Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

porada fizjoterapeutyczna

  • Łąkotka - program rehabilitacji po operacji

     Głównym celem usprawniania łąkotki po zabiegu operacyjnym (np szycie) jest kontrola stanu gojenia urazu oraz przywrócenie pełnej funkcji stawu kolanowego. Program ćwiczeń powinien być dostosowany indywidualnie. Czas przechodzenia na kolejne etapy jest umowny, zależny od typu, lokalizacji, wielkości uszkodzenia, powikłań, wieku pacjenta. Zewnętrzne uszkodzenia, ze względu na lepsze unaczynienie wykazują szybszą tendencje gojenia. Podczas gdy wewnętrzne, o mniej unaczynionej strukturze goją się dużo gorzej. Jest to związane z różnicą w budowie anatomicznej stawu kolanowego po obu stronach. Po stronie zewnętrznej łąkotka, więzadło boczne poboczne oraz torebka stawowa nie są zrośnięte, zaś po stronie wewnętrznej wszystkie te struktury są wspólnie połączone. Fizjoterapeuta powinien pamiętać także o korygowaniu planu usprawniania w przypadku postępowania z jednoczesnym szyciem łąkotki i rekonstrukcji więzadeł.

     

    Zapraszam na konsultację online

     

    Aby rehabilitacja była efektywniejsza i szybsza, należy pacjenta zakfalifikowanego do zabiegu odpowiednio przygotować przed zabiegiem. Korzysta się wówczas ze wszystkich dostępnych ćwiczeń w celu: 

    uzyskania jak największego, symetrycznego zakresu ruchu (szczególnie przeprostu)

    uzyskanie maksymalnej możliwej siły mięśniowej

    nauka prawidłowego chodu lub chodzenia o kulach

    ćwiczenia propriocepcji w warunkach bezpiecznych,stretching mięśni kończyny dolnej

     

    Rehabilitacja po zabiegu 0 – 3 tydzień

    Obecnie proponuje się opuszczenie szpitala w pierwszej dobie po operacji. Zwraca się uwagę na zabezpieczenie przeprostu oraz zakresu zgięcia w kolanie. Zabezpiecza to łąkotkę stwarzając warunki lepszego leczenia. Wykorzystuje się specjalną orteze stawu kolanowego. Pierwsze 2 tygodnie orteza powinna być noszona być 24 godziny a przez kolejne 4 tylko w dzień (chyba, że nie odzyskano pełnego wyprostu). Zaraz po operacji ortezę ustawia się w zakresach: 0 stopni wyprostu i 90 stopni zgięcia. Należy zaznaczyć, że w pewnych przypadkach można odstąpić od stosowania ortezy w przypadku uszkodzeń zewnętrznych części łąkotki. W tym czasie nie obciąża się operowanej nogi w trakcie chodzenia o kulach. Chodzenie oraz utrzymywanie pozycji pionowej (pionizacja) powinno trwać maksymalnie 2 godziny w ciągu doby. Zaleca się wprowadzenie terapii zimnem. Najprostrza to protokół PRICE MM. Osoby korzystające z pomocy gabinetu rehabilitacji mogą  stosować krioterapię. 

    Częściowe obciążenie wprowadza się w przeciągu pierwszych kilku tygodni po zabiegu. Jest to nacisk nogi operowanej ok 20% wagi ciała. Na filmie pokazuję jak dokładnie dobrać odpowiednie obciążenie.

     

     

    Na poczatek używa się dwóch kul łokciowych. Następnie etapami przechodzi się na jedną. W przypadku uszkodzeń po stronie zewnętrznej, pełne obciążenie wprowadza się znacznie szybciej (np już po 3 tygodniach). W przypadku uszkodzeń wewnętrznych pełne obciążenie następuje w okresie 6-8 tygodni. Siła nacisku (obciążenie) i czas używania kul uzależniona jest nie tylko od rodzaju uszkodzenia, ale także od indywidualnego przebiegu rehabilitacji.

    Zabiegi z fizykoterapii i kinezyterapii wprowadza się jak najszybciej. Ich uzupełnieniem jest świadome wykonywanie indywidualnie dobranych ćwiczeń w warunkach domowych. Warto stosować okład z lodu na operowany staw co 2 - 4 godziny na ok 8 min, a nastepnie z uniesioną kończyną odpoczywać 20 min. Kończyna operowana powinna być w ciągu dnia uniesiona tak, aby kolano znajdowało się powyżej biodra a stopa powyżej kolana.

    Profesjonalna fizjoterapia powinna wprowadzać zgodnie z zaleceniami lekarza i fizjoterapeuty:

    - ćwiczenia bierne w zakresie bez bólu przy udziale fizjoterapeuty, do otrzymania pełnego wyprostu 

    - ruchy samowspomagane

    - ćwiczenia czynne zgięcia i wyprostu stawu kolanowego

    -  ćwiczenia m. czworogłowego i mięśni zginaczy stawu kolanowego

    -  ćwiczenia mięśni przywodzicieli stawu biodrowego

    - ćwiczenia mięśni pośladków na piłce

    - elektrostymulacja mięśnia

    -  nauka chodzenia o kulach, pionizacja i chłodzenie

    - rozciąganie mięśni: zginaczy stawu kolanowego, przywodzicieli i prostowników biodra, mięśni łydki, mięśni przywodzicieli, mm. biodrowo – lędźwiowych, pasma biodrowo - lędźwiowego,

    - mobilizacja rzepki

    - masaż klasyczny mięśni uda (przód i tył)

    Zalecenia domowe: utrzymywanie kończyny wyprostowanej powyżej poziomu biodra, chłodzenie co dwie godziny 10 minut, napięcia izometryczne mięśnia czworogłowego, ćwiczenia zakresu ruchomości, lekki stretching według zaleceń fizjoterapeuty, okłady z lodu.

     

    4 – 6 tydzień

     

     Kolejnym etapem terapii jest trening propriorecepcji czyli czucia głębokiego. To specjalistyczne ćwiczenia które, należy wprowadzać tak szybko jak to możliwe. Na początek ćwiczenia wykonuje się przy pomocy kul, następnie ćwiczenia czucia głębokiego przyjmują bardziej dynamiczny charakter, by zbliżyć ich intensywność do treningu sportowego.

    Ważnym elementem jest trening mięśni, który w łatwej formie rozpoczyna się w pierwszej dobie po zabiegu. Zwraca się szczególną uwagę na dobór obciążenia i zakres ruchu, w jakim wykonujemy ćwiczenia. Powinne być ograniczone być do 60 stopni zgięcia w stawie kolanowym, co chroni tylny róg łąkotki.

    Pozostałe zabiegi w tym czasie to:

    - kontynuacja ćwiczeń ze stopniowo zwiększanym obciążeniem (guma rehabilitacyjna, ciężarki)

    - nauka chodu ze stopniowym obciążaniem

    - rower stacjonarny bez lub z lekkim obciążeniem

    - stanie jednonóż na niestabilnym podłożu

    - wypady na wprost z lekkim ugięciem kolana

    - ćwiczenia ns bieżni, basenie

    Po 6 tygodniach można za zgodą lekarza powoli odkładać. Bezpieczny sposób omówiłem w filmach:

     

     

     

     

     

    7 – 12 tydzień

     

    Na tym poziomie wprowadza się ćwiczenia wytrzymałościowe, które początkowo można wykonywać na rowerze stacjonarnym, ćwiczenia w wodzie oraz elementy treningu biegowego. Po zakończeniu rehabilitacji należy przeprowadzić testy funkcjonalne. Określą szanse i moment powrotu do sportu czy aktywności ruchowej. I tu także, w mniejszych, zewnętrznych uszkodzeniach (np menisectomia) czas powrotu jest krótszy i wynosi 6 - 12 tygodni. W przypadku szycia łąkotki czas jest kilkakrotnie dłuższy.

    Rehabilitację kontynuuje się poprzez:

    - urozmaicenie ćwiczeń zwiększając intensywność 

    - propriocepcja jednonóż na ugiętym kolanem

     

    powyżej 12 tygodnia

    Wprowadzamy opcjonalnie:

    - ćwiczenia hamowania

    - skoki na trampolinie

    - trening na siłowni 

    - skoki na skakance

    - aktywność na zewnatrz, w terenie

    - specyficzne ćwiczenia dla danej dyscypliny

    - powrót do sportu

     

     

     

  • Ból w klatce piersiowej - zablokowania stawów żebrowo-mostkowych.

     Zablokowanie w rejonie kręgosłupa piersiowego to bardzo częsta sytuacja w praktyce fizjoterapeutycznej. Sytuacja dotyczy zarówno stawów wyrostkowych (poprzecznych, kolczystych) sąsiadujących ze sobą kręgów jak i połączeń żebrowo-kręgowych oraz żebrowo-mostkowych. 

    Przyczyny:

    - wady posturalne

    - urazy, zabiegi w rejonie klatki piersiowej i stawów barkowych

    - wzajemne wpływanie schorzeń (np. serca, płuc, astma)

    - zła budowa kręgosłupa (zniesiona kifoza piersiowa)

    - zła pozycja podczas pracy

     W zależności od miejsca zablokowania  objawy mogą być pochodzenia neurogennego, mięśniowego jak i krążeniowego. Występują napięcia mięśniowe, bóle w rejonie szyi, łopatek, nerek, stawów barkowych. Pacjent często skarży się na promieniujące bóle głowy, problem z przełykaniem, drętwieniem na czubku głowy (tzw czepiec biskupa) oraz ostrym bólem podczas głębokiego wdechu lub wydechu. Najczęściej zablokowanie występuje z tzw zespołem otworu górnego klatki piersiowej (wada posturalna). Charakteryzuje się przykurczem m. piersiowego większego (przesunięcie barków do przodu), zniesieniem kifozy piersiowej, wychyleniem głowy do przodu. Ta sytuacja może doprowadzić do tzw ciasnoty górnego otworu lub zespołu mięśni pochyłych co na zasadzie błędnego koła będzie nasilać dolegliwości.

      Jednym z częstych objawów zablokowania jest ból w rejonie mostka oraz przedniej części klatki piersiowej z promieniowaniem do lewej kończyny górnej. Objaw ten symuluje chorobę serca (zawał). Jest to efekt zablokowania pomiędzy czwartym a szóstym kręgiem piersiowym (Th4 - Th5, Th5 – Th6). Brak ruchomości w/w segmentach kręgowych przenosi zablokowanie na stawy żebrowo-mostkowe.

     Przykurczone mięśnie piersiowe ulegają wówczas odruchowemu napięciu co doprowadza do wzmożonej bolesności na przyczepach tych mięśni do mostka i żeber. To w połączeniu z bolesnymi przykurczami włókien mięśniowych zwiększa objawy bólowe. Dodatkowo przesunięta do przodu głowa, obciąża połączenia żebrowo-mostkowe powodując stałe przeciążenia tych struktur. Kiedy zablokuje się IV i V żebro w mostku po stronie lewej (brak ruchomości w stawach), mózg zaczyna interpretować patologię jako choroby serca i uaktywnia wzorzec bólowy dla zawału. Jak sobie z tym radzić w warunkach domowych pokazuje poniższy film.

     Przed zastosowania informacji z filmu należy pamiętać, że ból w klatce piersiowej to tzw czerwona flaga, która może być objawem bardzo poważnych schorzeń.

    Przy w/w objawach należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Przeprowadzić badania np EKG i wykluczyć ból pochodzenia sercowego lub innego. Dopiero potem szukać pomocy np u fizjoterapeuty!!!!

    Zapraszam na film z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     
     
     
  • Bóle głowy i szyi a stabilizatory kręgosłupa szyjnego.

     W dzisiejszych czasach bóle głowy i bóle szyi pochodzenia od kręgosłupa to dość popularne schorzenia. U osób z przewlekłym bólem szyi dodatkowo wzrasta zagrożenie bólami kręgosłupa lędźwiowego od 3 do 6 razy.

    Przyczyny - najczęściej występujące to:
    • długotrwała pozycja siedząca z wychyleniem głowy w przód np. przed komputerem

    • postura (zła budowa ciała) z wysuniętą ku przodowi głową

    • pochylenie głowy w przód – syndrom smartfona,

    • zła budowa kręgosłupa – zniesiona lordoza, zwyrodnienia, dyskopatie,

    • zespół skrzyżowania górnego

     

     Wszystkie te sytuacje prowadzą do osłabienia mięśni zaliczanych do tzw stabilizatorów głębokich kręgosłupa szyjnego. Doprowadza to do niedokrwienia i przeciążeń. Efektem są bóle głowy, sztywność karku, zawroty, szumy w uszach itd. Do ich głównych zadań głębokich stabilizatorów kregosłupa oprócz ruchu głowy i szyi,  jest także stabilizacja w/w odcinka szyjnego. Wskazuje na to ilość wrzecionek mięśniowych na gram tkanki mięśniowej. Czym więcej wrzecionek tym bardziej mięsień spełnia funkcję stabilizującą i proprioceptywną (tzw czucie głębokie odpowiedzialne za czucie przestrzeni). Dodatkowo kontrolują przemieszczenie czaszki względem kręgu C1 oraz C1 względem kręgu C2 (np. mm podpotyliczne). Mają wpływ na ruch (rozciąganie) opony twardej, która chroni nasz rdzeń kręgowy.

    Głównymi stabilizatorami to m in. m wielodzielny, mm podpotyliczne, m półkolcowy, najdłuższy szyi, dźwigacz łopatki.

     Podczas ćwiczeń na wzmocnienie stabilizatorów kręgosłupa szyjnego, należy zwrócić szczególną uwagę na prawidłową postawę całego ciała. Podczas siedzenia lub stania, które to będą naszymi pozycjami wyjściowymi zwracamy szczególną uwagę na: 

     - prawidłowo ustawione barki i kręgosłup lędźwiowy. Jest to zgodnie z zasadą że, odcinkowe problemy kręgosłupa dotyczą jego całości.

    - łopatki ściągnięte a stawy barkowe ustawione w pozycji rozciągnięcia jako przeciwwstawność ich stałego wysunięcia do przodu.

     Ćwiczenia tych mięśni powinne być stałą częścią dnia codziennego. Prawidłowo wykonane z zachowaniem biomechaniki będą skutkować nie tylko poprawą tego rejonu ale wpłyną na całą posturę ciała.

    Przykłady ćwiczeń na odcinek szyjny znajdziecie w filmach poniżej z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania oraz skorzystania z konsultacji online

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 2

     Druga część artykułu na tematbólów kręgosłupa lędźwiowego pochodzenia dyskowego. Podczas stosowania pozycji leżącej na brzuchu z podkładką, po ok 20 min (w zależności od zmęczenia, stanu dyskopatii) chory powinien odczuwać zmniejszenie dolegliwości bólowych. Ból powinien się cofać w kierunku kręgosłupa (objaw centralizacji wg McKenzie). Często w pierwszym okresie, występuje sytuacja gdzie ból pozostaje tylko w okolicach kręgosłupa lędźwiowego. Należy wówczas poszukać innego położenia (przesunąć się na podkładce), które przyniesie ulgę. Jeśli takiego na tę chwilę nie ma, to należy podłożyć kolejną poduszkę, aby biodra były ułożone jeszcze wyżej.

     Kiedy poczujemy ulgę, przechodzimy do pierwszego ćwiczenia (korzystamy tu z elementów metody McKenzie z pewnymi modyfikacjami). Jest to odgięcie kręgosłupa do tyłu z pozycji w której się aktualnie znajdujemy (z podkładkami pod brzuchem). Unosimy ciało podnosząc się na rękach. Odgięcie powinno być do maksymalnej wysokości, w której nie odczuwamy bólu (promieniowanie do nogi, nasilenie w odcinku L-S). Nie wchodzimy w granicę bólu, ponieważ podrażniamy rejon wysuniętego dysku i całe ćwiczenie traci sens. Ćwiczenie powtarzamy 10 x, pamiętając aby przy ostatnim odgięciu wypuścić powietrze. Powoduje to dodatkowe wygięcie naszego kręgosłupa.

    Można wykorzystać 3 opcje pozycji wyjściowej. Wybór zależy od odczuwania bólu w trakcie ćwiczenia. Poniżej przykłady.

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     

     

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     Kiedy dochodzimy do maksymalnego odgięcia bez bólu w pozycji 3, wyciągamy jedna podkładkę (jeśli było ich kilka) i zaczynamy ćwiczenia od początku. Proces powtarzamy tak długo, aż osiągniemy maksymalne odgięcie z biodrami ułożonymi na podłodze (bez podkładki).

    Moim pacjentom wprowadzam urozmaicenie oparte na pozycji z jogi np:

    Pozycja wyjściowa: j/w, dłonie przy barkach, łokcie lekko dociągnięte do ciała, czoło dotyka podłoża,stopy lekko na zewnątrz.

    Ruch: Poprzez wyciągnięcie szyi próbujemy położyć brodę, w miejsce gdzie było czoło. Następuje lekkie rozciągnięcie kręgosłupa. Utrzymując napięcie wykonujemy w/w ćwiczenie.
    W trakcie wykonywania ćwiczeń, mogą występować bóle przeciążeniowe w łopatkach, rękach lub szyi. Jest to efekt nowych ćwiczeń dla twojego ciała. Całość (leżenie ok. 20 min + 10 x odgięcie) powtarzamy co 3-4 godziny. Między ćwiczeniami, dużo odpoczywamy, leżąc na brzuchu. Można wykorzystać oglądanie tv, praca na notebooku itd. Pozycję siedzącą powinno stosować się tylko w sytuacjach wyjątkowych.

    Opisane ćwiczenia są początkiem, w długim procesie rehabilitacji wysuniętego dysku. Jednocześnie pacjent powinien korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada pełen wachlarz zabiegów i możliwości terapeutycznych na każdym poziomie choroby.

    Poniżej film z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i i udostępniania.

     

     

                                           

     

     Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora, który jest fizjoterapeutą. Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

                  

     

     

     

  • Endoproteza kolana - rehabilitacja

     Staw kolanowy jest jednym z najważniejszych i jednocześnie najbardziej złożonym stawem u człowieka.  Każdy uraz lub stan po operacji chirurgicznej w tym rejonie to sytuacja, gdzie duży nacisk powinno  kłaść się na jak najszybsze wprowadzenie rehabilitacji. Odpowiedni dobrane i regularne ćwiczenia na kolano, mają na celu odzyskać ruchomość, siły oraz stopniowy powrót do wykonywania codziennych czynności. Są kluczowe dla pełnego przywrócenia zdrowia. Rehabilitacją medyczną od 2015 r w Polsce ma prawo zajmować się wyłącznie osoba która posiada prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Fizjoterapeuta na podstawie skierowania, historii choroby oraz własnego badania wprowadza odpowiednie ćwiczenia. Czas trwania ćwiczeń to około 20-30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. W zależności od stanu pacjenta dodatkowo można zlecić spacerowanie przez 30 minut, 2 lub 3 razy dziennie. Poniżej znajdują się propozycje (program) ćwiczeń, który powinien być nadzorowany przez fizjoterapeutę lub ewentualnie ortopedę. Najczęściej zaczyna się je wykonywać już na sali pooperacyjnej, krótko po zabiegu. Początkowo będzie wystepować dyskomfort, ale te ćwiczenia przyśpieszą powrót do sprawności i  zmniejszą ból pooperacyjny.

     

        Zapraszam na poradę online

     

    Zestaw ćwiczeń:

    1. Wzmacnianie mięsnia czworogłowego uda.

    Leżąc lub siedząc napiąć mięśnie uda wyprostowanej w kolanie nogi poprzez skurcz izometryczny. Utrzymać napięcie mięsnia przez 5 -10 s. Powtarzać ćwiczenie około 10 razy w ciągu 2 - 3 minutowego cyklu. Odpocząć przez minutę i powtórzyć. Ćwiczenie wykonywać do uczucia, zmęczenia uda.

     

    mięsień czworogłowy ćwiczenia izometryczne

     

    2. Unoszenie wyprostowanych nóg

    Napiąć mięśnie uda, wyprostować maksymalnie kolano na łóżku. Spróbować unieść nogę na kilka centymetrów. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund. Powtórzyć 10 razy w 2 - 3 seriach. Powoli opuszczać aby uaktywnić skurcz ekscentryczny miesnia czworogłowego uda. Zwrócić uwagę aby ruch powrotny przebiegał płynnie. Można także unosić podudzie podczas siedzenia. Napiąć mięśnie uda i utrzymać nogę w pełni wyprostowaną w kolanie, bez podparcia. Powtarzać ćwiczenie 10 x po 10 sekund w 4 seriach. analogicznie do poprzedniego. 

     

     3. Zginanie nogi w stawie skokowym

    Poruszać powoli w pełnym zakresie stopą w do siebie (zginanie) i od siebie (prostowanie), poprzez naprzemienny skurcz mięśni łydki i goleni. Wykonywać to ćwiczenie przez 2 - 3 minuty, 2 - 3 razy w ciągu godziny. Wykonywać ćwiczenie do momentu, gdy obrzęk w obrębie kostek i podudzi całkowicie ustąpi.

     

     

    endoproteza kolana zgięcie wyprost stopy ćwiczenia

     

     

     

    4. Ćwiczenia prostujące staw kolanowy

    Umieść niewielki zwinięty ręcznik między podłożem a nogą tuż nad piętą. Tak aby pięta nie dotykała podłożą (np łóżka). Napnij mięsnie uda. Spróbować całkowicie wyprostować kolano aż do tzw przeprostu i dotknąć tylną częścią kolana (dołem podkolanowym) łóżka. Utrzymać nogę w pełni wyprostowaną przez 5 -10 sekund. Powtarzać 10 x w 4 seriach lub dopóty nie poczujesz zmęczenia w udzie.

     

     

    endoproteza kolana ćwiczenia

     

     

    5. Zginanie kolana z podparciem nogi o łóżko

    Zginaj kolano tak daleko jak to możliwe, przesuwając stopę (najlepiej piętą) po powierzchni łóżka. Można na początek skorzystać z podkładki (cerata, kolorowy magazyn, podkładka kuchenna) aby zmniejszyć tarcie. Utrzymaj kolano w maksymalnym zgięciu przez 5 -10 sekund, następnie wyprostuj. Powtarzaj 10 razy, do odczucia zmęczenia w nodze.

     

     

    zginanie kolana ćwiczenia endoproteza 

     

     

    6. Zginanie kolana z podparciem, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub krzesła, z udem podpartym, umieść stopę zdrowej nogi nad stopą operowanej nogi, dla zapewnienia jej podparcia. Powoli zginać kolano do kąta który wytwarza średnie odczucje napięcia na mięśniu czworodłowym. Utrzymaj kolano w tej pozycji przez 5-10 sekund pogłębiając dociskiem nogi zdrowej. Powtarzaj 10 razy, aż poczujesz zmęczenie w nodze lub uda Ci się w pełni zgiąć kolano.

    7. Zginanie kolana bez podparcia, w pozycji siedzącej

    Podczas siedzenia na brzegu łóżka lub krzesła, z podpartym udem, zgiąć kolano tak aby dosięgnąć stopą do podłogi. Lekko opierając stopę na podłodze, przechylać górną część ciała w przód, żeby zwiększyć zgięcie kolana. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund. Wyprostować kolano całkowicie. Powtarzać 10 razy do uczucia zmęczenia w nodze lub do całkowitego zgięcia kolana.

     

     

    wyprost kolana ćwiczenia endoproteza

     

     

    8. Zginanie kolana z asystą

    W leżeniu na plecach, umieść zwinięty ręcznik wokół operowanego kolana i zsuń w kierunku stopy. Zginając kolano zwiększaj zakres zgięcia poprzez łagodny nacisk ręcznikiem. Utrzymać pozycję przez 5 - 10 sekund, do lekkiego zmęczenia.

    9. Ćwiczenia kolan, z oporem

    Umieścić lekki ciężar wokół kostek i powtarzać którekolwiek z powyższych ćwiczeń. Wykonywanie ćwiczeń oporowych zazwyczaj można rozpocząć w ciągu 4-6 tygodni po operacji. Na początku korzystać z obciążników 0,5- lub 1-kilogramowych. Stopniowo zwiększać ich ciężar, w miarę jak będzie powracać siła (wykorzystać niedrogie obciążniki mocowane na rzepy wokół kostek, które można kupić w większości sklepów sportowych).

    10. Zginanie kolana w pozycji stojącej

     

                                                                       endoproteza kolana rehabilitacja balkonik

     

     

     

     

    endoproteza kolana rehabilitacja

     

     

    Stanąć wyprostowanym, opierając się o balkonik lub kule ortopedyczne, unieś udo i zegnij kolano do odczucia średniego napięcia mięśni uda. Utrzymaj pozycję przez 5-10 sekund. Następnie wyprostować kolano, najpierw dotykając podłogi piętą. Powtarzać kilka razy, do średniego zmęczenia.

     

    11. Chodzenie o balkoniku

    Podczas chodzenia należy zwrócić uwagę na jego prawidłowość. Czyli - długość kroku, czas trwania, isiła nacisku z czasem muszą być takie same na obu nogach. W pierwszej fazie stosuje się balkonik. Po wzmocnieniu siły mięśni oraz nauki równowagi przechodzi się na kule ortopedyczne. Decyzję podejmuje lekarz lub fizjoterapeuta.

    Ćwiczenie - stanąć wygodnie, w wyprostowanej pozycji, z ciężarem ciała równomiernie rozłożonym na balkonik lub kule ortopedyczne. Przesuwać balkonik lub kule na krótkie odcinki, następnie wysunąć do przodu operowaną nogę, utrzymując kolano wyprostowane, tak by pięta dotknęła podłogi jako pierwsza. W miarę poruszać się naprzód, staw kolanowy i skokowy będą zgięte i cała stopa będzie równomiernie spoczywać na podłodze. Po ukończeniu kroku, palce u stop będą się unosiły nad podłogę, a kolano i staw biodrowy będą zgięte.

     

    12. Wchodzenie i schodzenie po schodach

    Zdolność do wchodzenia i schodzenia po schodach wymaga siły i elastyczności. Na początku nauki wykorzystywać poręcze i wchodzić po jednym stopniu. Podczas wchodzenia po schodach najpierw stawiać nogę ze zdrowym kolanem, a podczas schodzenia, nogę operowaną. Pamiętać ‘dobra górą’ a ‘zła dołem’. Wchodzenie po schodach jest świetnym ćwiczeniem wzmacniającym siłę i wytrzymałość. Nie próbować wchodzić po schodach o stopniach wyższych niż standardowe (18 cm) i zawsze korzystać z poręczy dla równowagi.

     

     

     

    13. Ćwiczenia i czynności dnia codziennego

    Po odzyskaniu swobody poruszania się na krótkie dystanse, zwiększamy aktywność fizyczną. Ból odczuwany w kolanie przed operacją oraz ból i obrzęk po zabiegu mają wpływ na szybkość leczenia kolana. Pełny powrót do zdrowia trwa kilka miesięcy. Poniższe ćwiczenia i czynności to propozycja przyśpieszenia całego procesu.

     Chodzenie ma rytmiczne i płynne. Dostosować długość kroku i prędkość na tyle, na ile jest to konieczne dla miarowego poruszania się. W miarę jak poprawia się siła mięśni i ich wytrzymałość, można chodzić przez dłuższe okresy czasu. Stopniowo coraz bardziej obciążać nogę. Kiedy chodzenie i/lub stanie przez ponad 10 minut nie spowoduje problemów, oznacza to że, kolano jest na tyle silne, że nie przenosisz ciężaru ciała na balkonik lub kule ortopedyczne (zazwyczaj około 2-3 tygodnie po operacji). Wówczs można zacząć używać tylko jednej kuli lub laski. Trzymać je w dłoni po przeciwległej stronie do operowanego miejsca.

     

    14. Ćwiczenie na rowerku stacjonarnym (rehabilitacyjnym)

    Ćwiczenie na rowerze jest świetnym sposobem na odzyskanie siły mięśniowej i ruchomości kolana. Po pierwsze, dostosować wysokość siedzenia tak, by spód stopy dotykał pedału, przy prawie całkowicie wyprostowanym kolanie. Na początku pedałować do tyłu. Zacząć pedałować do przodu dopiero, gdy bez przeszkód można wykonywać ruch pedałowania do tyłu. W miarę odzyskania sił (po około 4-6 tygodniach), powoli zwiększamy biegi w rowerze. Ćwiczyć przez 10-15 minut, 2 razy dziennie, stopniowo zwiększając czas do 20-30 minut, 3 lub 4 razy w tygodniu.

     

    UWAGA!!! - Ból i obrzęk po ćwiczeniach

    Po ćwiczeniach może pojawić się ból i obrzęk kolana. Zmniejszamy go, poprzez unoszenie nogi i przykładanie okładów z lodu zawiniętego w ręcznik (nie dłużej niż 7 - 8 min).

     

    Poniżej film z ćwiczeniami z kanału dorehabilitacji.pl na youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • Jak prawidłowo rozciągać mięśnie szyi?

     Na początek trochę anatomii. Odcinek szyjny kręgosłupa składa się z 7 kręgów szyjnych, pomiędzy którymi znajdują się dyski międzykręgowe. Krążki nie występują w rejonie potylicy/C1/C2, rozpoczynają się dopiero od segmentu C2/C3. Jest to informacja która ma wpływ na rehabilitację i dobór odpowiednich technik. Wysunięte dyski międzykręgowe powodują dyskopatię której objawy to: ból szyi z promieniowaniem do rąk, ból barków, ból głowy, ból między łopatkowy, ograniczona ruchomość.

     W rejonie otworów między kręgowych na wysokości C6 biegną w kierunku mózgu dwa naczynia krwionośne: tętnica kręgowa prawa i tętnica kręgowa lewa. Zadaniem w/w tętnic jest zaopatrywanie mózgu w tlen transportowany przez krew. Zmiany zwyrodnieniowe odcinka szyjnego kręgosłupa, przykurcz mięśni, zniesiona lordoza mogą uciskać naczynia blokując transport krwi do mózgu. Występują wówczas objawy takie jak: zawroty i ból głowy, napięcie mięśniowe, szum w uszach, ograniczona ruchomość, tkliwość i bolesność mięśniowa.

     Powyżej krótko omówiłem tylko dwie, ale ważne choroby w tym rejonie. Rehabilitacja, ćwiczenia na odcinek szyjny kręgosłupa to zawsze trudny temat dla fizjoterapeuty. Ilość oraz dostępność palpacyjna, struktur które mogą być objęte dysfunkcją jest tu duża. Dlatego tak ważna jest profilaktyka przeciwbólowa wykonywana przez nas w domu. Umiejętnie wykonywane ćwiczenia rozciągające, z zachowaniem prawidłowych zasad będą utrzymywać kręgosłup w dobrej formie. Oczywiście te same zasady dotyczą osób już chorych, ale tu terapią w pierwszym okresie zajmuje się głównie wykwalifikowany fizjoterapeuta. Wykorzystując zabiegi i metody doprowadza do cofania się stanu ostrego a następnie uczy indywidualnie dobranych ćwiczeń. Ćwiczenia te nie będą się wiele różnić od tych z profilaktyki.

    Zasady prawidłowego wykonywania ćwiczeń:

    1. Przed rozpoczęciem ćwiczenia należy się wyprostować. Wciągnąć brzuch (czy to na stojąco, czy siedząco) i wypchnąć klatkę piersiową do przodu. Prawidłowa postawa.

    2. Ruch głowy w każdym kierunku powinien być połączony z ruchem gałek ocznych w tym samym kierunku (zaglądamy tam gdzie obracamy głowę).

    3. Kiedy osiągniemy maksymalny zakres ćwiczenia, wypuszczamy ustami powietrze. To spowoduje zwiększenie zakresu ruchu.

    4. Czas trwania ćwiczenia to ok 10 s. Ilość powtórzeń 10 x

    Poniżej film z kanału youtube ze szczegółami i propozycjami ćwiczeń na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeuty online 

     

     

  • Kończyna górna - ćwiczenia po wylewie, złamaniu

     W trakcie rehabilitacji pourazowej (złamanie kości ramiennej, zapalenie stożka rotatorów, łokieć tenisisty, złamanie w stawie nadgarstkowym, wylew itd.) należy zwrócić baczną uwagę na ćwiczenia koordynacji nerwowo – mięśniowej całej kończyny górnej. Ćwiczenia te, w stosunku do innych (np. ćwiczenia bierne, czynno - bierne itd) które skupiają się głównie na jednej grupie mięśniowej w obrębie stawu, są bardziej efektywne. Złożone ruchy w kończynie górnej przebiegają nie tylko w stosunku do trzech płaszczyzn, ale tworzą wiele kombinacji. Wytwarzają i odbudowują drogi nerwowe łączące CUN (centralny układ nerwowy - mózg) z mięśniami.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

    Wprowadzamy je zaraz po osiągnięciu minimalnego zakresu ruchu w rejonie objętym urazem. Dobrze dobrane układy ćwiczeń angażujące wszystkie stawy (bark, łokieć, nadgarstek) wpływają bardzo dobrze na biomechanikę ruchu całej kończyny górnej i zapewniają lepszy stan w przyszłości. Dodatkowym plusem ćwiczeń koordynacji i poprawnej biomechaniki są dużo mniejsze przeciążenia związane ze złym rozkładem sił podczas pracy kończyny.

      Jednym z bardzo dobrych ćwiczeń w warunkach domowych jest ćwiczenie ze zwykłą piłką. Bardzo proste a jednocześnie bardzo efektywne. Bardzo dobrze przyśpiesza proces rehabilitacji. Opis ćwiczenia oraz szczegóły znajdziecie na filmie z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • Naderwanie więzadła obrączkowego palca - ćwiczenia

     Więzadła obrączkowe są częścią pochewek mięśni zginaczy palców powierzchownego i głębokiego (po 4 na każdym palcu: A1, A2, A3, A4). Utrzymują podczas pracy (ślizgu ścięgna w pochewce) całość jak najbliżej kości co wpływa na prawidłowy rozkład sił działających podczas dużego wysiłku.Najczęściej naderwaniu ulega troczek A2  palca 3 lub 4. Pełne zerwanie jest dużo rzadsze i charakteryzuje się charakterystycznym trzaskiem.Przyczyn powstania urazu jest wiele np. przetrenowanie na małych chwytach, słabe mm zginacze i prostowniki, bagatelizowanie pierwszych objawów i zbyt szybkie powracanie do treningu.

     
     
     
     
    Jak zapobiegać kontuzji (naderwanie) więzadła obrączkowego palca? To częsty uraz u osób zajmujących się np wspinaczką skałkową. Jest wiele prac na ten temat w internecie. Ja skupię się wyłącznie na ćwiczeniach które mogą zapobiegać czyli profilaktyce.

     Rozciąganie mięśnia szkieletowego powoduje jego odruchową aktywację do pracy i generuje większą siłę. Za ten proces odpowiedzialny jest skurcz mięśni antagonistycznych. W naszym przypadku będą to mięśnie prostowniki palców i nadgarstka. Łatwo to można sprawdzić. Zegnij nadgarstek do góry i zginaj palce. Nie będzie żadnego problemu. A teraz zegnij nadgarstek w dół i powtórz zgięcie palców. Będzie trudniej. Potwierdza to rolę prostowników w generowaniu siły w zginaczach.

     

     Jeśli masz słabe prostowniki to w trakcie wspinaczki nadgarstek będzie się przemieszczał od pozycji odgięcia w górę, przez pozycję neutralną, aż po wygięcie w dół. Obciążenie zginaczy będzie coraz większe. Unoszenie łokci do góry i odwodzenie ramion w stawach barkowych, aby sztucznie zgiąć ponownie nadgarstek i wygenerować jeszcze trochę siły nic już nie da.

    Poniżej na filmie z kanału youtube kilka przykładów ćwiczeń na prostowniki. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • Odcinek szyjny - ćwiczenia

     Odcinek szyjny C kręgosłupa składa się z 7 kręgów pomiędzy którymi znajduje się 5 dysków. W tym rejonie znajdują się mięśnie których przyczepy mają wpływ na stawy barkowe i górny odcinek kręgosłupa z głową włącznie. Mamy tu również wejście dwóch ważnych naczyń krwionośnych. Tętnica kręgowa prawa i lewa które wchodzą do kanału kręgowego na wysokości kręgu C6. Doprowadzają one krew do mózgu. Prowadząc rehabilitacje w/w odcinka należy zachować szczególną ostrożność. Poniżej opiszę kilka ćwiczeń, które można wykonać w domu.

     Na początku ćwiczenia rozciągające, wykorzystujące tzw poizometryczną relaksację mięśni (PIR). Jest to metoda bardzo efektywna i mniej bolesna. Polega ona najprościej mówiąc do wytworzenia napięcia mięśni, które za chwilę będą rozciągane.

     Usiądź wygodnie z rękoma splecionymi na pochylonej do przodu głowie (potylica). Spróbuj teraz prostować głowę przeciwko oporowi splecionych rąk. Napięcie utrzymuj ok 10 sekund. Następnie rozluźnij mięśnie szyi i dociskając rękoma rozciągaj mięśnie kierując brodę do mostka (czas ok 20 sekund). Pamiętać należy o utrzymywaniu prostych pleców. Ćwiczymy tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                                            ćwiczenie na odcinek szyjny

     

    Kolejne dwa ćwiczenia wykorzystują te samą metodę PIR - rozciągając mięśnie na boki i w skręcie.

     Siedząc wygodnie podłóż jedną dłoń pod pośladek. Ustabilizuje to staw barkowy, który nie będzie przesuwał się do góry podczas rozciągania. Następnie połóż drugą dłoń w okolicy ucha (zobacz zdjęcie). Spróbuj wykonać ruch w bok (tak jakbyś chciał dotknąć uchem bark) przeciwko oporowi dłoni przez ok 10 sekund. Teraz rozluźnij mięśnie odcinka szyjnego a ręką rozpocznij powolne rozciąganie w przeciwną stronę. Nie pochylaj całego ciała w kierunku rozciągania.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

      Połóż dłoń na jednym policzku. Próbuj skręcać głowę przeciwko oporowi reki. Następnie rozluźnij mięśnie a dłonią rozpocznij rozciąganie w przeciwną stronę. Czas napięcia ok 10 sek, a rozciąganie 20 sek. Pamiętaj aby nie obracać całej klatki piersiowej, tylko odcinek szyjny.

     

     

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

                                                      ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Kolejnymi ćwiczeniami odcinka szyjnego jakie będziemy wykonywać to ćwiczenia wykorzystujące metodę McKenzie.

     Usiądź wygodnie (plecy proste). Spróbuj cofać szyję do tyłu (tak jak na zdj). Nos znajduje się podczas całego ruchu ćwiczenia na tej samej linii. Poczujesz napięcie w środkowym odcinku szyjnym. Proponuję wykonać 3 serie po 20 sekund. Podczas odpoczynku nie wychylać głowy za bardzo do przodu. 

     


                                                                          ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Ta sama zasada dotyczy pozostałych ćwiczeń. Różnią się tylko ustawieniem początkowym głowy. Poniżej ćwiczenie z głową odchyloną o 45 st do góry. Podczas ruchu powinieneś odczuwać napięcie w dolnej części odcinka szyjnego.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

    Ćwiczenie z głowa pochyloną o 45 st w dół. Podczas ćwiczenia odczujesz napięcie w górnym odcinku szyjnym.

     

     

                                                     ćwiczenie na odcinek szyjny

     

     

     Na koniec opiszę terapię okostnego punktu spustowego C2, który często odpowiada za bóle dolnej części głowy i oka. Punkt znajduje się z boku kręgosłupa poniżej potylicy. Jest bardzo bolesny. Jeśli jest uaktywniony i dobrze trafisz, poczujesz jak ból lub prąd popłynie z boku głowy (często aż do oka). Naciśnij go przez ok 60 sek (możesz rozcierać) a następnie pochylając głowę do przodu rozciągaj miejsce z punktem. Powtarzaj 3-4 razy dziennie.

     

     

                                                    okostny punkt spustowy

     

     

     Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na własnej praktyce w pracy z pacjentem. Przed wykorzystaniem informacji zamieszczonych poniżej należy skonsultować się lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy na kanale youtube w temacie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

    Zapraszam na porada fizjoterapeutycza online

     

     

  • Pajączek korekcyjny - prawidłowe stosowanie

     Problem garbienia się, wad lub niechlujnej postawy u dzieci to duży problem dla rodziców oraz wyzwanie dla fizjoterapeutów. Leczenie prawidłowej korekcji ciała powinna być prowadzona na kilku płaszczyznach. Warto się zastosować aby uniknąć skoliozy, odstajacych łopatek oraz bóli, napięć mięśniowych, drętwień w rejonie kręgosłupa i kończyn. Do nich należy: 

    - systematyczne wizyty u fizjoterapeuty

    - uczestnictwo w zajęciach korekcyjnych

    - wykonywanie własnych ćwiczeń w domu

    - pływanie

    - pomoce ortopedyczne

    W przypadku tego ostatnigo przychodzi nam z pomocą "pajączek korekcyjny". Z moich obserwacji wynika że wiele osób nie potrafi korzystać z w/w w sposób prawidłowy. Producenci, sprzedawcy też nie informują osoby zainteresowane, o zasadach których nie należy zapominać podczas użytkowania pajączka. Jak każda pomoc ortopedyczna - pajaczek także jest tylko dodatkiem w całej terapii schorzenia. Nie wyprostuje za nas pleców, nie usunie garbienia jeśli sami mu w tym nie pomożemy. Jak pomóc? Dlatego napisałem wcześniej co i jak należy wprowadzić aby terapia korekcyjna miała sens.

     Zrozumienie zasad prawidłowej postawy, a następnie umiejętne zastosowanie pajączka z nabytą wiedzą, da lepsze efekty terapeutyczne dla Waszych dzieci. Poniższy filmik ma to za zadanie.

     

    Zapraszam na konsultacje online

     

     
     
     

  • PLANK skuteczne ćwiczenie na wzmocnienie mięśni

     Podczas uprawiania sportu lub korzystania z zabiegów rehabilitacji po urazach ortopedycznych aparatu kostno - mięśniowego, szczególną uwagę należy zwrócić na mięśnie tułowia (stabilizatory). Bardzo przydatną będzie pozycja (ćwiczenie) tzw PLANK.Choć wydawać by się mogło, że ćwiczenie PLANK należy do ćwiczeń prostych, to bardzo łatwo jest popełnić w nim błąd. Zła pozycja wyjściowa, brak napięcia, utrzymywanie ciężaru ciała nie mięśniami brzucha, lecz na łokciach i stopach - to te najczęściej występujące. Podstawowymi mięśniami zaangażowanymi w tym ćwiczeniu są: mięsień prosty brzucha, mięsień poprzeczny brzucha, prostownik grzbietu. Dodatkowo pracują: mięsień czworoboczny, równoległoboczny, mięśnie naramienne, mięśnie klatki piersiowej, pośladków, czworogłowy uda, łydki.

    Pozycja wyjściowa:

    Połóż się na podłodze, twarzą w dół. Następnie podnieś i oprzyj na przedramionach (łokcie ustaw na szerokość barków; powinny całkowicie przylegać do ziemi) oraz palcach stóp - pozycja jak do pompki.

    Teraz napnij mięśnie brzucha – wyobraź sobie, że chowasz miednicę pod siebie, a twój pępek zbliża się do kręgosłupa (lub też chcesz dotknąć kością łonową do klatki piersiowej). Obowiązkowo musisz czuć, że mięśnie brzucha są napięte.

    Cały czas oddychaj i pilnuj, by ciało utrzymywało linię prostą od tyłu głowy aż do pięt, by nie tworzył się garb, a pośladki nie „uciekały” do góry. Głowa ma stanowić naturalne przedłużenie kręgosłupa, nie zadzieraj jej do góry, wzrok kieruj w ziemię.

    Rekord świata (wg Księgi Rekordów Guinessa) w utrzymaniu pozycji plank został ustanowiony w 2013 roku przez pana Georga. Hood`a i wynosi… ponad 3 godziny i 15 minut!

    Prawidłowa pozycja:

    – barki znajdują się dokładnie nad łokciami

    – łokcie stykają się z podłożem pod kątem 90°

    – ramiona, biodra i pięty tworzą jedną linię

    – mięśnie brzucha są napięte

     

     

                                            pozycja plank

     

     

     

    Wystarczy 3 razy w tygodniu wykonać plank we wszystkich pozycjach. Na początek spróbuj wykonać pozycję PLANK przez 60 sekund. Jeżeli jest to dla Ciebie za dużo wytrzymaj tyle ile możesz i co tydzień zwiększaj długość o 5-10 sekund.

     

     

    pozycja plank

     

     

           pozycja plank

     

     Ćwiczenie typu PLANK czyli ławeczka może także służyć do wzmacniania mięśni głębokich stabilizatorów w trakcie chorób kręgosłupa (dyskopatia, stan po operacji, kręgozmyk itd )jak element rehabilitacji. Oczywiście należy tutaj odpowiednio dopasować i skorygować ćwiczenie aby nie zrobić sobie większej szkody. Na pytanie jak to zrobić, poniżej zamieszczam filmik z odpowiedzią.

    Zapraszam na poradę online

     

     

     

     

  • Prawidłowa pozycja podczas snu

      Dobry sen, oraz pozycja w jakiej śpimy, ma kolosalne znaczenie na nasze samopoczucie i zdrowie. Gdy jesteśmy wyspani łatwiej nam zwalczyć choroby. Znaczna większość z nas jednak śpi w niewłaściwy a nawet w chorobotwórczy sposób. Zmiana złych nawyków podczas snu opóźni lub zapobiegnie problemom w późniejszym okresie. Pierwsze co możemy zrobić to unikać tzw pozycji „płodu” (na boku z podkurczonymi nogami). Badania pokazują że ok połowa z nas śpi w tej pozycji. Długotrwałe zgięcie w stawach kolanowych wywołuje ból z powodu stałego rozciągania mięśnia czworogłowego na przyczepie końcowym (tuż pod rzepką). Objaw podobny, gdy długo jedziemy siedząc w aucie.

    Negatywny wpływ w/w pozycja ma również na kręgosłup, głównie na stawy między-wyrostkowe i żebrowo-wyrostkowe, które są rozciągane. Reakcja obronna organizmu może doprowadzić do zablokowań co charakteryzuje się bólem podczas wstawania.

    Ściśnięte płuca nie napełniają się odpowiednią ilością powietrza, co w efekcie skutkuje niedotlenieniem organizmu.

    Wyjątkowo w/w pozycja zalecana jest tylko dla kobiet w ciąży, ponieważ jest wygodniejsza dla dziecka.

    Zaleca się spać na lewym boku co ma dobry wpływ na wiele organów wewnętrznych:

    1.polepsza przepustowość kanałów limfatycznych, które lepiej usuwają szkodliwe substancje z organizmu. Transport odbywa się lewą stroną

    2. zyskuje układ krążenia. Wygięcie aorty w lewo ułatwia sercu rozprowadzanie krwi w ciele.

    3. zapobiega refluksowi żołądka. Kwasy trawienne znajdujące się po prawej stronie żołądka nie przedostają (wlewają) się do przełyku.

    4. odciążona jest trzustka na którą nie naciska żołądek.

    5. szybciej i lepiej pracuje śledziona wydalając zbędne substancje z organizmu.

    Wspomaganiem zdrowego snu są nowoczesne materace i poduszki ortopedyczne gdzie w produkcji i wykorzystuje się najnowsze zdobycze technologi i wiedzy.

     

    Zapraszam na poradę online

     

     

  • Rehabilitacja stawów - ćwiczenia czynne w odciążeniu

     We wczesnej fazie rehabilitacji pourazowej, lub przy chorobach przewlekłych układu ruchu (RZS, gościec, dna moczanowa, fibromialgia) zastosowanie mają ćwiczenia czynne w odciążeniu. Jest to zespół ćwiczeń wykonywanych samodzielnie przez pacjenta wykorzystując system bloczków, linek i podwieszek. Najczęściej spotykanym miejscem wykonywania w/w ćwiczeń jest tzw UGUL (uniwersalny gabinet usprawniania leczniczego) lub Therapy Master (wersja nowocześniejsza). Jest to podstawowe wyposażenie ośrodków i gabinetów fizjoterapeutycznych. Dzięki odpowiednio zawieszonego systemu podwieszek pacjent może ćwiczyć kończyny w warunkach zniesienia siły ciężkości w większym i bezbolesnym zakresie ruchu. Stanowisko do w/w ćwiczeń można również łatwo przygotować w domu. Jest to alternatywa dla osób które nie chcą lub nie mogą korzystać z fizjoterapii na ośrodku. Poniżej artykułu jest filmik który opisuje dokładnie jak należy takie stanowisko zrobić w warunkach domowych.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

    Ćwiczenia czynne w odciążeniu zaleca się :

    - po długotrwałym unieruchomieniu w rehabilitacji pourazowej (gips, szyna)

    przy braku zrostu kostnego

    - w przypadku porażenia lub osłabienia grup mięśniowych

    - chorobach przewlekłych układu ruchu ograniczających ruchomość (RZS, gościec, reumatyzm)

    - w stanach zwyrodnieniowych stawów

    Ćwiczenia w czynne w odciążeniu sprzyjają:

    - szybszej progresji funkcjonalnej mięśni (powiększają zakres ruchomości ROM)

    - zwiększają siłę, wytrzymałość i normalizują napięcie mięśniowe

    - redukują ograniczenia ruchomości typu mięśniowego np. przykurcze

    - oddalają powierzchnie stawowe (tworzą trakcję) co działa przeciwbólowo

    - polepszeniu stanu psychologicznego pacjenta (widzi możliwość wykonania niedostępnego dla niego ruchu), mobilizując go do dalszej pracy

     Odmianą ćwiczeń w odciążeniu to ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem. Zasada wykonywania jest taka sama. Jednak dodatkowo za pomocą kolejnych systemów bloczków i podwieszek aplikuje się pacjentowi opór w postaci ciężarków lub gumowych taśm rehabilitacyjnych. Wpływa to na lepsze efekty zwiększenia siły i wytrzymałości mięśniowej.

    Przeciwwskazania do wykonywania ćwiczeń w odciążeniu:

    - ostre, nagłe stany zapalne np. infekcja, zapalenie żył

    - silne odczuwanie bólu

    - niedawno przebyte operacje

    Poniżej film na temat: jak stworzyć stanowisko do ćwiczeń czynnych w odciążeniu w warunkach domowych. Zapraszam obejrzenia i subskrypcji kanału.

     

     

     

  • Rwa kulszowa - objaw nie tylko dyskopatii

     Bóle kręgosłupa doświadcza co 3 osoba na świecie. Szacuje się że 80% aktualnej populacji w przyszłości będzie cierpieć na dolegliwości z powodowane chorobami odcinka lędźwiowego. Przyczyn bólów kręgosłupa lędźwiowego jest dużo ale, objawy bardzo podobne lub takie same. Powoduje to że, porównując objawy z innymi bez konsultacji ze specjalistą (lekarz, fizjoterapeuta) nieświadomie wprowadzamy terapię, ćwiczenia które mogą nam zaszkodzić. Dobrym przykładem będzie tzw rwa kulszowaczyli podrażnienie nerwu kulszowego. Jest to popularny objaw charakteryzujący się ostrym, promieniującym bólem schodzącym po nodze (tyłem lub bokiem). Towarzyszą temu parestezje (brak czucia), niedowłady, mrowienia, drętwienia oraz pulsowania. W zależności od poziomu choroby rejon bólu dochodzi nawet do V palca u stopy.

     W takiej sytuacji powinno się udać do lekarza specjalisty celem diagnozy oraz fizjoterapeuty celem diagnostyki różnicującej. Jest to o tyle ważne ponieważ, objaw rwy kulszowej może być następstwem innych chorób a nie tylko dyskopatii.W praktyce fizjoterapeutycznej często spotyka się sytuację w której po badaniach szczegółowych np. MRI (rezonans magnetyczny) wychodzi dyskopatia. Powoduje to ukierunkowanie leczenia (terapii) w tym kierunku, które często nie przynosi efektów (kilka serii zastrzyków przeciwzapalnych, masaże, fizykoterapia na odcinek L-S). Dlaczego tak jest? Odpowiedź napisałem wcześniej – są różne przyczyny tego samego lub podobnego objawu rwy kulszowej oraz inne formy leczenia każdej z sytuacji.

    Jaka przyczyna może powodować rwę kulszową?

    1. Choroby układu nerwowego (S.M, wirus), ból jest efektem niszczenia osłonek mielinowych komórek nerwowych co doprowadza do złego przewodzenia impulsów nerwowych. Tu powinno się skorzystać z porady neurologicznej a fizjoterapia jest tylko dodatkiem utrzymującym pacjenta w jak najlepszej kondycji. Inną formą tego stanu jest tzw przewianie, które przy prawidłowej budowie kręgów i dysków doprowadza do objawu rwy kulszowej.

    2. Choroby wewnętrzne mające wpływ na obwodowy układ nerwowy (np. cukrzyca). Jednym z jej powikłań jest tzw stopa cukrzycowa, która często w pierwszej fazie zanim dojdzie do zmian na stopie naśladuje ból rwy kulszowej. Jest to efektem długo utrzymującej się hiperglikemii. W takiej sytuacji wymagana kontrola diabetologiczna oraz uregulowanie poziomu glukozy we krwi (badanie HbA1c).

    3. Przykurcze mięśniowe (np. zespół mięśnia gruszkowatego). Nerw kulszowy przechodząc przez w/w przeciążony, napięty mięsień, zostaje podrażniony na wysokości pośladka dając objawy rwy kulszowej. Zalecana jest wizyta u fizjoterapeuty celem dobrania odpowiednich, indywidualnych ćwiczeń.

    4. Zablokowanie odcinka piersiowego kręgosłupa (stawy miedzy-wyrostkowe, żebrowo – kręgowe). Blokada w/w odcinka doprowadza do nadruchomości odcinka lędźwiowego oraz zastój krwi żylnej w żyle nieparzystej. Doprowadza to do kompresji struktur w odcinku L-S skutkując m.in. objawem rwy kulszowej. Zalecana wizyta u fizjoterapeuty. Po badaniu podmiotowym i przedmiotowym powinno wykonać się zabiegi z terapii manualnej. Prawidłowo przeprowadzone przynoszą natychmiastową ulgę i są opisywane jako „cuda u fizjoterapeuty”.

    5. Dyskopatia (przepuchlina dyskowa). Wysunięcie się jądra miażdżystego w następstwie pękania pierścienia włóknistego doprowadza do podrażnienia korzeni nerwowych nerwu kulszowego i wytworzenia promieniującego bólu. Jeśli ból jest efektem dyskopatii powinno udać się na konsultację do neurochirurga. Jeśli on nie stwierdzi potrzeby operacji, pozostaje długa wymagająca cierpliwości rehabilitacja.

     Należy pamiętać że, powyższe sytuacje mogą się sumować. Powoduje to utrudnienie w prawidłowej diagnozie osobom nie związanym z medycyną. Warto więc, zawsze skorzystać z porady specjalisty aby, nie wrzucać się do tego samego worka z tymi samymi objawami. Wprowadzona terapia, ćwiczenia na podstawie pomysłów i rad innych, mogą tylko pogorszyć stan. 

    Poniżej film z kanału – dorehabilitacji.pl na ten temat. Zapraszam do obejrzenia, subskrypcji i udostępniania.

    Zapraszam na konsultację online

     

     

     

  • Stożek rotatorów - rehabilitacja

    Stożek rotatorów - to grupa czterech mięśni obręczy barkowej, które mają wspólne miejsce swoich przyczepów końcowych na kości ramiennej. Mięśnie: mięsień nadgrzebieniowy, mięśnień podgrzebieniowy i mięsień obły mniejszy kończą się na guzku większym kości ramiennej, zaś mięsień podłopatkowy na guzku mniejszym kości ramiennej. Rejon przyczepów nazywa się strefą krytyczną stożka rotatorów.

    Działanie mięśni:

    - m. nadgrzebieniowy - odwodzenie ramienia do 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacji zewnętrznej oraz w zgięciu w stawie ramiennym.

    - m. podgrzebieniowy – odwodzenie ramienia.

    - m. obły mniejszy – współdziała w odwodzeniu ramienia.

    - m. podłopatkowy – przywodzenie ramienia od 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacja wewnętrzna w stawie barkowym.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

     Ważnym zadaniem w/w mięśni jest stabilizacja stawu barkowego a dokładnie centrowanie głowy kości ramiennej podczas ruchu. Centrowanie to, uniesienie (zbliżenie) głowy kości ramiennej do powierzchni panewki w łopatce. Jest to potrzebne ponieważ w spoczynku nasze stawy kończyn górnych są w lekkiej trakcji (działanie siły ciężkości). Dzięki temu głowa kości ramiennej przesuwa się w prawidłowym torze ruchu (zobacz film poniżej)

     W wyniku wieloletnich: przeciążeń, mikrourazów, zwyrodnień, uprawiania sportów, pracy z uniesionymi rękami do góry, chorób wewnętrznych, nagłych urazów dochodzi do uszkodzenia (osłabienia) ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego który rozpoczyna ruch odwodzenia ramienia do kąta 30 stopni. Jeśli w/w mięsień jest uszkodzony to nie występuje centrowanie głowy kości ramiennej. Kompensacją ruchu zajmuje się wówczas mięsień naramienny. Odwodząc ramię ciągnie głowę kości ramiennej do góry, gdzie doprowadza do kolejnych podrażnień przez nią już uszkodzonego mięśnia nadgrzebieniowego. Następuje tzw zamknięte koło bólu. (zobacz film)

    Statystyki mówią że, co czwarta osoba po 50 -tym roku życia boryka się z tą patologią. Charakterystyczne objawy to:

    - zanik odwodzenia ramienia do ok 90 stopni po czym reszta ruchu do wysokości głowy przebiega bez problemowo

    - osłabienie i zanik mięśni (widoczne na łopatce)

    - brak rotacji zewnętrznej w stawie barkowym

    - ból w nocy

    - ból podczas wysiłku

     Po zdiagnozowaniu choroby przez lekarza, powinniśmy się udać do doświadczonego fizjoterapeuty. Wachlarz zabiegów i terapii jaki ma dzisiejsza fizjoterapia daje duże szanse na zaleczenie dysfunkcji. Także w warunkach domowych powinno się ćwiczyć po wcześniejszym instruktarzu, ponieważ ok 70% usprawniania zależy od pacjenta.

    Poniżej dwa filmy na w/w temat.

    Pierwszy to zestaw ćwiczeń na stabilizację i centrowanie głowy kości ramiennej (od tego powinno się zaczynać rehabilitację). Drugi - to propozycja wykorzystania głębokiego masażu poprzecznego w celu redukcji bólu. Zapraszam.

    Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

  • Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego - ITBS

    Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego (ITBS - Ilio-Tibial Band Syndrome) to jeden z częstszych urazów przeciążeniowych u osób sportowo aktywnych (biegi, kolarstwo).Pojawia się jako ostry, piekący ból z tkliwością dotykową w okolicy bocznej kolana, ok 3 cm nad stawem. Pacjenci zgłaszają również promieniowanie do powierzchni przednio - bocznej goleni. Ból występuje podczas wysiłku i jest najostrzejszy w trakcie zgięcia (pomiędzy 20 - 30 st). Ratunkiem jest wyprost kończyny dolnej, który powoduje chwilowe ustąpienie objawów. Jednak dalsze prowadzenie treningu (wysiłku) lub podjęcia kolejnych, jest znacznie ograniczona.

     

    Zapraszam na konsultację online

     

      Dokładna patogeneza (przyczyny)ITBS nie jest znana. Badania wykazują, że powtarzający się ruch zgięcia kolana wraz z niekontrolowanym wzrostem obciążenia treningowego tej okolicy powoduje mikrourazy i napięcia w części dalszejpasma na kłykciu bocznym kości udowej. Napinające się naprzemiennie włókna przednie i tylnieITB (pasmo biodrowo - piszczelowe) ocierają o kość tworząc stan zapalny. Powodują dodatkowo kompresję na tkankę tłuszczową która jest ułożona pod pasmem (największą podczas 30 stopniowego zgięcia kolana). Znaczne unaczynienie i unerwienie tkanki, oraz mnogość stwierdzonych tzw receptorów dotyku może powodować ITBS (syndrom pasma biodrowo - piszczelowego) i opisywane przez pacjenta bóle palpacyjne tej okolicy. Sugeruje się również, zapalenie kaletki (bursa) znajdującej się podpasmem ITB. Co nie do końca jest udowodnione i wciąż kontrowersyjne wśród badaczy. Stały, powtarzający się nacisk mógłby w konsekwencji wytworzyć stan zapalny oraz ograniczenie ruchomości.

     

     Czynnikami ryzyka są przede wszystkim częste zmiany intensywności treningu i wydłużenie pokonywanych dystansów w krótkim okresie czasu. Zła budowa ciała, a w szczególności ustawienie stawów kolanowych i/lub skokowych (tzw koślawość) powodujące powiększenie pronacji stopy (nadpronacja). Ważnym powodem powstania ITBS jest także brak równowagi mięśniowej między zginaczami i prostownikami kończyny dolnej oraz osłabienie mięśnia pośladkowego średniego. Zwrócić uwagę należy także na budowę i ustawienie miednicy.

     

    Do rozpoznania stosuje się specjalne testy: Ober’a, Renne, Noble’a, Thomas’a.

    Leczenie - rozpoczynamy się od podawania leków przeciwzapalnych oraz odpoczynkiem od treningów.

    Rehabilitacja - dobrą pomocą jest protokół P.R.I.C.E. Po ściągnięciu ostrego stanu zapalnego. 

    Ćwiczenia - zaczynamy od rozciągania zginaczy uda (półbłoniasty, smukły, dwugłowy uda) oraz wprowadzamy głęboki masaż poprzeczny (Cyriax) z wykorzystaniem punktów spustowych (trigger points - punkty spustowe). Przydatne będą ultradźwięki i zabiegi laserem biostymulującym w gabinecie fizjoterapii.

    Następnie wzmacniamy odwodziciele uda i mięsień pośladkowy średni po stronie bolącej.

     

    Poniżej kilka ćwiczeń rozciągających pasmo biodrowo-piszczelowe:

     

    1. Leżymy na boku. Noga dolna zgięta w kolanie. Przekładamy nogę z ITB prostując w kolanie i skręcamy ciało w przeciwną stronę. Powtarzamy 10 x 15 s.

     

     ćwiczenie 1

     

     

    2. Siadamy. Przekładamy nogę z ITB tak aby kostka zewnęczna stykała się z wewnęczną częścią kolana drugiej nogi. Skręcamy ciało w przeciwną stronę (ręka podporowa powinna być w osi ciała). Ręka wolna delikatnie naciska na ugięte kolano nogi ćwiczonej. Powtórzenia: 10 x 15 s

     

     ćwiczenie 2

     

    3. Stojąc przy ścianie, przekładamy nogę z ITB do tyłu i w bok (przyśrodkowo). Wyciągamy całe ciało opierając o ścianę. Ruchem biodra w kierunku ściany doprowadzamy do napinania się pasma. 10 x 20 s

     Teraz kilka ćwiczeń wzmacniających pasmo biodrowo - piszczelowe ITB:

     

    1. Stajemy na ławeczce (schodek, podwyższenie). Uginając nogę z ITB próbujemy dotknąć przeciwną pietą podłoża. Ćwiczenie wykonyjemy do przodu i w bok. Staramy się utrzymać równo miednicę oraz pilnujemy aby kolano nogi z ITB znajdowało się nad 2 kością śródstopia. Powtarzamy ok 10 razy. Utrudnieniem będzie kiedy ćwiczenie wykonywać będziemy na miękkiej powierzchni.

     

     

    ćwiczenie 4

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego   

     

    ćwiczenie na dysku sensomotorycznym

     

     

     

     

    2. Wykorzystując gumową taśmę wykonujemy klęk nogi z ITB. Napięcie taśmy będzie aktywować również w tym ćwiczeniu m. pośladkowy średni. Podczas wykonania klęku należy pilnować aby zgięte kolano nie wykraczało poza stopę. Poprawne wykonanie tego ćwiczenia zależy od pracy ciała, które nie pochyla się do przodu.

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     Zapraszam na filmik gdzie pokazuję kilka ćwiczeń na zespół pasma biodrowo - piszczelowego

     

     

     

     

     

     

  • Wsparcie kanału dorehabilitacji.pl

    Dzień dobry,

    W dzisiejszych czasach coraz trudniej otrzymać pomoc fizjoterapeutyczną. Czy to z powodu: stanu służby zdrowia, czy też coronawirusa. Dlatego tak ważną rolę odgrywają konsultacje online i filmy z poradami.

     

     

    https://www.youtube.com/channel/UC6dmD_EVHJFRqoH8xXrOUig

     

    Jesli uważasz że, mój kanał na youtube dorehabilitacji.pl jest coś warty, a moja praca oparta na doświadczeniu pomaga Tobie lub innym, to zapraszam do wsparcia:

     

    https://zrzutka.pl/n56d7m 

     

     Dzięki Twojemu wsparciu mój kanał ma szanse na rozwój, co korzystnie wpłynie na ilość i jakość filmików o poradach z fizjoterapii.

    W ramach podziękowania możesz otrzymać indywidualną pomoc online lub bon prezentowy dla bliskiej osoby.   

     

    Kontakt: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.    tel 501 463 913

     

    Dziękuję

  • współpraca

    Jeśli tu trafiłeś(aś) wnioskuję że, jesteś zainteresowany(a) współpracą, która przyniesie nam wspólne korzyści. Zapraszam do kontaktu w celu omówienia szczegółów. 

     

    Proponuję:

    - wymiana linków i banerów

    - patronat medialny nad wydarzeniami propagującymi wydarzenia zdrowotne, sportowe i profilaktyczne

    - recenzja, opinia produktu, usług, ośrodków wypoczynkowych, za pośrednictwem kanału na youtube, facebook, stron www.dorehabilitacji.pl

    - zredagowanie i opublikowanie artykułu sponsorowanego

    - szkolenia "Prowadzenie rehabilitacji domowej przez rodzinę"

    - szkolenia dla pracowników w ramach akcji "Pracuj bez bólu"

     

    Formy umów: umowa zlecenie, umowa o dzieło, wpłata na zrzutka.pl

    Zapraszam do współpracy. Tu banery dorehabilitacji.pl

     

    kontakt: 501 463 913  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

     

     

  • Zespół mięśni pochyłych szyi

     Ból, parestezje czyli cierpnięcie, drętwienie, zaburzenia czucia,niedowład, zmiana koloru skóry, ciepło, zimno, szybsza męczliwość w obrębie kończyny górnej i rąk może być następstwem dysfunkcji mięśni pochyłych szyi. Zła budowa ciała charakteryzująca się przesuniętą głową i barkami do przodu, zwiększona kifozą piersiową, czy też stwierdzone dyskopatie odcinka szyjnego kręgosłupa doprowadzić może do przeciążeń i powstania tzw zespołu mięśni pochyłych szyi.Mięśnie należą do głębokich mięśni szyi oraz do grupy mięśni międzyżebrowych.Wyróżnia się następujące mięśnie pochyłe:przedni, środkowy,tylny oraz najmniej ważny tzw najmniejszy..

     Często można spotkać się także z nazwą zespół mięśnia pochyłego przedniego, ale z mojego doświadczenia warto rozpatrywać wszystkie 3 mięśnie czyli przedni, środkowy i tylni. Ponieważ mają mniej więcej przyczepy początkowe i końcowe w tych samych miejscach co powoduje że odpowiadają za tę sama funkcję. Czyli przy skurczu obustronnym powodują skłon kręgosłupa szyjnego i głowy w przód a przy skurczu jednostronnym - w bok. Biorą także udział w unoszeniu żeber podczas wdechu, działając jako silne mięśnie wdechowe.

     Ważną funkcją mięśni (mniej opisywaną) jest ochrona nerwów z gałęzi splotu szyjnego, które biegną między wyrostkami poprzecznymi kręgów. Zatem, mięśnie pochyłe przyczepiając się od przodu i do tyłu od w/w wyrostków są naturalnym zabezpieczeniem nerwów przed kompresją. Co więcej, w wyrostkach poprzecznych znajduje się otwór tętnicy kręgowej, która również jest chroniona i osłaniana przez te mięśnie. Pomiędzy pochyłym przednim a pochyłym środkowym przebiega splot ramienny. Pochyłe zatem nie tylko osłaniają gałęzie splotu ramiennego na wysokości wyrostków poprzecznych, ale także nerwy w miejscu ich wyjścia poza teren szyi.

    Przyczyny zespołu mięśni pochyłych:

    - nieprawidłowa postawa ciała w czasie pracy

    - opadające barki

    - wielokrotne powtarzanie ruchów kończyn górnych z nadmierną siłą (np siłownia, praca fizyczna)

    - nadmiernie rozbudowana muskulatura mięśni obręczy barkowej

    - urazy (złamania, zwichnięcia) w rejonie obojczyka, I żebra, głowy kości ramiennej, wyrostków)

    - stres

    - wady rozwojowe w obrębie układu kostnego (np. dodatkowe żebro szyjne, powiększenie wyrostka poprzecznego kręgu szyjnego, zmiany strukturalne pierwszego żebra)

    Podczas długiego obciążenia mięśni, które należą do tzw mięśni tonicznych, dochodzi do przykurczu i rotacji kręgów szyjnych, doprowadzając do zablokowania w stawach i zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej. W następstwie tego dochodzi do drażnienia nerwów, ucisku na tętnice kręgową, podobojczykową oraz patologicznego uniesienia pierwszego żebra.

    Dlatego chory odczuwa dodatkowo takie objawy jak:

    - niedowład

    - zmiana koloru skóry,

    - ciepło, zimno,

    - drętwienie i mrowienie rąk,

    - szybsza męczliwość

    Podrażnienie nerwu przeponowego przebiegającego pomiędzy pochyłym przednim a mostkowo – obojczykowo – sutkowym wpływa na złą pracę przepony co uwidacznia się nadmiernym unoszeniem klatki piersiowej przy wdechu.

    Leczenie i terapia zespołu mięśni pochyłych szyi skupia się na wykorzystywaniu elementów terapii manualnej. Bardzo dobre efekty przynosi mobilizacja I i II żebra oraz odpowiednie rozciąganie mięśni i ich antagonistów w ramach autoterapii.

     

    Zapraszam na konsultację online

     

    Przykłady ćwiczeń i autoterapii zawiera poniższy filmik z kanału dorehabilitacji.pl

     

  • Zła budowa kręgosłupa, a bóle w górnej części ciała. Cz 1

     Prawidłowo zbudowany kręgosłup widziany z boku przypomina kształt litery S. Wygięcie do przodu to lordoza (mamy dwie lordozy: szyjna i lędźwiowa), wygięcie do tyłu to kifoza (posiadamy jedną kifozę: piersiową). Każde odchylenie od prawidłowego wzorca ustawienia kręgosłupa czyli spłycenie lub powiększenie lordozy oraz kifozy to patologia. Niesie ona za sobą bóle w różnych częściach ciała. Powyższe zmiany prawie zawsze występują łącznie. Spłycenie lordozy lędźwiowej pociąga za sobą zmniejszanie kifozy piersiowej, która doprowadza do wysunięcia głowy do przodu wraz z zniesieniem lordozy szyjnej. Całość zmian powstaje na wskutek poszukiwania przez organizm nowego środka ciężkości, który na wskutek zmian został zniesiony. Oczywiście sytuacja ta odnosi się również do osób z prawidłową budową kręgosłupa, ale mających inne przyczyny, np. złą postawę ciała.

     W tym artykule zajmę się głównie bólami występującymi w górnej części ciała. Określanymi jako zespół bólowy górnego otworu klatki piersiowej lub zespół Bruggera.

     Tak jak napisałem wcześniej, w trakcie zmian w ustawieniu kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej (widzianego z boku) dochodzi do spłycenia lordozy szyjnej. Jest to następstwem zmniejszania się kifozy piersiowej. Proces ten przesuwa głowę do przodu i wytwarza duże przeciążenia oraz tzw hiperlordozę na dwóch pierwszych kręgach szyjnych.

    Jednym z efektów tego ustawienia jest uaktywnienie punktu okostnego na wyrostku kolczystym C2. Powoduje on bóle szyi, dolnej części głowy z promieniowaniem do oka. Pacjent często zgłasza wzrost ciśnienia w oku potwierdzony badaniem lekarza okulisty. Dodatkowo punkt ma wpływ na wzmożone napięcie mięśniowe powodujące ból tego rejonu (np. m. dźwigacz łopatki).

     Przy prawidłowo ustawionej głowie, pion spuszczony z brody powinien dotykać wcięcia mostka. Sprzyja to prawidłowemu rozłożeniu siły ciężkości na połączeniach w kręgosłupie.

    pozycja glowy widok z boku 

     Odchylenie od normy czyli przesunięcie głowy do przodu powoduje wzrost przeciążenia na połączeniach mostkowo-żebrowych. Niesie to za sobą bóle w klatce piersiowej wraz z promieniowaniem do lewej kończyny górnej. Jest to ból bardzo podobny do bólu przy zawale serca. Powoduje go głównie zablokowanie 4 i 5 żebra.

      UWAGA! Nigdy nie wolno ignorować wyżej opisanej sytuacji. W pierwszej kolejności należy udać się do lekarza i zrobić EKG. Jeżeli badanie nie wykaże odchyleń w pracy serca, można wziąć pod uwagę inną przyczynę bólu, w tym ból pochodzenia odkręgosłupowego.

       Dodatkową przyczyną tego bólu może być: zbyt duży biust u kobiet, krótkowzroczność (osoby które nie chcą nosić okularów), wielogodzinna wymuszona pozycja pochylenia do przodu np. złe siedzenie za biurkiem. Wszystkie te sytuacje również powodują przesunięcie głowy do przodu.

     

     

    miejsca bólu

     

    Czerwona linia pokazuje krztałt kręgosłupa. Miejsca występowania bólu zaznaczono literą x

     

     Spłycona lordoza szyjna ma degeneracyjny wpływ na dyski kręgowe. Prowadzi do dyskopatii szyjnej i zwężenia kanału kręgowego, powodujący ból promieniujący do kończyny górnej w następstwie ucisku n pośrodkowego. Wystąpić mogą: bóle barków, głowy, łopatek, ucisk na tętnice kręgowe, problemy z przełykaniem, odczuwanie drętwienia na czubku głowy. Bardzo często pacjent sygnalizuje ostry ból przy wdechu lub wydechu powietrza. Jest to efekt zablokowania połączeń kręgosłupa z żebrami. Ważną rolę odgrywa tu zablokowanie pierwszego żebra, które znajduje się w sąsiedztwie splotu naczyniowo- nerwowego. Powoduje ono bóle w dół kończyny dolnej oraz ma wpływ na zapalenie stożka rotatorów.

       Zespół górnego otworu klatki piersiowej lub tzw zespół Bruggera, to bardzo złożony problem z punktu widzenia rehabilitacji. Każda dysfunkcja w tym rejonie, (dyskopatia, zablokowanie, uraz ortopedyczny, przeciążenia mięśni, nadwaga, duży biust) spowodowana złą budową kręgosłupa, ciała lub złych nawyków w postawie, rozpoczyna proces następujących po sobie zmian zgodnych z biomechaniką. Doprowadza do upośledzenia czynności dnia codziennego, zmęczenia, wzmagających się bóli. Niestety, w tej sytuacji pacjent nie jest w stanie poradzić sobie sam za pomocą odpowiednich ćwiczeń czy też środków farmaceutycznych. Musi tu być współpraca z dobrym fizjoterapeutą.

     

    Zapraszam na poradę online

      

     W drugiej części artykułu opiszę ćwiczenia jakie powinno się stosować w profilaktyce oraz po zabiegach fizjoterapeutycznych w opisanym zespole. Zapraszam na cz 2 wraz z filmikami