3, wyciągamy jedna podkładkę (jeśli było ich kilka) i zaczynamy ćwiczenia od początku. Proces powtarzamy tak długo, aż osiągniemy maksymalne odgięcie z biodrami ułożonymi na podłodze (bez podkładki).

    Moim pacjentom wprowadzam urozmaicenie oparte na pozycji z jogi np:

    Pozycja wyjściowa: j/w, dłonie przy barkach, łokcie lekko dociągnięte do ciała, czoło dotyka podłoża,stopy lekko na zewnątrz.

    Ruch: Poprzez wyciągnięcie szyi próbujemy położyć brodę, w miejsce gdzie było czoło. Następuje lekkie rozciągnięcie kręgosłupa. Utrzymując napięcie wykonujemy w/w ćwiczenie.
    W trakcie wykonywania ćwiczeń, mogą występować bóle przeciążeniowe w łopatkach, rękach lub szyi. Jest to efekt nowych ćwiczeń dla twojego ciała. Całość (leżenie ok. 20 min + 10 x odgięcie) powtarzamy co 3-4 godziny. Między ćwiczeniami, dużo odpoczywamy, leżąc na brzuchu. Można wykorzystać oglądanie tv, praca na notebooku itd. Pozycję siedzącą powinno stosować się tylko w sytuacjach wyjątkowych.

    Opisane ćwiczenia są początkiem, w długim procesie rehabilitacji wysuniętego dysku. Jednocześnie pacjent powinien korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada pełen wachlarz zabiegów i możliwości terapeutycznych na każdym poziomie choroby.

    Poniżej film z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i i udostępniania.

     

     

                                           

     

     Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora, który jest fizjoterapeutą. Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

                  

     

     

     

  • Endoproteza kolana - rehabilitacja

     Staw kolanowy jest jednym z najważniejszych i jednocześnie najbardziej złożonym stawem u człowieka.  Każdy uraz lub stan po operacji chirurgicznej w tym rejonie to sytuacja, gdzie duży nacisk powinno  kłaść się na jak najszybsze wprowadzenie rehabilitacji. Odpowiedni dobrane i regularne ćwiczenia na kolano, mają na celu odzyskać ruchomość, siły oraz stopniowy powrót do wykonywania codziennych czynności. Są kluczowe dla pełnego przywrócenia zdrowia. Rehabilitacją medyczną od 2015 r w Polsce ma prawo zajmować się wyłącznie osoba która posiada prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Fizjoterapeuta na podstawie skierowania, historii choroby oraz własnego badania wprowadza odpowiednie ćwiczenia. Czas trwania ćwiczeń to około 20-30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. W zależności od stanu pacjenta dodatkowo można zlecić spacerowanie przez 30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. Poniżej znajdują się propozycje (program) ćwiczeń, który powinien być nadzorowany przez fizjoterapeutę lub ewentualnie ortopedę. Najczęściej zaczyna się je wykonywać już na sali pooperacyjnej, krótko po zabiegu. Początkowo będzie wystepować dyskomfort, ale te ćwiczenia przyśpieszą powrót do sprawności i  zmniejszą ból pooperacyjny.

     

        

     

    Zestaw ćwiczeń:

    1. Wzmacnianie mięsnia czworogłowego uda.

    Leżąc lub siedząc napiąć mięśnie uda wyprostowanej w kolanie nogi poprzez skurcz izometryczny. Utrzymać napięcie mięsnia przez 5 -10 s. Powtarzać ćwiczenie około 10 razy w ciągu 2 - 3 minutowego cyklu. Odpocząć przez minutę i powtórzyć. Ćwiczenie wykonywać do uczucia, zmęczenia uda.

     

    mięsień czworogłowy ćwiczenia izometryczne

     

    2. Unoszenie wyprostowanych nóg

    Napiąć mięśnie uda, wyprostować maksymalnie kolano na łóżku. Spróbować unieść nogę na kilka centymetrów. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund. Powtórzyć 10 razy w 2 - 3 seriach. Powoli opuszczać aby uaktywnić skurcz ekscentryczny miesnia czworogłowego uda. Zwrócić uwagę aby ruch powrotny przebiegał płynnie. Można także unosić podudzie podczas siedzenia. Napiąć mięśnie uda i utrzymać nogę w pełni wyprostowaną w kolanie, bez podparcia. Powtarzać ćwiczenie 10 x po 10 sekund w 4 seriach. analogicznie do poprzedniego. 

     

     3. Zginanie nogi w stawie skokowym

    Poruszać powoli w pełnym zakresie stopą w do siebie (zginanie) i od siebie (prostowanie), poprzez naprzemienny skurcz mięśni łydki i goleni. Wykonywać to ćwiczenie przez 2 - 3 minuty, 2 - 3 razy w ciągu godziny. Wykonywać ćwiczenie do momentu, gdy obrzęk w obrębie kostek i podudzi całkowicie ustąpi.

     

     

    endoproteza kolana zgięcie wyprost stopy ćwiczenia

     

     

     

    4. Ćwiczenia prostujące staw kolanowy

    Umieść niewielki zwinięty ręcznik między podłożem a nogą tuż nad piętą. Tak aby pięta nie dotykała podłożą (np łóżka). Napnij mięsnie uda. Spróbować całkowicie wyprostować kolano aż do tzw przeprostu i dotknąć tylną częścią kolana (dołem podkolanowym) łóżka. Utrzymać nogę w pełni wyprostowaną przez 5 -10 sekund. Powtarzać 10 x w 4 seriach lub dopóty nie poczujesz zmęczenia w udzie.

     

     

    endoproteza kolana ćwiczenia

     

     

    5. Zginanie kolana z podparciem nogi o łóżko

    Zginaj kolano tak daleko jak to możliwe, przesuwając stopę (najlepiej piętą) po powierzchni łóżka. Można na początek skorzystać z podkładki (cerata, kolorowy magazyn, podkładka kuchenna) aby zmniejszyć tarcie. Utrzymaj kolano w maksymalnym zgięciu przez 5 -10 sekund, następnie wyprostuj. Powtarzaj 10 razy, do odczucia zmęczenia w nodze.

     

     

    zginanie kolana ćwiczenia endoproteza 

     

     

    6. Zginanie kolana z podparciem, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub krzesła, z udem podpartym, umieść stopę zdrowej nogi nad stopą operowanej nogi, dla zapewnienia jej podparcia. Powoli zginać kolano do kąta który wytwarza średnie odczucje napięcia na mięśniu czworodłowym. Utrzymaj kolano w tej pozycji przez 5-10 sekund pogłębiając dociskiem nogi zdrowej. Powtarzaj 10 razy, aż poczujesz zmęczenie w nodze lub uda Ci się w pełni zgiąć kolano.

    7. Zginanie kolana bez podparcia, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub krzesła, z podpartym udem, zgiąć kolano tak aby dosięgnąć stopą do podłogi. Lekko opierając stopę na podłodze, przechylać górną część ciała w przód, żeby zwiększyć zgięcie kolana. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund. Wyprostować kolano całkowicie. Powtarzać 10 razy do uczucia zmęczenia w nodze lub do całkowitego zgięcia kolana.

     

     

    wyprost kolana ćwiczenia endoproteza

     

     

    8. Zginanie kolana z asystą

    W leżeniu na plecach, umieść zwinięty ręcznik wokół operowanego kolana i zsuń w kierunku stopy. Zginając kolano zwiększaj zakres zgięcia poprzez łagodny nacisk ręcznikiem. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund, do lekkiego zmęczenia.

    9. Ćwiczenia kolan, z oporem

    Umieścić lekki ciężar wokół kostek i powtarzać którekolwiek z powyższych ćwiczeń. Wykonywanie ćwiczeń oporowych zazwyczaj można rozpocząć w ciągu 4-6 tygodni po operacji. Na początku korzystać z obciążników 0,5- lub 1-kilogramowych. Stopniowo zwiększać ich ciężar, w miarę jak będzie powracać siła (wykorzystać niedrogie obciążniki mocowane na rzepy wokół kostek, które można kupić w większości sklepów sportowych).

    10. Zginanie kolana w pozycji stojącej

     

                                                                       endoproteza kolana rehabilitacja balkonik

     

     

     

     

    endoproteza kolana rehabilitacja

     

     

    Stanąć wyprostowanym, opierając się o balkonik lub kule ortopedyczne, unieś udo i zegnij kolano do odczucia średniego napięcia mięśni uda. Utrzymaj pozycję przez 5-10 sekund. Następnie wyprostować kolano, najpierw dotykając podłogi piętą. Powtarzać kilka razy, do średniego zmęczenia.

     

    11. Chodzenie o balkoniku

    Podczas chodzenia należy zwrócić uwagę na jego prawidłowość. Czyli - długość kroku, czas trwania, isiła nacisku z czasem muszą być takie same na obu nogach. W pierwszej fazie stosuje się balkonik. Po wzmocnieniu siły mięśni oraz nauki równowagi przechodzi się na kule ortopedyczne. Decyzję podejmuje lekarz lub fizjoterapeuta.

    Ćwiczenie - stanąć wygodnie, w wyprostowanej pozycji, z ciężarem ciała równomiernie rozłożonym na balkonik lub kule ortopedyczne. Przesuwać balkonik lub kule na krótkie odcinki, następnie wysunąć do przodu operowaną nogę, utrzymując kolano wyprostowane, tak by pięta dotknęła podłogi jako pierwsza. W miarę poruszać się naprzód, staw kolanowy i skokowy będą zgięte i cała stopa będzie równomiernie spoczywać na podłodze. Po ukończeniu kroku, palce u stop będą się unosiły nad podłogę, a kolano i staw biodrowy będą zgięte.

     

    12. Wchodzenie i schodzenie po schodach

    Zdolność do wchodzenia i schodzenia po schodach wymaga siły i elastyczności. Na początku nauki wykorzystywać poręcze i wchodzić po jednym stopniu. Podczas wchodzenia po schodach najpierw stawiać nogę ze zdrowym kolanem, a podczas schodzenia, nogę operowaną. Pamiętać ‘dobra górą’ a ‘zła dołem’. Wchodzenie po schodach jest świetnym ćwiczeniem wzmacniającym siłę i wytrzymałość. Nie próbować wchodzić po schodach o stopniach wyższych niż standardowe (18 cm) i zawsze korzystać z poręczy dla równowagi.

     

     

     

    13. Ćwiczenia i czynności dnia codziennego

    Po odzyskaniu swobody poruszania się na krótkie dystanse, zwiększamy aktywność fizyczną. Ból odczuwany w kolanie przed operacją oraz ból i obrzęk po zabiegu mają wpływ na szybkość leczenia kolana. Pełny powrót do zdrowia trwa kilka miesięcy. Poniższe ćwiczenia i czynności to propozycja przyśpieszenia całego procesu.

     Chodzenie ma rytmiczne i płynne. Dostosować długość kroku i prędkość na tyle, na ile jest to konieczne dla miarowego poruszania się. W miarę jak poprawia się siła mięśni i ich wytrzymałość, można chodzić przez dłuższe okresy czasu. Stopniowo coraz bardziej obciążać nogę. Kiedy chodzenie i/lub stanie przez ponad 10 minut nie spowoduje problemów, oznacza to że, kolano jest na tyle silne, że nie przenosisz ciężaru ciała na balkonik lub kule ortopedyczne (zazwyczaj około 2-3 tygodnie po operacji). Wówczs można zacząć używać tylko jednej kuli lub laski. Trzymać je w dłoni po przeciwległej stronie do operowanego miejsca.

     

    14. Ćwiczenie na rowerku stacjonarnym (rehabilitacyjnym)

    Ćwiczenie na rowerze jest świetnym sposobem na odzyskanie siły mięśniowej i ruchomości kolana. Po pierwsze, dostosować wysokość siedzenia tak, by spód stopy dotykał pedału, przy prawie całkowicie wyprostowanym kolanie. Na początku pedałować do tyłu. Zacząć pedałować do przodu dopiero, gdy bez przeszkód można wykonywać ruch pedałowania do tyłu. W miarę odzyskania sił (po około 4-6 tygodniach), powoli zwiększamy biegi w rowerze. Ćwiczyć przez 10-15 minut, 2 razy dziennie, stopniowo zwiększając czas do 20-30 minut, 3 lub 4 razy w tygodniu.

     

    UWAGA!!! - Ból i obrzęk po ćwiczeniach

    Po ćwiczeniach może pojawić się ból i obrzęk kolana. Zmniejszamy go, poprzez unoszenie nogi i przykładanie okładów z lodu zawiniętego w ręcznik (nie dłużej niż 7 - 8 min).

     

    Poniżej film z ćwiczeniami z kanału dorehabilitacji.pl na youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • Jak prawidłowo rozciągać mięśnie szyi?

     Na początek trochę anatomii. Odcinek szyjny kręgosłupa składa się z 7 kręgów szyjnych, pomiędzy którymi znajdują się dyski międzykręgowe. Krążki nie występują w rejonie potylicy/C1/C2, rozpoczynają się dopiero od segmentu C2/C3. Jest to informacja która ma wpływ na rehabilitację i dobór odpowiednich technik. Wysunięte dyski międzykręgowe powodują dyskopatię której objawy to: ból szyi z promieniowaniem do rąk, ból barków, ból głowy, ból między łopatkowy, ograniczona ruchomość.

     W rejonie otworów między kręgowych na wysokości C6 biegną w kierunku mózgu dwa naczynia krwionośne: tętnica kręgowa prawa i tętnica kręgowa lewa. Zadaniem w/w tętnic jest zaopatrywanie mózgu w tlen transportowany przez krew. Zmiany zwyrodnieniowe odcinka szyjnego kręgosłupa, przykurcz mięśni, zniesiona lordoza mogą uciskać naczynia blokując transport krwi do mózgu. Występują wówczas objawy takie jak: zawroty i ból głowy, napięcie mięśniowe, szum w uszach, ograniczona ruchomość, tkliwość i bolesność mięśniowa.

     Powyżej krótko omówiłem tylko dwie, ale ważne choroby w tym rejonie. Rehabilitacja, ćwiczenia na odcinek szyjny kręgosłupa to zawsze trudny temat dla fizjoterapeuty. Ilość oraz dostępność palpacyjna, struktur które mogą być objęte dysfunkcją jest tu duża. Dlatego tak ważna jest profilaktyka przeciwbólowa wykonywana przez nas w domu. Umiejętnie wykonywane ćwiczenia rozciągające, z zachowaniem prawidłowych zasad będą utrzymywać kręgosłup w dobrej formie. Oczywiście te same zasady dotyczą osób już chorych, ale tu terapią w pierwszym okresie zajmuje się głównie wykwalifikowany fizjoterapeuta. Wykorzystując zabiegi i metody doprowadza do cofania się stanu ostrego a następnie uczy indywidualnie dobranych ćwiczeń. Ćwiczenia te nie będą się wiele różnić od tych z profilaktyki.

    Zasady prawidłowego wykonywania ćwiczeń:

    1. Przed rozpoczęciem ćwiczenia należy się wyprostować. Wciągnąć brzuch (czy to na stojąco, czy siedząco) i wypchnąć klatkę piersiową do przodu. Prawidłowa postawa.

    2. Ruch głowy w każdym kierunku powinien być połączony z ruchem gałek ocznych w tym samym kierunku (zaglądamy tam gdzie obracamy głowę).

    3. Kiedy osiągniemy maksymalny zakres ćwiczenia, wypuszczamy ustami powietrze. To spowoduje zwiększenie zakresu ruchu.

    4. Czas trwania ćwiczenia to ok 10 s. Ilość powtórzeń 10 x

    Poniżej film z kanału youtube ze szczegółami i propozycjami ćwiczeń na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

     

  • Kończyna górna - ćwiczenia po wylewie, złamaniu

     W trakcie rehabilitacji pourazowej (złamanie kości ramiennej, zapalenie stożka rotatorów, łokieć tenisisty, złamanie w stawie nadgarstkowym, wylew itd.) należy zwrócić baczną uwagę na ćwiczenia koordynacji nerwowo – mięśniowej całej kończyny górnej. Ćwiczenia te, w stosunku do innych (np. ćwiczenia bierne, czynno - bierne itd) które skupiają się głównie na jednej grupie mięśniowej w obrębie stawu, są bardziej efektywne. Złożone ruchy w kończynie górnej przebiegają nie tylko w stosunku do trzech płaszczyzn, ale tworzą wiele kombinacji. Wytwarzają i odbudowują drogi nerwowe łączące CUN (centralny układ nerwowy - mózg) z mięśniami.

     

     

     

    Wprowadzamy je zaraz po osiągnięciu minimalnego zakresu ruchu w rejonie objętym urazem. Dobrze dobrane układy ćwiczeń angażujące wszystkie stawy (bark, łokieć, nadgarstek) wpływają bardzo dobrze na biomechanikę ruchu całej kończyny górnej i zapewniają lepszy stan w przyszłości. Dodatkowym plusem ćwiczeń koordynacji i poprawnej biomechaniki są dużo mniejsze przeciążenia związane ze złym rozkładem sił podczas pracy kończyny.

      Jednym z bardzo dobrych ćwiczeń w warunkach domowych jest ćwiczenie ze zwykłą piłką. Bardzo proste a jednocześnie bardzo efektywne. Bardzo dobrze przyśpiesza proces rehabilitacji. Opis ćwiczenia oraz szczegóły znajdziecie na filmie z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • Naderwanie więzadła obrączkowego palca - ćwiczenia

     Więzadła obrączkowe są częścią pochewek mięśni zginaczy palców powierzchownego i głębokiego (po 4 na każdym palcu: A1, A2, A3, A4). Utrzymują podczas pracy (ślizgu ścięgna w pochewce) całość jak najbliżej kości co wpływa na prawidłowy rozkład sił działających podczas dużego wysiłku.Najczęściej naderwaniu ulega troczek A2  palca 3 lub 4. Pełne zerwanie jest dużo rzadsze i charakteryzuje się charakterystycznym trzaskiem.Przyczyn powstania urazu jest wiele np. przetrenowanie na małych chwytach, słabe mm zginacze i prostowniki, bagatelizowanie pierwszych objawów i zbyt szybkie powracanie do treningu.

     
     
     
     
    Jak zapobiegać kontuzji (naderwanie) więzadła obrączkowego palca? To częsty uraz u osób zajmujących się np wspinaczką skałkową. Jest wiele prac na ten temat w internecie. Ja skupię się wyłącznie na ćwiczeniach które mogą zapobiegać czyli profilaktyce.

     Rozciąganie mięśnia szkieletowego powoduje jego odruchową aktywację do pracy i generuje większą siłę. Za ten proces odpowiedzialny jest skurcz mięśni antagonistycznych. W naszym przypadku będą to mięśnie prostowniki palców i nadgarstka. Łatwo to można sprawdzić. Zegnij nadgarstek do góry i zginaj palce. Nie będzie żadnego problemu. A teraz zegnij nadgarstek w dół i powtórz zgięcie palców. Będzie trudniej. Potwierdza to rolę prostowników w generowaniu siły w zginaczach.

     

     Jeśli masz słabe prostowniki to w trakcie wspinaczki nadgarstek będzie się przemieszczał od pozycji odgięcia w górę, przez pozycję neutralną, aż po wygięcie w dół. Obciążenie zginaczy będzie coraz większe. Unoszenie łokci do góry i odwodzenie ramion w stawach barkowych, aby sztucznie zgiąć ponownie nadgarstek i wygenerować jeszcze trochę siły nic już nie da.

    Poniżej na filmie z kanału youtube kilka przykładów ćwiczeń na prostowniki. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • nerw kulszowy

     Nerw kulszowy - anatomia (n. ischiadicus) – nerw mieszany będący końcową gałęzią splotu krzyżowego zaopatrujący ruchowo tylną grupę mięśni uda oraz ruchowo i czuciowo całe podudzie i stopę. Stanowi grube na pół centymetra pasmo, szerokości około 1,5 cm, odchodzące od wszystkich nerwów, które tworzą splot krzyżowy. Nerw powstaje w miednicy mniejszej pomiędzy tylnym brzegiem mięśnia zasłaniacza wewnętrznego, kolcem kulszowym, więzadłem krzyżowo-kolcowym od przodu a dolnym brzegiem mięśnia gruszkowatego od tyłu. Wychodzi z okolicy kulszowej splotu krzyżowego. Miednicę mniejszą opuszcza przez otwór pod-gruszkowaty, rzadziej poniżej dolnego brzegu mięśnia gruszkowatego, i układa się na powierzchni tylnej mięśni krótkich, odpowiadających za obracanie uda, w połowie odległości między guzem kulszowym i krętarzem większym.
    Następnie w odcinku pośladkowym nerw leży do tyłu w stosunku do stawu biodrowego na mięśniach bliźniaczych, mięśniu zasłaniaczu wewnętrznym i mięśniu czworobocznym uda będąc pokrytym przez mięsień pośladkowy wielki. W odcinku udowym nerw biegnie w obrębie tkanki tłuszczowej na tylnej powierzchni m. przywodziciela wielkiego pokryty przez mięśnie zginacze uda, a na krótkim 1–2 cm odcinku jest przykryty jedynie przez powięź szeroką. Następnie na wysokości kąta górnego dołu podkolanowego tworzonego przez mięsień pół-błoniasty i poł-ścięgnisty oraz przez m. dwugłowy uda nerw kulszowy ulega podziałowi na nerw piszczelowy i nerw strzałkowy wspólny. Podział nerwu kulszowego może odbywać się powyżej dołu podkolanowego na różnej wysokości, nierzadko obie gałęzie końcowe odchodzą oddzielnie już od splotu krzyżowego i wówczas nerw strzałkowy może przebijać mięsień gruszkowaty, podczas gdy nerw piszczelowy przechodzi przez otwór pod-gruszkowaty, a gałęzie zaopatrujące udo odchodzą od nerwu kulszowego lub bezpośrednio ze splotu krzyżowego lub nerwu pośladkowego dolnego.

     

    Nerw kulszowy dzieli sie na  następujące gałęzie:

    1.ze składnika piszczelowego:

        • gałęzie mięśniowe

          • do połowy bliższej mięśnia półścięgnistego,

          • do mięśnia półbłoniastego i części przywodziciela większego,

          • do połowy dalszej mięśnia półścięgnistego oraz głowy długiej mięśnia dwugłowego uda,

        • gałęzie stawowe – do tylno-przyśrodkowej części stawu kolanowego,

    2.ze składnika strzałkowego:

        • gałąź mięśniową – do głowy krótkiej mięśnia dwugłowego uda,

        • gałąź stawową – do części tylno-pobocznej stawu kolanowego.  

  • Odcinek szyjny - ćwiczenia

     Odcinek szyjny C kręgosłupa składa się z 7 kręgów pomiędzy którymi znajduje się 5 dysków. W tym rejonie znajdują się mięśnie których przyczepy mają wpływ na stawy barkowe i górny odcinek kręgosłupa z głową włącznie. Mamy tu również wejście dwóch ważnych naczyń krwionośnych. Tętnica kręgowa prawa i lewa które wchodzą do kanału kręgowego na wysokości kręgu C6. Doprowadzają one krew do mózgu. Prowadząc rehabilitacje w/w odcinka należy zachować szczególną ostrożność. Poniżej opiszę kilka ćwiczeń, które można wykonać w domu.

     Na początku ćwiczenia rozciągające, wykorzystujące tzw poizometryczną relaksację mięśni (PIR). Jest to metoda bardzo efektywna i mniej bolesna. Polega ona najprościej mówiąc do wytworzenia napięcia mięśni, które za chwilę będą rozciągane.

     Usiądź wygodnie z rękoma splecionymi na pochylonej do przodu głowie (potylica). Spróbuj teraz prostować głowę przeciwko oporowi splecionych rąk. Napięcie utrzymuj ok 10 sekund. Następnie rozluźnij mięśnie szyi i dociskając rękoma rozciągaj mięśnie kierując brodę do mostka (czas ok 20 sekund). Pamiętać należy o utrzymywaniu prostych pleców. Ćwiczymy tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                                            ćwiczenie na odcinek szyjny

     

    Kolejne dwa ćwiczenia wykorzystują te samą metodę PIR - rozciągając mięśnie na boki i w skręcie.

     Siedząc wygodnie podłóż jedną dłoń pod pośladek. Ustabilizuje to staw barkowy, który nie będzie przesuwał się do góry podczas rozciągania. Następnie połóż drugą dłoń w okolicy ucha (zobacz zdjęcie). Spróbuj wykonać ruch w bok (tak jakbyś chciał dotknąć uchem bark) przeciwko oporowi dłoni przez ok 10 sekund. Teraz rozluźnij mięśnie odcinka szyjnego a ręką rozpocznij powolne rozciąganie w przeciwną stronę. Nie pochylaj całego ciała w kierunku rozciągania.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

      Połóż dłoń na jednym policzku. Próbuj skręcać głowę przeciwko oporowi reki. Następnie rozluźnij mięśnie a dłonią rozpocznij rozciąganie w przeciwną stronę. Czas napięcia ok 10 sek, a rozciąganie 20 sek. Pamiętaj aby nie obracać całej klatki piersiowej, tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Kolejnymi ćwiczeniami odcinka szyjnego jakie będziemy wykonywać to ćwiczenia wykorzystujące metodę McKenzie.

     Usiądź wygodnie (plecy proste). Spróbuj cofać szyję do tyłu (tak jak na zdj). Nos znajduje się podczas całego ruchu ćwiczenia na tej samej linii. Poczujesz napięcie w środkowym odcinku szyjnym. Proponuję wykonać 3 serie po 20 sekund. Podczas odpoczynku nie wychylać głowy za bardzo do przodu. 

     


                                                                          ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Ta sama zasada dotyczy pozostałych ćwiczeń. Różnią się tylko ustawieniem początkowym głowy. Poniżej ćwiczenie z głową odchyloną o 45 st do góry. Podczas ruchu powinieneś odczuwać napięcie w dolnej części odcinka szyjnego.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Ćwiczenie z głowa pochyloną o 45 st w dół. Podczas ćwiczenia odczujesz napięcie w górnym odcinku szyjnym.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

     Na koniec opiszę terapię okostnego punktu spustowego C2, który często odpowiada za bóle dolnej części głowy i oka. Punkt znajduje się z boku kręgosłupa poniżej potylicy. Jest bardzo bolesny. Jeśli jest uaktywniony i dobrze trafisz, poczujesz jak ból lub prąd popłynie z boku głowy (często aż do oka). Naciśnij go przez ok 60 sek (możesz rozcierać) a następnie pochylając głowę do przodu rozciągaj miejsce z punktem. Powtarzaj 3-4 razy dziennie.

     

     

                                                    okostny punkt spustowy

     

     

     Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na własnej praktyce w pracy z pacjentem. Przed wykorzystaniem informacji zamieszczonych poniżej należy skonsultować się lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy na kanale youtube w temacie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • Pajączek korekcyjny - prawidłowe stosowanie

     Problem garbienia się, wad lub niechlujnej postawy u dzieci to duży problem dla rodziców oraz wyzwanie dla fizjoterapeutów. Leczenie prawidłowej korekcji ciała powinna być prowadzona na kilku płaszczyznach. Warto się zastosować aby uniknąć skoliozy, odstajacych łopatek oraz bóli, napięć mięśniowych, drętwień w rejonie kręgosłupa i kończyn. Do nich należy: 

    - systematyczne wizyty u fizjoterapeuty

    - uczestnictwo w zajęciach korekcyjnych

    - wykonywanie własnych ćwiczeń w domu

    - pływanie

    - pomoce ortopedyczne

    W przypadku tego ostatnigo przychodzi nam z pomocą "pajączek korekcyjny". Z moich obserwacji wynika że wiele osób nie potrafi korzystać z w/w w sposób prawidłowy. Producenci, sprzedawcy też nie informują osoby zainteresowane, o zasadach których nie należy zapominać podczas użytkowania pajączka. Jak każda pomoc ortopedyczna - pajaczek także jest tylko dodatkiem w całej terapii schorzenia. Nie wyprostuje za nas pleców, nie usunie garbienia jeśli sami mu w tym nie pomożemy. Jak pomóc? Dlatego napisałem wcześniej co i jak należy wprowadzić aby terapia korekcyjna miała sens.

     Zrozumienie zasad prawidłowej postawy, a następnie umiejętne zastosowanie pajączka z nabytą wiedzą, da lepsze efekty terapeutyczne dla Waszych dzieci. Poniższy filmik ma to za zadanie.

     

     

     
     
     

  • PLANK skuteczne ćwiczenie na wzmocnienie mięśni

     Podczas uprawiania sportu lub korzystania z zabiegów rehabilitacji po urazach ortopedycznych aparatu kostno - mięśniowego, szczególną uwagę należy zwrócić na mięśnie tułowia (stabilizatory). Bardzo przydatną będzie pozycja (ćwiczenie) tzw PLANK.Choć wydawać by się mogło, że ćwiczenie PLANK należy do ćwiczeń prostych, to bardzo łatwo jest popełnić w nim błąd. Zła pozycja wyjściowa, brak napięcia, utrzymywanie ciężaru ciała nie mięśniami brzucha, lecz na łokciach i stopach - to te najczęściej występujące. Podstawowymi mięśniami zaangażowanymi w tym ćwiczeniu są: mięsień prosty brzucha, mięsień poprzeczny brzucha, prostownik grzbietu. Dodatkowo pracują: mięsień czworoboczny, równoległoboczny, mięśnie naramienne, mięśnie klatki piersiowej, pośladków, czworogłowy uda, łydki.

    Pozycja wyjściowa:

    Połóż się na podłodze, twarzą w dół. Następnie podnieś i oprzyj na przedramionach (łokcie ustaw na szerokość barków; powinny całkowicie przylegać do ziemi) oraz palcach stóp - pozycja jak do pompki.

    Teraz napnij mięśnie brzucha – wyobraź sobie, że chowasz miednicę pod siebie, a twój pępek zbliża się do kręgosłupa (lub też chcesz dotknąć kością łonową do klatki piersiowej). Obowiązkowo musisz czuć, że mięśnie brzucha są napięte.

    Cały czas oddychaj i pilnuj, by ciało utrzymywało linię prostą od tyłu głowy aż do pięt, by nie tworzył się garb, a pośladki nie „uciekały” do góry. Głowa ma stanowić naturalne przedłużenie kręgosłupa, nie zadzieraj jej do góry, wzrok kieruj w ziemię.

    Rekord świata (wg Księgi Rekordów Guinessa) w utrzymaniu pozycji plank został ustanowiony w 2013 roku przez pana Georga. Hood`a i wynosi… ponad 3 godziny i 15 minut!

    Prawidłowa pozycja:

    – barki znajdują się dokładnie nad łokciami

    – łokcie stykają się z podłożem pod kątem 90°

    – ramiona, biodra i pięty tworzą jedną linię

    – mięśnie brzucha są napięte

     

     

                                            pozycja plank

     

     

     

    Wystarczy 3 razy w tygodniu wykonać plank we wszystkich pozycjach. Na początek spróbuj wykonać pozycję PLANK przez 60 sekund. Jeżeli jest to dla Ciebie za dużo wytrzymaj tyle ile możesz i co tydzień zwiększaj długość o 5-10 sekund.

     

     

    pozycja plank

     

     

           pozycja plank

     

     Ćwiczenie typu PLANK czyli ławeczka może także służyć do wzmacniania mięśni głębokich stabilizatorów w trakcie chorób kręgosłupa (dyskopatia, stan po operacji, kręgozmyk itd )jak element rehabilitacji. Oczywiście należy tutaj odpowiednio dopasować i skorygować ćwiczenie aby nie zrobić sobie większej szkody. Na pytanie jak to zrobić, poniżej zamieszczam filmik z odpowiedzią.

     

     

     

     

     

  • Prawidłowa pozycja podczas snu

      Dobry sen, oraz pozycja w jakiej śpimy, ma kolosalne znaczenie na nasze samopoczucie i zdrowie. Gdy jesteśmy wyspani łatwiej nam zwalczyć choroby. Znaczna większość z nas jednak śpi w niewłaściwy a nawet w chorobotwórczy sposób. Zmiana złych nawyków podczas snu opóźni lub zapobiegnie problemom w późniejszym okresie. Pierwsze co możemy zrobić to unikać tzw pozycji „płodu” (na boku z podkurczonymi nogami). Badania pokazują że ok połowa z nas śpi w tej pozycji. Długotrwałe zgięcie w stawach kolanowych wywołuje ból z powodu stałego rozciągania mięśnia czworogłowego na przyczepie końcowym (tuż pod rzepką). Objaw podobny, gdy długo jedziemy siedząc w aucie.

    Negatywny wpływ w/w pozycja ma również na kręgosłup, głównie na stawy między-wyrostkowe i żebrowo-wyrostkowe, które są rozciągane. Reakcja obronna organizmu może doprowadzić do zablokowań co charakteryzuje się bólem podczas wstawania.

    Ściśnięte płuca nie napełniają się odpowiednią ilością powietrza, co w efekcie skutkuje niedotlenieniem organizmu.

    Wyjątkowo w/w pozycja zalecana jest tylko dla kobiet w ciąży, ponieważ jest wygodniejsza dla dziecka.

    Zaleca się spać na lewym boku co ma dobry wpływ na wiele organów wewnętrznych:

    1.polepsza przepustowość kanałów limfatycznych, które lepiej usuwają szkodliwe substancje z organizmu. Transport odbywa się lewą stroną

    2. zyskuje układ krążenia. Wygięcie aorty w lewo ułatwia sercu rozprowadzanie krwi w ciele.

    3. zapobiega refluksowi żołądka. Kwasy trawienne znajdujące się po prawej stronie żołądka nie przedostają (wlewają) się do przełyku.

    4. odciążona jest trzustka na którą nie naciska żołądek.

    5. szybciej i lepiej pracuje śledziona wydalając zbędne substancje z organizmu.

    Wspomaganiem zdrowego snu są nowoczesne materace i poduszki ortopedyczne gdzie w produkcji i wykorzystuje się najnowsze zdobycze technologi i wiedzy.

     

     

     

     

  • Rehabilitacja stawów - ćwiczenia czynne w odciążeniu

     We wczesnej fazie rehabilitacji pourazowej, lub przy chorobach przewlekłych układu ruchu (RZS, gościec, dna moczanowa, fibromialgia) zastosowanie mają ćwiczenia czynne w odciążeniu. Jest to zespół ćwiczeń wykonywanych samodzielnie przez pacjenta wykorzystując system bloczków, linek i podwieszek. Najczęściej spotykanym miejscem wykonywania w/w ćwiczeń jest tzw UGUL (uniwersalny gabinet usprawniania leczniczego) lub Therapy Master (wersja nowocześniejsza). Jest to podstawowe wyposażenie ośrodków i gabinetów fizjoterapeutycznych. Dzięki odpowiednio zawieszonego systemu podwieszek pacjent może ćwiczyć kończyny w warunkach zniesienia siły ciężkości w większym i bezbolesnym zakresie ruchu. Stanowisko do w/w ćwiczeń można również łatwo przygotować w domu. Jest to alternatywa dla osób które nie chcą lub nie mogą korzystać z fizjoterapii na ośrodku. Poniżej artykułu jest filmik który opisuje dokładnie jak należy takie stanowisko zrobić w warunkach domowych.

     

    Ćwiczenia czynne w odciążeniu zaleca się :

    - po długotrwałym unieruchomieniu w rehabilitacji pourazowej (gips, szyna)

    przy braku zrostu kostnego

    - w przypadku porażenia lub osłabienia grup mięśniowych

    - chorobach przewlekłych układu ruchu ograniczających ruchomość (RZS, gościec, reumatyzm)

    - w stanach zwyrodnieniowych stawów

    Ćwiczenia w czynne w odciążeniu sprzyjają:

    - szybszej progresji funkcjonalnej mięśni (powiększają zakres ruchomości ROM)

    - zwiększają siłę, wytrzymałość i normalizują napięcie mięśniowe

    - redukują ograniczenia ruchomości typu mięśniowego np. przykurcze

    - oddalają powierzchnie stawowe (tworzą trakcję) co działa przeciwbólowo

    - polepszeniu stanu psychologicznego pacjenta (widzi możliwość wykonania niedostępnego dla niego ruchu), mobilizując go do dalszej pracy

     Odmianą ćwiczeń w odciążeniu to ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem. Zasada wykonywania jest taka sama. Jednak dodatkowo za pomocą kolejnych systemów bloczków i podwieszek aplikuje się pacjentowi opór w postaci ciężarków lub gumowych taśm rehabilitacyjnych. Wpływa to na lepsze efekty zwiększenia siły i wytrzymałości mięśniowej.

    Przeciwwskazania do wykonywania ćwiczeń w odciążeniu:

    - ostre, nagłe stany zapalne np. infekcja, zapalenie żył

    - silne odczuwanie bólu

    - niedawno przebyte operacje

    Poniżej film na temat: jak stworzyć stanowisko do ćwiczeń czynnych w odciążeniu w warunkach domowych. Zapraszam obejrzenia i subskrypcji kanału.

     

     

     

  • Rwa kulszowa - objaw nie tylko dyskopatii

     Bóle kręgosłupa doświadcza co 3 osoba na świecie. Szacuje się że 80% aktualnej populacji w przyszłości będzie cierpieć na dolegliwości z powodowane chorobami odcinka lędźwiowego. Przyczyn bólów kręgosłupa lędźwiowego jest dużo ale, objawy bardzo podobne lub takie same. Powoduje to że, porównując objawy z innymi bez konsultacji ze specjalistą (lekarz, fizjoterapeuta) nieświadomie wprowadzamy terapię, ćwiczenia które mogą nam zaszkodzić. Dobrym przykładem będzie tzw rwa kulszowaczyli podrażnienie nerwu kulszowego. Jest to popularny objaw charakteryzujący się ostrym, promieniującym bólem schodzącym po nodze (tyłem lub bokiem). Towarzyszą temu parestezje (brak czucia), niedowłady, mrowienia, drętwienia oraz pulsowania. W zależności od poziomu choroby rejon bólu dochodzi nawet do V palca u stopy.

     W takiej sytuacji powinno się udać do lekarza specjalisty celem diagnozy oraz fizjoterapeuty celem diagnostyki różnicującej. Jest to o tyle ważne ponieważ, objaw rwy kulszowej może być następstwem innych chorób a nie tylko dyskopatii.W praktyce fizjoterapeutycznej często spotyka się sytuację w której po badaniach szczegółowych np. MRI (rezonans magnetyczny) wychodzi dyskopatia. Powoduje to ukierunkowanie leczenia (terapii) w tym kierunku, które często nie przynosi efektów (kilka serii zastrzyków przeciwzapalnych, masaże, fizykoterapia na odcinek L-S). Dlaczego tak jest? Odpowiedź napisałem wcześniej – są różne przyczyny tego samego lub podobnego objawu rwy kulszowej oraz inne formy leczenia każdej z sytuacji.

    Jaka przyczyna może powodować rwę kulszową?

    1. Choroby układu nerwowego (S.M, wirus), ból jest efektem niszczenia osłonek mielinowych komórek nerwowych co doprowadza do złego przewodzenia impulsów nerwowych. Tu powinno się skorzystać z porady neurologicznej a fizjoterapia jest tylko dodatkiem utrzymującym pacjenta w jak najlepszej kondycji. Inną formą tego stanu jest tzw przewianie, które przy prawidłowej budowie kręgów i dysków doprowadza do objawu rwy kulszowej.

    2. Choroby wewnętrzne mające wpływ na obwodowy układ nerwowy (np. cukrzyca). Jednym z jej powikłań jest tzw stopa cukrzycowa, która często w pierwszej fazie zanim dojdzie do zmian na stopie naśladuje ból rwy kulszowej. Jest to efektem długo utrzymującej się hiperglikemii. W takiej sytuacji wymagana kontrola diabetologiczna oraz uregulowanie poziomu glukozy we krwi (badanie HbA1c).

    3. Przykurcze mięśniowe (np. zespół mięśnia gruszkowatego). Nerw kulszowy przechodząc przez w/w przeciążony, napięty mięsień, zostaje podrażniony na wysokości pośladka dając objawy rwy kulszowej. Zalecana jest wizyta u fizjoterapeuty celem dobrania odpowiednich, indywidualnych ćwiczeń.

    4. Zablokowanie odcinka piersiowego kręgosłupa (stawy miedzy-wyrostkowe, żebrowo – kręgowe). Blokada w/w odcinka doprowadza do nadruchomości odcinka lędźwiowego oraz zastój krwi żylnej w żyle nieparzystej. Doprowadza to do kompresji struktur w odcinku L-S skutkując m.in. objawem rwy kulszowej. Zalecana wizyta u fizjoterapeuty. Po badaniu podmiotowym i przedmiotowym powinno wykonać się zabiegi z terapii manualnej. Prawidłowo przeprowadzone przynoszą natychmiastową ulgę i są opisywane jako „cuda u fizjoterapeuty”.

    5. Dyskopatia (przepuchlina dyskowa). Wysunięcie się jądra miażdżystego w następstwie pękania pierścienia włóknistego doprowadza do podrażnienia korzeni nerwowych nerwu kulszowego i wytworzenia promieniującego bólu. Jeśli ból jest efektem dyskopatii powinno udać się na konsultację do neurochirurga. Jeśli on nie stwierdzi potrzeby operacji, pozostaje długa wymagająca cierpliwości rehabilitacja.

     Należy pamiętać że, powyższe sytuacje mogą się sumować. Powoduje to utrudnienie w prawidłowej diagnozie osobom nie związanym z medycyną. Warto więc, zawsze skorzystać z porady specjalisty aby, nie wrzucać się do tego samego worka z tymi samymi objawami. Wprowadzona terapia, ćwiczenia na podstawie pomysłów i rad innych, mogą tylko pogorszyć stan. 

    Poniżej film z kanału – dorehabilitacji.pl na ten temat. Zapraszam do obejrzenia, subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

  • Stożek rotatorów - rehabilitacja

    Stożek rotatorów - to grupa czterech mięśni obręczy barkowej, które mają wspólne miejsce swoich przyczepów końcowych na kości ramiennej. Mięśnie: mięsień nadgrzebieniowy, mięśnień podgrzebieniowy i mięsień obły mniejszy kończą się na guzku większym kości ramiennej, zaś mięsień podłopatkowy na guzku mniejszym kości ramiennej. Rejon przyczepów nazywa się strefą krytyczną stożka rotatorów.

    Działanie mięśni:

    - m. nadgrzebieniowy - odwodzenie ramienia do 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacji zewnętrznej oraz w zgięciu w stawie ramiennym.

    - m. podgrzebieniowy – odwodzenie ramienia.

    - m. obły mniejszy – współdziała w odwodzeniu ramienia.

    - m. podłopatkowy – przywodzenie ramienia od 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacja wewnętrzna w stawie barkowym.

     

    Ważnym zadaniem w/w mięśni jest stabilizacja stawu barkowego a dokładnie centrowanie głowy kości ramiennej podczas ruchu. Centrowanie to, uniesienie (zbliżenie) głowy kości ramiennej do powierzchni panewki w łopatce. Jest to potrzebne ponieważ w spoczynku nasze stawy kończyn górnych są w lekkiej trakcji (działanie siły ciężkości). Dzięki temu głowa kości ramiennej przesuwa się w prawidłowym torze ruchu (zobacz film poniżej)

     W wyniku wieloletnich: przeciążeń, mikrourazów, zwyrodnień, uprawiania sportów, pracy z uniesionymi rękami do góry, chorób wewnętrznych, nagłych urazów dochodzi do uszkodzenia (osłabienia) ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego który rozpoczyna ruch odwodzenia ramienia do kąta 30 stopni. Jeśli w/w mięsień jest uszkodzony to nie występuje centrowanie głowy kości ramiennej. Kompensacją ruchu zajmuje się wówczas mięsień naramienny. Odwodząc ramię ciągnie głowę kości ramiennej do góry, gdzie doprowadza do kolejnych podrażnień przez nią już uszkodzonego mięśnia nadgrzebieniowego. Następuje tzw zamknięte koło bólu. (zobacz film)

    Statystyki mówią że, co czwarta osoba po 50 -tym roku życia boryka się z tą patologią. Charakterystyczne objawy to:

    - zanik odwodzenia ramienia do ok 90 stopni po czym reszta ruchu do wysokości głowy przebiega bez problemowo

    - osłabienie i zanik mięśni (widoczne na łopatce)

    - brak rotacji zewnętrznej w stawie barkowym

    - ból w nocy

    - ból podczas wysiłku

     Po zdiagnozowaniu choroby przez lekarza, powinniśmy się udać do doświadczonego fizjoterapeuty. Wachlarz zabiegów i terapii jaki ma dzisiejsza fizjoterapia daje duże szanse na zaleczenie dysfunkcji. Także w warunkach domowych powinno się ćwiczyć po wcześniejszym instruktarzu, ponieważ ok 70% usprawniania zależy od pacjenta.

    Poniżej dwa filmy na w/w temat.

    Pierwszy to zestaw ćwiczeń na stabilizację i centrowanie głowy kości ramiennej (od tego powinno się zaczynać rehabilitację). Drugi - to propozycja wykorzystania głębokiego masażu poprzecznego w celu redukcji bólu. Zapraszam.

    Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

  • Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego - ITBS

    Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego (ITBS - Ilio-Tibial Band Syndrome) to jeden z częstszych urazów przeciążeniowych u osób sportowo aktywnych (biegi, kolarstwo).Pojawia się jako ostry, piekący ból z tkliwością dotykową w okolicy bocznej kolana, ok 3 cm nad stawem. Pacjenci zgłaszają również promieniowanie do powierzchni przednio - bocznej goleni. Ból występuje podczas wysiłku i jest najostrzejszy w trakcie zgięcia (pomiędzy 20 - 30 st). Ratunkiem jest wyprost kończyny dolnej, który powoduje chwilowe ustąpienie objawów. Jednak dalsze prowadzenie treningu (wysiłku) lub podjęcia kolejnych, jest znacznie ograniczona.

     

     

     Dokładna patogeneza (przyczyny)ITBS nie jest znana. Badania wykazują, że powtarzający się ruch zgięcia kolana wraz z niekontrolowanym wzrostem obciążenia treningowego tej okolicy powoduje mikrourazy i napięcia w części dalszejpasma na kłykciu bocznym kości udowej. Napinające się naprzemiennie włókna przednie i tylnieITB (pasmo biodrowo - piszczelowe) ocierają o kość tworząc stan zapalny. Powodują dodatkowo kompresję na tkankę tłuszczową która jest ułożona pod pasmem (największą podczas 30 stopniowego zgięcia kolana). Znaczne unaczynienie i unerwienie tkanki, oraz mnogość stwierdzonych tzw receptorów dotyku może powodować ITBS (syndrom pasma biodrowo - piszczelowego) i opisywane przez pacjenta bóle palpacyjne tej okolicy. Sugeruje się również, zapalenie kaletki (bursa) znajdującej się podpasmem ITB. Co nie do końca jest udowodnione i wciąż kontrowersyjne wśród badaczy. Stały, powtarzający się nacisk mógłby w konsekwencji wytworzyć stan zapalny oraz ograniczenie ruchomości.

     

     Czynnikami ryzyka są przede wszystkim częste zmiany intensywności treningu i wydłużenie pokonywanych dystansów w krótkim okresie czasu. Zła budowa ciała, a w szczególności ustawienie stawów kolanowych i/lub skokowych (tzw koślawość) powodujące powiększenie pronacji stopy (nadpronacja). Ważnym powodem powstania ITBS jest także brak równowagi mięśniowej między zginaczami i prostownikami kończyny dolnej oraz osłabienie mięśnia pośladkowego średniego. Zwrócić uwagę należy także na budowę i ustawienie miednicy.

     

    Do rozpoznania stosuje się specjalne testy: Ober’a, Renne, Noble’a, Thomas’a.

    Leczenie - rozpoczynamy się od podawania leków przeciwzapalnych oraz odpoczynkiem od treningów.

    Rehabilitacja - dobrą pomocą jest protokół P.R.I.C.E. Po ściągnięciu ostrego stanu zapalnego. 

    Ćwiczenia - zaczynamy od rozciągania zginaczy uda (półbłoniasty, smukły, dwugłowy uda) oraz wprowadzamy głęboki masaż poprzeczny (Cyriax) z wykorzystaniem punktów spustowych (trigger points - punkty spustowe). Przydatne będą ultradźwięki i zabiegi laserem biostymulującym w gabinecie fizjoterapii.

    Następnie wzmacniamy odwodziciele uda i mięsień pośladkowy średni po stronie bolącej.

     

    Poniżej kilka ćwiczeń rozciągających pasmo biodrowo-piszczelowe:

     

    1. Leżymy na boku. Noga dolna zgięta w kolanie. Przekładamy nogę z ITB prostując w kolanie i skręcamy ciało w przeciwną stronę. Powtarzamy 10 x 15 s.

     

     ćwiczenie 1

     

     

    2. Siadamy. Przekładamy nogę z ITB tak aby kostka zewnęczna stykała się z wewnęczną częścią kolana drugiej nogi. Skręcamy ciało w przeciwną stronę (ręka podporowa powinna być w osi ciała). Ręka wolna delikatnie naciska na ugięte kolano nogi ćwiczonej. Powtórzenia: 10 x 15 s

     

     ćwiczenie 2

     

    3. Stojąc przy ścianie, przekładamy nogę z ITB do tyłu i w bok (przyśrodkowo). Wyciągamy całe ciało opierając o ścianę. Ruchem biodra w kierunku ściany doprowadzamy do napinania się pasma. 10 x 20 s

     Teraz kilka ćwiczeń wzmacniających pasmo biodrowo - piszczelowe ITB:

     

    1. Stajemy na ławeczce (schodek, podwyższenie). Uginając nogę z ITB próbujemy dotknąć przeciwną pietą podłoża. Ćwiczenie wykonyjemy do przodu i w bok. Staramy się utrzymać równo miednicę oraz pilnujemy aby kolano nogi z ITB znajdowało się nad 2 kością śródstopia. Powtarzamy ok 10 razy. Utrudnieniem będzie kiedy ćwiczenie wykonywać będziemy na miękkiej powierzchni.

     

     

    ćwiczenie 4

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego   

     

    ćwiczenie na dysku sensomotorycznym

     

     

     

     

    2. Wykorzystując gumową taśmę wykonujemy klęk nogi z ITB. Napięcie taśmy będzie aktywować również w tym ćwiczeniu m. pośladkowy średni. Podczas wykonania klęku należy pilnować aby zgięte kolano nie wykraczało poza stopę. Poprawne wykonanie tego ćwiczenia zależy od pracy ciała, które nie pochyla się do przodu.

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     Zapraszam na filmik gdzie pokazuję kilka ćwiczeń na zespół pasma biodrowo - piszczelowego

     

     

     

     

     

     

  • Turnus rehabilitacyjny z NFZ

    Skierowaniena leczenie uzdrowiskowe wystawia lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, biorąc pod uwagę aktualny stan zdrowia pacjenta, wskazania i ewentualne przeciwwskazania. Do skierowania lekarz dołącza aktualne wyniki podstawowych badań, wykonanych na zlecenie i koszt kierującego.

    Badania dla dorosłych: OB, morfologia krwi, mocz, RTG klatki piersiowej (ważność badania RTG wynosi 2 lata od dnia badania), EKG (ważność badania wynosi 6 m-cy od dnia badania) oraz zaświadczenie potwierdzające rozpoznanie zasadnicze będące podstawą wystawienia skierowania.

    Badania dla dzieci: OB, morfologia, mocz, badanie kału na obecność jaj pasożytów (ważne w dniu wyjazdu dziecka do uzdrowiska)

    Skierowanie może być przekazane do Oddziału Funduszu przez lekarza kierującego lub przez bezpośrednio zainteresowanego świadczeniobiorcę. W Oddziale NFZ jest rejestrowane w systemie informatycznym, otrzymuje kolejny numer, a następnie jest rozpatrywane pod względem celowości.

    Skierowanie:

     Aprobaty skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej dokonuje zatrudniony w NFZ lekarz specjalista w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej, na podstawie danych zawartych w skierowaniu i dołączonej aktualnej dokumentacji medycznej. Lekarzowi specjaliście przysługuje prawo dokonania zmiany kwalifikacji skierowania.


    Skierowanie z niepełnymi informacjami nie jest przez fundusz rozpatrywane.


     O efekcie rozpatrzenia skierowania pacjent jest informowany na piśmie. Jeżeli oddział Funduszu nie potwierdzi skierowania z powodu braku miejsc, świadczeniobiorca wpisywany jest na listę oczekujących, o czym jest pisemnie informowany, ze wskazaniem okresu oczekiwania na potwierdzenie skierowania.
    Skierowanie jest ważne 18 miesięcy licząc od dnia jego wystawienia. Jeśli w tym okresie leczenie nie mogło być rozpoczęte, skierowanie wraz z aktualnymi jest odsyłane do lekarza ubezpieczenia zdrowotnego celem weryfikacji. O utracie ważności skierowania oddział Funduszu powiadamia świadczeniobiorcę pisemnie.
    O terminie rozpoczęcia turnusu, miejscu i rodzaju leczenia świadczeniobiorca jest powiadamiany nie później niż 14 dni przed datą rozpoczęcia turnusu.

    Rezygnacja z leczenia uzdrowiskowego:

     W przypadku rezygnacji z leczenia uzdrowiskowego przed rozpoczęciem leczenia, skierowanie należy bezzwłocznie zwrócić do Oddziału Funduszu. Rezygnacja jest zasadna, gdy jej powodem4 jest wypadek losowy lub choroba ubezpieczonego (np. pobyt w szpitalu), potwierdzone odpowiednim dokumentem. W przypadku uzasadnionego zwrotu skierowania, Fundusz wyznacza nowy termin realizacji skierowania, zgodnie z pierwotną datą wpływu skierowania. Nieuzasadniony zwrot skierowania traktowany jest jak złożenie nowego skierowania.

    Odpłatność za leczenie w sanatorium dla dorosłych:

    Pacjent ponosi koszty przejazdu do sanatorium (i z powrotem), a także częściową odpłatność za koszty wyżywienia i zakwaterowania.
    Odpłatność za pobyt w sanatorium uzdrowiskowym jest różna ze względu na sezon oraz standard zajmowanego pokoju. Wysokość stawek określa Minister Zdrowia w drodze rozporządzenia. Obecnie obowiązują stawki zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 11 września 2014r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego.

    Zwolnienie z opłat w sanatorium dla dorosłych przysługuje pracownikom zatrudnionym w zakładach związanych z produkcją wyrobów zawierających azbest, uczniom i studentom pozostającym na wyłącznym utrzymaniu ubezpieczonego opłacającego składkę oraz dzieciom o znacznym stopniu niepełnosprawności.

    Pobyt w sanatorium uzdrowiskowym trwa 21 dni.
    Od 2008 roku NFZ kontraktuje także 28 dniowe turnusy rehabilitacyjne w sanatorium uzdrowiskowym. W ramach leczenia wykonywane jest nie mniej niż 4 zabiegi fizykalne dziennie, przez 6 dni w tygodniu. Świadczenia udzielane są w profilach: choroby ortopedyczno-urazowe, układu krążenia, układu wydzielania wewnętrznego i przemiany materii (endokrynologia), choroby układu oddechowego.

    Leczenie w szpitalu uzdrowiskowym dla dorosłych:

    Leczenie w szpitalu uzdrowiskowym jest bezpłatne. Pacjent ponosi jedynie koszty przejazdu do szpitala uzdrowiskowego (i z powrotem). Pobyt w szpitalu uzdrowiskowym trwa 21 dni.

    Od 2008 roku NFZ kontraktuje także 28 dniowe turnusy rehabilitacyjne w szpitalu uzdrowiskowym. Na turnus kieruje lekarz ubezpieczenia zdrowotnego ze specjalistycznej poradni ortopedycznej, neurologicznej, rehabilitacyjnej lub reumatologicznej bądź lekarz z odpowiedniego oddziału szpitalnego. Świadczenia udzielane są w profilach leczniczych: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby układu nerwowego, choroby reumatologiczne; w ramach leczenia wykonywane jest nie mniej niż 4 zabiegi fizykalne dziennie, przez 6 dni w tygodniu.

    Uzdrowiskowe leczenie ambulatoryjne dla dorosłych i dla dzieci:

    Na leczenie ambulatoryjne do uzdrowisk kierowani są zarówno dorośli, jak i dzieci. Leczenie trwa od 6-18 dni zabiegowych; w przypadku leczenia uzdrowiskowego w trybie ambulatoryjnym pacjenci ponoszą koszty pobytu, we własnym zakresie zapewniając sobie zakwaterowanie i wyżywienie. NFZ finansuje zabiegi.

    Najczęściej zadawane pytania przez ubezpieczonych kierowanych do uzdrowiska przez NFZ:

    1.Jakie opłaty obowiązują po przyjeździe do uzdrowiska?

    Jeżeli przyjazd do uzdrowiska następuje na podstawie wydanego przez NFZ skierowania do sanatorium uzdrowiskowego (turnus: 21 i 28-dni), obowiązują następujące opłaty związane z pobytem:

    • częściowa odpłatność za koszty wyżywienia i zakwaterowania zgodnie z obowiązującymi stawkami ustalonymi na podstawie załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 sierpnia 2012r. Wysokość dopłaty jest uzależniona od standardu pokoju. Informację o wysokości stawek każdy ubezpieczony otrzymuje wraz ze skierowaniem,

    • opłata uzdrowiskowa (klimatyczna). Opłatę uzdrowiskową opłacają również ubezpieczeni ze skierowaniami do szpitala uzdrowiskowego (turnus: 21 i 28-dni).

    2.Czy można przyjechać jeden dzień wcześniej albo wyjechać jeden dzień później ?

    W większości ośrodków tak. Często wiąże się to z dodatkową opłatą.

    3. Czy mając skierowanie do uzdrowiska w trakcie pobytu można otrzymać przepustkę?

    W zależności od ośrodka. Zazwyczaj musi być opinia lekarza oraz wiąże się to z dodatkową opłatą.

    4.Co należy zabrać ze sobą wybierając się na turnus uzdrowiskowy ?

    Mając skierowanie z NFZ przede wszystkim należy ze sobą zabrać:

    • dokumentację medyczną,

    • aktualny dowód ubezpieczenia (legitymację ubezpieczeniową, odcinek renty/emerytury),

    • rzeczy osobiste, przybory toaletowe,

    • ręcznik,

    • szlafrok

    Ponadto niezbędne będą również takie rekwizyty jak: strój kąpielowy, czepek, strój gimnastyczny, dres i obuwie sportowe.

    Jeśli chorujemy na schorzenia przewlekłe, należy zaopatrzyć się w taką ilość leków, jaka wystarczy nam na czas pobytu w uzdrowisku.

    5. Czy po otrzymaniu skierowania do Uzdrowiska można wcześniej zarezerwować pokój?

    W zależności od ośrodka. Najczęściej pokoje przydzielane są dopiero po przyjeździe , w recepcji danego obiektu.

    6. Czy w trakcie pobytu mogę korzystać z TV?

    Tak. Korzystanie z TV wiąże się jednak z uiszczeniem opłaty za turnus

    7. Czy na pobyt w sanatorium można zabrać ze sobą zwierzę?

    Nie. Sanatorium jest zakładem opieki zdrowotnej (np. szpital lub przychodnia), którego celem jest udzielanie świadczeń zdrowotnych. Pomieszczenia i urządzenia w sanatorium powinny odpowiadać określonym wymaganiom zarówno fachowym jak sanitarnym tak, jak w każdym zakładzie opieki zdrowotnej.

    Zakaz przebywania zwierząt jest oczywisty również ze względów epidemiologicznych.

    8. Czy można przyjechać na turnus z małżonką/mężem nie dysponującymi skierowaniem do naszego sanatorium?

    Tak, istnieje taka możliwość. Wówczas osoba towarzysząca zostanie zakwaterowana odpłatnie we wspólnym pokoju wraz z osobą posiadającą skierowanie pod warunkiem dostępności miejsc. Warto wówczas uprzednio zarezerwować sobie taki pobyt, bądź też uprzedzić telefonicznie recepcję wcześniej o chęci skorzystania z takiej możliwości.

  • Turnusy rehabilitacyjne PFRON i PCPR

    Turnus rehabilitacyjny jest formą aktywnej rehabilitacji, połączoną z elementami wypoczynku, mającą na celu przede wszystkim ogólną poprawę sprawności, wyrobienie zaradności, pobudzanie i rozwijanie zainteresowań. Program turnusu powinien zawierać elementy rehabilitacji zgodnej z rodzajem schorzenia osoby niepełnosprawnej oraz obejmować zajęcia kulturalno-oświatowe, sportowo-rekreacyjne oraz inne wynikające ze specjalistycznego rodzaju turnusu, z uwzględnieniem zajęć indywidualnych i grupowych.

     Celem turnusu rehabilitacyjnego jest ogólna poprawa sprawności psychofizycznej oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi poprzez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu.

     Turnusy rehabilitacyjne organizowane są przy udziale środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Turnus odbywa się w zorganizowanej grupie, liczącej nie mniej niż 20 uczestników i trwa nie krócej niż 14 dni. Do liczby tej dolicza się także uczestników nie korzystających z dofinansowania Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

    Kto może skorzystać z dofinansowania do uczestnictwa w turnusie?

    Z dofinansowania do turnusów rehabilitacyjnych mogą korzystać wszystkie osoby niepełnosprawne, tj. te, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem:

    1. o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub

    2. o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów lub

    3. o niepełnosprawności, wydane przed ukończeniem 16 roku życia.

    Osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie pod warunkiem, że:

    1. została skierowana na turnus na wniosek lekarza, pod którego opieką się znajduje,

    2. w roku, w którym ubiega się o dofinansowanie, nie uzyskała na ten cel dofinansowania ze środków PFRON,

    3. turnus rehabilitacyjny odbywa się w ośrodku wpisanym do rejestru ośrodków, prowadzonego przez wojewodę, lub poza takim ośrodkiem, w przypadku gdy turnus jest organizowany w formie niestacjonarnej,

    4. wybierze organizatora turnusu, który posiada wpis do rejestru organizatorów turnusów,

    5. będzie uczestniczyła w zajęciach przewidzianych w programie turnusu, który wybrała,

    6. nie będzie pełniła funkcji członka kadry na tym turnusie ani nie będzie opiekunem innego uczestnika tego turnusu,

    7. złoży oświadczenie o wysokości dochodu wraz z informacją o liczbie osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym,

    8. podczas pierwszego badania lekarskiego na turnusie przedstawi zaświadczenie lekarskie informujące o aktualnym stanie zdrowia, a w szczególności o chorobie zasadniczej, przyjmowanych lekach i uczuleniach.

    Z takiego dofinansowania osoby mogą skorzystać tylko raz w roku kalendarzowym (pod uwagę bierze się datę rozpoczęcia turnusu).
    Zgodnie z zasadami dofinansowania zawartymi w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (art. 10e.) o dofinansowanie może się ubiegać osoba, której dochód nie przekracza: 

    50% przeciętnego wynagrodzenia(chodzi o przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale) w przeliczeniu na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym, 

    65% przeciętnego wynagrodzeniaw przypadku osoby samotnej.W przypadku, gdy powyższe kwoty są przekroczone dofinansowanie będzie pomniejszone o wielkość przekroczenia tych kwot.

     W przypadku uzasadnionym trudną sytuacją materialną lub losową osoby niepełnosprawnej dofinansowanie ze środków Funduszu uczestnictwa w turnusie tej osoby lub dofinansowanie uczestnictwa jej opiekuna może zostać przyznane bez pomniejszania kwoty dofinansowania pomimo przekroczenia powyższych kwot dochodu. Decyzję w tym zakresie podejmują odpowiednie centra pomocy.
    Osobie niepełnosprawnej o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz w wieku do 16 lat może być przyznane
    dofinansowanie pobytu na turnusie rehabilitacyjnym jej opiekuna, pod warunkiem że, wniosek lekarza kierujący na turnus rehabilitacyjny zawiera wyraźne wskazanie wraz z uzasadnieniem konieczności pobytu opiekuna, który:

    1. nie będzie pełnił funkcji członka kadry na tym turnusie,

    2. nie jest osobą niepełnosprawną wymagającą opieki innej osoby,

    3. ukończył 18 lat lub,

    4. ukończył 16 lat i jest wspólnie zamieszkującym członkiem rodziny osoby niepełnosprawnej

      Jak uzyskać dofinansowanie?

    Turnusy rehabilitacyjne dofinansowują powiatowe centra pomocy rodzinie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. O dofinansowanie może wystąpić osoba niepełnosprawna zamieszkała w miejscowości znajdującej się na obszarze działania danego powiatowego centrum pomocy rodzinie. Osoby bezdomne oraz pozostające pod stałą opieką składają wniosek o dofinansowanie w centrum pomocy właściwym dla miejsca pobytu.
    Kolejność postępowaniaosoby niepełnosprawnej ubiegającej się o dofinansowanie:

    1. W odpowiednim centrum pomocy rodzinie należy pobrać i złożyć "Wniosek o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym" oraz wypełniony przez opiekującego się lekarza "Wniosek lekarza o skierowanie na turnus rehabilitacyjny" wraz z ewentualnym wskazaniem, czy konieczny jest udział opiekuna. Należy również złożyć kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub kopię wypisu z treści orzeczenia traktowanego na równi z tym orzeczeniem albo kopię orzeczenia o niepełnosprawności. Dokumenty te mogą być złożone osobiście przez osobę zainteresowaną, za pośrednictwem rodzica, opiekuna, bądź organizatora turnusu.

    2. Centrum pomocy w terminie 10 dni od dnia złożenia wniosku informuje wnioskodawcę o brakach formalnych wniosku, które powinny zostać usunięte w terminie 30 dni. Nieusunięcie braków we wskazanym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

    3. Wniosek o dofinansowanie rozpatrywany jest w terminie 30 dni od dnia jego złożenia. Wnioskodawca zostaje poinformowany na piśmie o decyzji w ciągu 7 dni od daty jej podjęcia.

    4. Po otrzymaniu decyzji o dofinansowaniu należy w terminie 30 dni nie później jednak niż na 21 dni przed rozpoczęciem turnusu poinformować centrum pomocy o wybranym turnusie.Należy pamiętać, że wybrany turnus musi być zgodny z zaleceniami i przeciwwskazaniami lekarza zawartymi we wniosku z pkt.1. Wybrany ośrodek musi też być dostosowany do dysfunkcji osoby niepełnosprawnej.

    5. Centrum pomocy w terminie 7 dni sprawdza zgodność wybranego turnusu z wymogami formalnymi i w razie uchybień informuje osobę niepełnosprawną o konieczności dokonania wyboru innego ośrodka lub organizatora turnusu rehabilitacyjnego, pod rygorem nieprzekazania przyznanego dofinansowania.

    6. Warunkiem przekazania dofinansowania jest otrzymanie przez centrum pomocy oświadczenia organizatora turnusu rehabilitacyjnego zawierającego potwierdzenie możliwości uczestniczenia danej osoby niepełnosprawnej w wybranym przez nią turnusie nie później niż na 14 dni przed rozpoczęciem turnusu (decydująca jest data wpływu oświadczenia do centrum pomocy).Rozliczenie przekazanego dofinansowania następuje na podstawie faktury lub innego dokumentu potwierdzającego opłacenie uczestnictwa osoby niepełnosprawnej oraz pobytu jej opiekuna na turnusie rehabilitacyjnym.

    Wysokość dofinansowania wynosi:

    1. 27% przeciętnego wynagrodzenia(chodzi o przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale) - osoba niepełnosprawna ze znacznym stopniem niepełnosprawności oraz osoba niepełnosprawna w wieku do 16 roku życia i osoba niepełnosprawna w wieku 16-24 lat ucząca się i niepracująca, bez względu na stopień niepełnosprawności,

    2. 25% przeciętnego wynagrodzenia- osoba niepełnosprawna z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności,

    3. 23% przeciętnego wynagrodzenia- osoba niepełnosprawna z lekkim stopniem niepełnosprawności,

    4. 18% przeciętnego wynagrodzenia- opiekun osoby niepełnosprawnej,

    5. 18% przeciętnego wynagrodzeniaosoba niepełnosprawna zatrudniona w zakładzie pracy chronionej, niezależnie od posiadanego stopnia niepełnosprawności.

    W sytuacji znacznego niedoboru środków PFRON w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb dofinansowanie może zostać obniżone o 20% powyższych kwot. Dofinansowanie może zostać podwyższone do 35% przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli osoba niepełnosprawna znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej. Zwiększenie wysokości dofinansowania dla jej opiekuna jest możliwe wyłącznie w przypadku: pozostawania opiekuna we wspólnym gospodarstwie domowym z osobą niepełnosprawną lub w przypadku, gdy koszt pobytu opiekuna finansuje osoba niepełnosprawna.

    Podstawa prawna

    Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz. U. Nr 230, poz. 1694)

    Ustawa z dn. 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r., Nr 123, poz. 776 z późn. zm.)