Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

porada fizjoterapeuty on line

  • PIR - poizometryczna relaksacja mięśni

    PIR - Poizometryczna relaksacja mięśni to jedna z najbardziej skutecznych metod stosowana przez fizjoterapeutów do rozciągania tkanek miękkich (mięśnia, więzadeł, powięzi). Wykorzystywana w stanach napięć mięśniowych tworzących ból i ograniczających ruch w stawach po przebytym urazie lub chorobie. Głównym zadaniem PIR jest przywrócenie prawidłowej długości i elastyczności mięśnia. Doprowadza do zniesienia następstw stanów przeciążeniowych w rejonie stawu co ma wpływ na prawidłową biomechanikę. W trakcie terapii PIR doprowadza się do wyłączenia mięśni antagonistycznych. Odpowiednia sekwencja ruchów wykonywana przez terapeutę i pacjenta doprowadza z do rozciągania tkanek miękkich i zwiększenia zakresu ruchu w stawach. W trakcie stosowania metody ważna jest także prawidłowa technika oddychania.

     
     
    Najprościej mówiąc i zapamiętać metodę to:

    ''Zmuszam do pracy (napięcia izometrycznego) mięsień który chcę rozciągnąć”

    Prawidłowe wykonywanie poizometrycznej relaksacji powoduje:

    - wydłużenie tkanek miękkich
    - redukcję napięcia mięśni
    - wzrost zakresu ruchu w stawie (ROM)
    - znoszenie bólu

    Fazy terapii PIR:

    1. Ustawienie stawu w pozycji odczucia rozciągania leczonego mięśnia u pacjenta.
    2. Izometryczne napięcie mięśnia wbrew oporowi fizjoterapeuty z siłą ok 20%. Utrzymane 10 - 15 sekund. Brak ruchu kątowego w stawie.
    3. Wraz z wydechem pacjent rozluźnia mięsień na kilka sekund a terapeuta pogłębia zakres.
    Cykl powtarza się od 3 do 5 razy.

    Poniżej filmik z kanału youtube na wyżej wymieniony temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.
     
     
     
     
  • prostowniki nadgarstka

    1. Mięsień prostownik promieniowy długi nadgarstka (Musculus extensor carpi radialis longus) - mięsień rozpięty między końcem dalszym kości ramiennej a II kością śródręcza, położony pod mięśniem ramienno-promieniowym. Przyczep bliższy zlokalizowany jest na przegrodzie międzymięśniowej bocznej ramienia, bocznym brzegu i nadkłykciu bocznym kości ramiennej. W połowie długości przedramienia przechodzi w długie płaskie ścięgno, przebiegające wzdłuż powierzchni bocznej kości promieniowej, a następnie przechodzące przez drugi przedział pod troczkiem prostowników. Przyczep dystalny zlokalizowany jest na grzbietowej powierzchni podstawy II kości śródręcza.

     
     Unerwienie:

    - nerw promieniowy

    Unaczynnienie:

    - tętnica poboczna promieniowa

    - tętnica wsteczna promieniowa

    Funkcje:

    Zgina przedramię w stawie łokciowym. Lekkie nawracanie przedramienia. Zgięcie ręki grzbietowo i odwodzenie ręki. Antagonista zginaczy długich palców.

     

                                                            prostownik promieniowy nadgarstka długi

    2. Mięsień prostownik promieniowy krótki nadgarstka (Musculus extensor carpi radialis brevis) - mięsień należący do grupy bocznej mięśni przedramienia.

    Przyczep proksymalny zlokalizowany jest na nadkłykciu bocznym kości ramiennej oraz na powięzi przedramienia. Dodatkowo zrasta się z sąsiadującymi mięśniami. W połowie długości przedramienia przechodzi w długie płaskie ścięgno, przebiegające przez drugi przedział troczka prostowników, wraz ze ścięgnem mięśnia prostownika nadgarstka długiego. Przyczep dystalny zlokalizowany jest na grzbietowej powierzchni podstawy III kości śródręcza.

    Funkcja:

    - prostowanie ręki

    Unerwienie:

    - nerw promieniowy

    Unaczynnienie:

    - tętnica poboczna

    - tętnica wsteczna promieniowa

     

     

                                                                    prostownik promieniowy nadgarstka krótki 

  • Protokół PRICE - leczenie zimnem

    Protokół PRICE to zestaw kilku prostych czynności, które można wykonać samemu bez specjalistycznego sprzętu i wiedzy. Wykorzystuje się go podczas urazu w trakcie uprawiania sportu.Efekty stosowania metody są łatwo zauważalne, dlatego jej znajomość powinna być na podorędziu każdego ćwiczącego. Szczególnie przydatny będzie podczas długich wypraw np. rowerowych czy pieszych gdzie po urazie nie mamy możliwości szybkiego kontaktu z lekarzem.

    Nazwa metody -PRICE (protokół P.R.I.C.E) powstała z pierwszych liter angielskich słów: protection, rest, ice, compression i elevation. Jednocześnie jest standardem postępowania w urazach tkanek miękkich.Nie jest formą leczenia, natomiast znacznie skraca czaskontuzji oraz ogranicza krwawienie i opuchliznę.

     

     

    Protection (zabezpieczenie) - ochrona miejsca kontuzji (odciążenie miejsca urazu)

    Rest (odpoczynek) –  odpoczynek jest kluczowy w regeneracji tkanek. Bez niego nieustanne obciążone tkanki reagują stanem zapalnym, bólem, a nawet pogorszeniem kontuzją. Odpoczynek powinien być na tyle długi, by kontuzjowany mógł poruszać uszkodzoną kończyną bez bólu w prawie pełnym zakresie.

    UWAGA!!! - tu nie chodzi o ustabilizowanie miejsca urazu za pomocą np ortezy.

    Ice (lód) – lód bardzo dobrze pomaga w ograniczaniu odpowiedzi stanu zapalnego. Najczęściej stosowana metoda wspomagania leczenia lodem polega na stosowaniu dwudziestominutowych okładów i godzinnych przerw. Zalecam korzystać z tego typu pomocy 3 - 4 razy dziennie 10 - 20 minut przy świerzej kontuzji (24 - 48 godz, lub do konsultacji z lekarzem). Oraz 7 - 8 min podczas rehabilitacji w następnym okresie.. Należy wziąść pod uwagę grubość tkanki tłuszczowej, która jest naturalnym izolatorem co ma wpływ na długość aplikacji. Najlepiej stosować lód, który daje stałą temperaturę 0 st. Żele mogą mieć od - 5 do - 15 i wtrakcie przykładanie ulegają ociepleniu. Aby zabezpieczyć ciało przed odmrożeniem należy okład lodowy owinąć bawełniana tkaniną. Ze schładzaniem nie należy przesadzać ponieważ organizm zacznie się bronić.. Badania wykazują że zbyt długie ochładzanie doprowadza do zmniejszenia siły mięśnia, przewodności nerwowej (zmniejsza prędkość i reakcję na rozciąganie), powiękrzenia naczyń krwionośnych i ich przepustowość dla płynów.

    Compression (ucisk) – kompresja ma zadanie ograniczyć obrzęk. Oczywiście opuchlizna jest nieunikniona. Natomiast zbyt duża kompresja skutkuje znaczną utratą funkcji oraz spowalnieniem przepływ krwi. Do kompresji używa się elastycznego bandaża. Ucisk powinien być na tyle duży aby uniemożliwić swobodne poruszanie kończyną, jednocześnie na tyle mały aby mięśnie mogły się poruszać i przepływ krwi niezakłócony. Stosować ok 20 min po okładach z lodu.

    UWAGA - Zbyt mocno zawiązany bandaż powoduje zwykle sinienie kończyny.

    Elevation (uniesienie)- Ma za zadanie zmniejszenie opuchlizny poprzez zwiększenie odpływu żylnego z kontuzjowanej kończyny (wspomaga pompę żylną). Jednocześnie przyśpiesza usuwanie metabolitów.

    Należy dodać, że jest kilka odmian metody. Na przykład dodanie ibuprofenu i nawodnienia. HI-RICE – Hydration, Ibuprofen, Rest, Ice, Compression, and Elevation. 

     

  • Przykurcz Dupuytrena - terapia

     Choroba Dupuytrena inaczej przykurcz rozcięgna dłoniowego została opisana w 1831r. Powoduje przykurcz  zgięciowy palców jako następstwo bliznowacenia rozcięgna. Istnieją trzy teorie powstania choroby: uwarunkowana genetycznie, skojarzona z uszkodzeniem nerwu łokciowego oraz pourazowa.

     Podział i objawy kliniczny przykurczu wg M.Iselina:

    I - guzki na dłoniowej powierzchni ręki lub na grzbietach palców bez ich przykurczu,

    II - przykurcze palców w stawach śródręczno- paliczkowych,

    III - zmiany jak w stopniu I i II z dodatkowym przykurczem w bliższych stawach międzypaliczkowych,

    IV - rozległe przykurcze palców z przeprostem w stawach międzypaliczkowych dalszych oraz znacznym zwłóknieniem miękkich tkanek ręki.

     

     

     

    przykurcz dupuytrena

     

     

     

     Z moich obserwacji wynika że, czynnikiem dodatkowym jest praca powodująca przeciążenie dłoni i nadgarstka. Objawem wskazującym na początek procesu zapalnego jest ból dotykowy ścięgna palca serdecznego oraz wyraźnie wyczuwalny tam guzek.

     

     

    rejon objęty chorobą dupuytrena

     

     Następnie obserwuje się problem przy prostowaniu palca z charakterystycznym trzaskiem. Jest to ostatni moment, kiedy możliwe jest zahamowanie procesu chorobowego. Jeżeli nie rozpocznie się rehabilitacji, w krótkim okresie czasu dojdzie do braku czucia, zmian w aparacie więzadłowo-stawowym a nawet do martwicy. W tym stadium jedynym leczeniem będzie operacja a następnie długa rehabilitacja całej ręki.

     Usprawnianie rozpoczynamy od głębokiego rozcierania poprzecznego w miejscu bólu. Masaż powinno prowadzić się jak najczęściej (przed tv, jadąc autobusem itd.). Ma stać się to nawykiem.

     

     

    rozcieranie przykurczu dupuytrena

     

     

     

    W przypadku dużego bólu w początkowej fazie rozcierać możemy całą dłonią.

     

     

    rozcieranie przykurczu dupuytrena

     

     

     

    Uwaga! Masujemy na całej długości dłoni, aż do przedramienia.

    Następnie przechodzimy do rozciągania ścięgna. Ćwiczenie wykonujemy przy pomocy drugiej reki.

    Poniżej dwie wersje: rozciąganie całej grupy mięśni zginaczy dłoni i przedramienia

     

     

    rozciaganie przykurczu dupuytrena

     

     

    Dodatkowo powinno się oszczędnie pracować dłonią i uzbroić w cierpliwość, wykonywanie systematycznie w/w praktyk zaowocuje poprawą stanu ścięgna.

    W trakcie usprawniania konieczne są zabiegi w gabinecie fizjoterapeuty (mobilizacja stawów, laser, ud, jonoforeza) pozwoli to na jeszcze lepsze efekty terapeutyczne i ewentualne uniknięcie operacji.

    W latach osiemdziesiątych XX wieku Bradlow i Mowat przestawili wyniki badań, na podstawie których dowiedli, że choroba Dupuytrena znacznie częściej występuje u mężczyzn uzależnionych od alkoholu. W 1987 roku Atalii przedstawił korelacje pomiędzy czynnikami predysponującymi do wystąpienia choroby Dupuytrena. Uważał, że najmniejszym czynnikiem ryzyka jest wiek, następnie spożycie alkoholu, płeć i wcześniejsze urazy. Attali podzielił badanych na trzy grupy.

    Pierwszą grupę stanowili mężczyźni z rozpoznaną choroba alkoholową, u których występowały schorzenia wątroby. Druga grupę stanowili chorzy, u których występowały schorzenia wątroby, ale nie byli uzależnieni od alkoholu. Pacjenci zakwalifikowani do grupy trzeciej stanowili grupę kontrolną. W przeprowadzonych badaniach częstość występowania choroby Dupuytrena wyniosła: 43% w grupie pierwszej, 34% w grupie drugiej, i 14% w grupie trzeciej. W podobnych badaniach Noble wykazał, że częstotliwość występowania przykurczu rozcięgna dłoniowego u osób z chorobą alkoholową wynosi 28%.

    Poniżej film z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

    Artykuł informacyjno - poglądowy oparty na własnej praktyce w pracy z pacjentem. Przed wykorzystaniem poniższych informacji należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Rezonans magnetyczny MRI

     Rezonans magnetyczny MRI (magnetic resonance imaging). Badanie diagnostyczne oparte na właściwościach magnetycznych i charakterystyce atomów wchodzących w skład ciała ludzkiego. Wykorzystuje się tu zjawisko magnetycznego rezonansu jądrowego. Głównym warunkiem do przeprowadzenia skanowania MRI jest silne źródło pola magnetycznego oraz fale radiowe. Czym większa moc tym dokładniejsze zdjęcia. Ultraszybkie badanianaczyń krwionośnych, spektroskopię, badania czynnościowe mogą wykonać tylko aparaty o bardzo dużej mocy. Do analizy zdjęć wykorzystuje się komputer który odczytuje dane i na ich podstawie tworzy obrazy.

     Urządzenie (aparat MRI) musi być umieszczane w tzw klatce Faradaya. Powodem jest odizolowanie go od wszystkich innych fal elektromagnetycznych, które emitowane są z innych urządzeń i kabli. Ma to wpływ na lepszy odbiór sygnału z ciała.

     

    Rodzaje aparatu MRI:

     - otwarte - dostęp do pacjenta z każdej strony

     - zamknięte - pacjent leży w tunelu magnetycznym ze stałym kontaktem z personelem za pomocą kamerki i mikrofonu. 

    Obrazowanie MRI jest bezpieczne. Przeprowadza się je w pozycji leżącej i trwa od 10 – 90 min w zależności od typu aparatu. Podczas skanowania ukazuje przekrój organów i kości we wszystkich płaszczyznach. Często stosuje się słuchawki aby wyciszyć nieprzyjemne dźwięki. Dla polepszenia jakości zdjęć diagnostycznych wstrzykuje się za zaleceniem lekarza tzw środek kontrastujący (kontrast). Środek jest bezpieczny nawet dla osób z alergią na kontrast stosowany w RTG.

    Przeciwwskazania:

    1. bezwzględne:

     - rozrusznik serca

    2. względne:

     - antykoncepcyjna wkładka wewnątrzmaciczna

     - protezy ortopedyczne

     - sztuczna zastawka serca

     - klipsy naczyniowe

     - ciąża

    Tutaj przykłady nazw i oznaczeń zawartych w opisach badania.

  • Stabilizacja kręgosłupa - ćwiczenia mięśni oddechowych

    W wzmacnianiu głębokich stabilizatorów kręgosłupa wykorzystywane są bardzo często ćwiczenia oddechowe. Głównym zadaniem ćwiczeń oddechowych jest ułatwienie pracy serca, poprawienie wydolności płuc, obniżenie stresu oraz doprowadzenie tlenu do wszystkich części ciała. Internet jest pełny porad i przykładów. Ten artykuł ma na celu pokazać jak można wykorzystać jedno z w/w ćwiczeń aby wzmocnić stabilizację kręgosłupa. Bardzo przydatne dla osób z dyskopatią oraz dla pacjentów po zabiegu operacyjnym na dysku.

     Jednym z głębokich stabilizatorów kręgosłupa jest mięsień poprzeczny brzucha, który wytwarza tzw tłocznię brzuszną. Skurcz tego mięśnia następuje podczas wydechu, a rozciąganie w trakcie wdechu. Uaktywnienie mięśnia jest bardzo proste.

     Wystarczy położyć się na plecach. Można zgiąć nogi w kolanach, zależy od stanu naszego kręgosłupa i etapu terapii. Kładąc obie dłonie na brzuchu w okolicach kolców biodrowych przednich (chcemy wzmocnić stabilizację kręgosłupa) lub na ostatnich żebrach (interesują nas ćwiczenia oddechowe) zaczynamy głęboki wdech nosem. Napełniamy brzuch. Staramy nie ruszać klatką piersiową. Po np. 3 sekundach następuje wydech (wydmuch) ustami. Dla wzmocnienia pracy możemy położyć książkę, która spełni rolę ciężarka.

     Uwaga! W przypadku gdy leczymy kręgosłup napięcie w/w mięśnia (wydech) powinien być do ok 30% max. W pozostałych przypadkach może to być wydmuch maksymalny. Kiedy to osiągniemy aktywujemy mięsień wielodzielny w odcinku lędźwiowym.

     

    Poniżej filmik na powyższy temat.

     

     

     

     

     

  • staw kolanowy

    Staw kolanowy (articulatio genus) - pod względem budowy, największy staw ciała człowieka. Staw złożony (zawiasowy zmodyfikowany) - łączący kość udową i kość piszczelową (kość strzałkowa nie wchodzi w skład stawu kolanowego). Dodatkowym elementem stawu jest tzw trzeszczka - rzepka. Posiada dwie łącznotkankowe łąkotki dopasowujące do siebie powierzchnie stawowe w czasie ruchów. Funkcjonalnie jest to staw zawiasowy, umożliwiający ruchy zginania i prostowania. W zgięciu (z wyjątkiem maksymalnego) możliwe są również ruchy rotacyjne. Wzmocniony jest więzadłami zewnętrznymi (poboczne przyśrodkowe, poboczne boczne, więzadło torebki stawowej) oraz  bardzo silnymi więzadłami wewnętrznymi - więzadłem krzyżowym przednim (ACL) i tylnym (PCL).

     

     

     Staw kolanowy jest narażony na przeciążenia związane z potężną siłą mięśnia czworogłowego uda (ciąg na rzepkę max. 300 kg). Ponadto jest drugim najbardziej obciążanym stawem człowieka (po stawia skokowym).

     W stawie kolanowym łączą się trzy kości: kość udowa, kość piszczelowa i rzepka. Główkę stawu tworzą wypukłe kłykcie kości udowej, natomiast jego panewkę lekko wklęsłe kłykcie kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepki.

    Połączenie pomiędzy kością udową a kością piszczelową (staw udowo-piszczelowy, art. femoro-tibialis):

    - kłykieć boczny kości udowej (condylus lateralis femoris) - powierzchnia stawowa kłykcia bocznego kości piszczelowej (condylus lateralis tibiae)

    - kłykieć przyśrodkowy kości udowej (condylus medialis femoris) - powierzchnia stawowa kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej (condylus medialis tibiae)

    Połączenie pomiędzy kością udową a rzepką (staw udowo-rzepkowy, art. femoro-patellaris):

    - kłykieć boczny kości udowej (condylus lateralis femoris) - powierzchnia stawowa rzepkowa boczna (facies articularis lateralis patellae)

    - kłykieć przyśrodkowy kości udowej (condylus medialis femoris) - powierzchnia stawowa rzepkowa przyśrodkowa (facies articularis medialis patellae)

    Kłykcie kości udowej na powierzchni dolnej są płaskie, dzięki czemu bardzo dobrze przylegają do kłykci kości piszczelowych, a tym samym stabilizują staw w pozycji wyprostowanej.

     Podobnie jak w innych stawach torebka stawowa składa się z dwóch warstw: zewnętrznej błony włóknistej i wewnętrznej błony maziowej. Inaczej niż w innych stawach przebieg obu błon nie jest jednakowy. Błona włóknista torebki stawowej stawu kolanowego na powierzchni przedniej rozpięta jest między brzegami powierzchni stawowych kości udowej, rzepki i piszczeli. Na stronie tylnej przymocowuje się do kresy międzykłykciowej kości udowej i biegnie do kości piszczelowej w okolicach chrząstki stawowej. Błona maziowa ma nieco inny przebieg, gdyż z tyłu omija pole międzykłykciowe i więzadła krzyżowe - wyłączając je w ten sposób z jamy stawowej. Pomiędzy obiema warstwami znajduje się ciało tłuszczowe podrzepkowe (corpus adiposum infrapatellare) wypełniające przestrzenie powstające podczas ruchów stawu kolanowego.

    Łąkotki (łac. menisci) - dwa elastyczne twory, zbudowane z tkanki chrzęstnej włóknistej leżące pomiędzy kością udową a piszczelową, będące elementami dodatkowymi stawu kolanowego. Wyróżniamy łąkotkę boczną i łąkotkę przyśrodkową, nieco różniące się wielkością. Ich zadanie polega na:

    - pogłębieniu i dopasowaniu do siebie powierzchni stawowych stawu kolanowego (pomiędzy kością udową a piszczelą)

    - umożliwienie ruchów obrotowych w zgiętym stawie kolanowym, poprzez przesuwanie się ich na powierzchni stawowej górnej kości piszczelowej.

     Dzielą staw kolanowy na dwa piętra: górne i dolne. W piętrze górnym (łąkotkowo-udowym) wykonywane są przede wszystkim ruchy zginania i prostowania kolana, natomiast w piętrze dolnym (łąkotkowo-piszczelowym) przede wszystkim ruchy rotacyjne. Na przekroju poprzecznym mają kształt trójkąta prostokątnego, zwróconego podstawą na zewnątrz, zrośniętego z torebką stawową. Powierzchnia przylegająca do kości piszczelowej jest płaska, górna przylegająca do kłykcia kości udowej jest wklęsła.

    Obie łąkotki ustawione są swoimi rogami do środka powierzchni stawowej, gdzie przytwierdzone są do kości piszczelowej przy pomocy pasm łącznotkankowych. Dodatkowo,od przodu połączone są ze sobą przez więzadło poprzeczne kolana.

    Więzadła poboczne (łac. Ligamenta collateralia) silnie wzmacniają staw kolanowy po obu jego stronach. Są mocno napięte, kiedy kolano jest wyprostowane. Wówczas stabilizują staw - na tym polega ich główne znaczenie. W położeniu zgiętym rozluźniają się i umożliwiają ruchy obrotowe (rotacyjne). Z powodu ich obecności w stawie kolanowym niemożliwe są ruchy odwodzenia i przywodzenia kolana.

    Węzadło poboczne piszczelowe (łac. Ligamentum collaterale tibiale) - Główną funkcją tego więzadła jest ograniczenie nadmiernej koślawości oraz rotacji zewnętrznej piszczeli. (łac. Ligamentum collaterale fibulare) - główna rola tego więzadła polega na ograniczaniu szpotawości kolana.

    Więzadło poboczne strzałkowe-główna rola tego więzadła polega na ograniczaniu szpotawości kolana.

    Więzadła związane z rzepką:

    - więzadła tylnej powierzchni torebki stawowej:

    - więzadło podkolanowe skośne (łac. Ligamentum popliteum obliquum) - wzmacnia ścianę tylną torebki stawowej. Więzadło to hamuje nadmierne prostowanie stawu i ruchy obrotowe.

    - więzadło podkolanowe łukowate (łac. Ligamentum popliteum arcuatum)

    Więzadła krzyżowe:

    - więzadło krzyżowe przednie (łac. Ligamentum cruciatum anterius) - Najważniejsza rola tego więzadła polega na ograniczaniu przedniego względem kości udowej, ograniczaniu nadmiernego zgięcia i wyprostu oraz forsownego koślawienia i szpotawienia w wyproście i w zgięciu.

    - więzadło krzyżowe tylnie (łac. Ligamentum cruciatum posterius) -budowa więzadła gwarantuje jego podstawową funkcję, jaką jest zabezpieczenie tylnego przemieszczania piszczeli oraz ograniczanie maksymalnego wyprostu i zgięcia.

    Więzadła związane z łąkotkami:

    - więzadło poprzeczne kolana (łac. Ligamentum transversum genus) łaczy ze sobą rogi przednie łąkotek.

    - więzadło łąkotkowo-udowe przednie (łac. Ligamentum meniscofemorale anterius)

    - więzadło łąkotkowo-udowe tylnie(łac. Ligamentum meniscofemoraleposterius)

  • Staw mostkowo - obojczykowy - rehabilitacja

     Staw mostkowo – obojczykowy (SMO), należy do stawów obręczy barkowej spełniający ważną rolę podczas ruchów kończyny górnej. Staw zwiększa stabilizację i wytrzymałość obręczy barkowej i jest jedynym połączeniem łączącym kończynę górną z tułowiem. SMO jest stawem o małej powierzchni kontaktu. Wewnątrz struktury znajduje się śródstawowy, chrzęstno - włóknisty dysk, którego zadaniem ochrona obu powierzchni stawowych podczas styku i kompresji (przesuwanie się obojczyka przyśrodkowo). Dodatkowo podczas wykonywania swoich zadań SMO wspierany jest przez silne zewnętrzne i wewnętrzne więzadła torebkowe, które jednocześnie wzmacniają stabilizację stawu.

    Działanie SMO:

    - Przenoszenie obciążeń dużych sił kompresyjnych, wytwarzanych przezruch kończyny górnej. Siły te naciskając na obojczyk obracają go wokół osi podłużnej co prowadzi do ich rozłożenia (neutralizacji).

    - Zapobieganie niekontrolowanym przemieszczeniom struktur znajdujących się przy rękojeści mostka (np. I żebro) w wyniku działających sił.

     

     Ucisk kompresyjnypodczas ruchukończyny górnej powoduje obracanie się iprzemieszczenie obojczyka.Jego skrętny kształt wpływa na generowanie s w obrębie SMOi stawie mostkowo-barkowym (SBO).Siły te następnie wykorzystywane są do stabilizacji i prawidłowegoukierunkowania ruchu łopatki,która porusza sięwokół tylnej ściany klatki piersiowej.

     Umiejętność redukcji przeciążeń wywołanych ruchami silnych piersiowo - ramiennych mięśni w obrębie kończyny górnej jest bardzo ważna dla długowieczności w/w stawu. Z wiekiem następuje więzadłowa i torebkowa wiotkość, powodując zwiększenie obciążeń w stawie. Wyjaśnia to wzrost częstotliwości występowania choroby zwyrodnieniowej stawu w starszym wieku. Należy tu dodać że częstość występowania choroby zwyrodnieniowej w SMO jest dużo mniejsza niż w drugim stawie tzw obojczykowo – barkowym (SBO). Bardzo często znajduje się już krótsze obojczykijako efektzwiązany z wcześniejszymi zmianami zwyrodnieniowymi wSBO.Powoduje to pierwotny brak stabilizacji obojczyka w połączeniu z mostkiem lub barkiem.Sytuacja ta potwierdza że, zewnętrzne więzadła SMO zapewniają większą stabilność niż więzadła kruczo-obojczykowe SBO. Jest to ważna informacja wykorzystywana w późniejszej terapii.

     Niestety, zwyrodnienie i/lub niestabilność SMO jako rzadkość, jest przyczyną trudności prawidłowej diagnozy. Umiejętne odróżnienie od np. złuszczenia w obrębie bliższej części obojczyka, jest bardzo ważne, ponieważ możliwości i wyniki leczenia w tych przypadkach chorób są różne. Co innego - np. ze zwichnięciem lub złamaniem dalszej części obojczyka w SBO. Tu leczenie i terapia jest podobna. Niestabilność SMO rzadko wymaga interwencji chirurgicznej.

     W rehabilitacji problemów związanych z stawem mostkowo – obojczykowym można wykorzystać zjawisko synergii. Mięśnie synergistyczne odpowiadają za wspieranie głównych mięśni odpowiedzialnych za wykonywania ruchu (agonistów). Podczas ruchu kończyny górnej (np zgięcie, wyprost, wznos) oraz ruchu głowy do tyłu następuje synergistyczny skurczem mięśniznajdujących sięwprzednio-tylnymrejoniełopatki i klatki piersiowej.Mięśnie te stabilizują i przemieszczają łopatkę.

     Mięsień przedni to - mięsień piersiowy mniejszy, a mięśnie tylne to czworoboczny,zębaty przedni i pośrednio grupamięśni dźwigających łopatkę (dźwigacz łopatki, mięsień równoległoboczny).Na pracy(wzmocnieniu) tych mięśni powinniśmy się również skupić, aby wzmocnić stabilizację połączenia mostkowo - obojczykowego.

     Poniżej filmik na temat propozycji ćwiczeń przy urazach stawu mostkowo – obojczykowego. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

     

     

     

    Uwaga!!! - Przed wykorzystaniem informacji z artykułu i materiału video należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Suche, bolące oczy - syndrom CVS

     W 1994 roku American Academy of Ophthalmology zdefiniowała syndrom widzenia komputerowego CVS uznając  że, jest to "złożony zespół problemów dotyczący oczu i widzenia, powiązany z pracą do bliży, którą odczuwa się w trakcie korzystania z komputera lub powiązanych czynności". Składa się na nią zespół objawów, które zwykle doznają użytkownicy komputerów, a mogące mieć swe źródło przez działania w obszarze punktu bliży.

    Przyczyny wystąpienia syndromu widzenia komputerowego (Computer Vision Syndrome):

    - rodzaj oświetlenia pomieszczenia

    - natężenie oświetlenia pomieszczenia

    - odległość oczu od monitora

    - refleksay świetlne padającymi z ekranu

    - pozycja oraz ułożenie naszego ciała podczas pracy przed monitorem

    - kąt nachylenia głowy podczas pracy

     

     

    PAMIĘTAJ!!! Nasze oko w warunkach normalnych mruga ok 12x / 1 min. Podczas pracy za monitorem 2 razy rzadziej. Doprowadza to do wysuszenia gałki ocznej.

     

    Dodatkowo wpływ na ewentualne wystąpienie zespołu CVS ma także wada wzroku. Badania, które przeprowadzono w USA wykazały zależność występowania objawów CVS z wyborem czcionki do pracy z dokumentami. Okazało się, że zmiana czcionki, zarówno jeśli chodzi o jej kształt, jak i wielkość, ma wpływ na jakość widzenia, a zaburzenia wzroku ustępują. Ustalono, że najbardziej przyjazną oczom czcionką jestVERDANA o wielkości 10 – 12.

     

    Diagnoza CVS wymaga dokładnego specjalistycznego badania. W trakcie którego, należy wspomnieć lekarzowi o wszystkich ewentualnych problemach ze wzrokiem. Należy zwrócić szczególną uwagę na ewentualne wystąpienie poniższych objawów które mogą jednoznacznie wskazywać na CVS:

    - przemęczenie oczu

    - bóle głowy

    - niewyraźne widzenie

    - ból szyi oraz barków

    - zespół suchego oka

    - podrażnienie oczy

    - zapalenie spojówek

     

    Sami także możemy sobie pomóc i zapobiegać CVS. Mamy wpływ na 2 rzeczy. Pierwsza to prawidłowe ustawienie monitora. Monitory ustawiamy w takich miejscach aby nie odbijało się w nich światło naturalne ani światło sztuczne. Nie ustawiamy ich na tle okna, naprzeciw okna, ani na tle innych jaskrawych obiektów. Najlepiej jeśli są ustawione bokiem do okna w odległości co najmniej 1m od okna. Jeżeli nie występuje inna możliwość organizacyjna, można między monitorami stawiać niewysokie przegrody które zasłaniają dostęp bezpośredniego światła z okien. Refleksy świetlne, duże różnice pomiędzy jasnością pomieszczenia a jasnością obrazu powodują szybkie zmęczenie wzroku,wyczerpanie się zdolności adaptacyjnych oczu, a w następstwie pogorszenie sprawności funkcjonowania narządu wzroku. Tło na którym widzimy monitor, nie powinno być zbyt jasne ani za ciemne. Odchylenia w tym zakresie dosyć łatwo dają się usunąć przez podświetlenie ściany lub powieszenie na ścianie obrazu. Aby uniknąć ciągłej akomodacji oka, należy postarać się aby wszelkie przedmioty na które często spoglądamy miały zbliżoną lub podobną luminację. Pochylanie się na boki i do przodu (w celu uniknięcia refleksu świetlnego i polepszenia widzenia) doprowadza do powstawania bólów kręgosłupa. 

     

     Ustawmonitorna biurku w odległości 40-75 cm od oczu, zapewniając, by kąt obserwacji ekranu wynosił 20°-50°w dół od linii poziomej prowadzonej na wysokości oczu. Taka organizacja stanowiska pracy pozwoli na zminimalizowanie obciążenia oczu i karku.

     

     

     

                                                 prawidłowa pozycja-przy-komputerze

     

     

     

    Druga czynność to ćwiczenia gałek ocznych, które powinno się wykonywać co 2 – 3 godziny w trakcie pracy. Poniżej zamieszczam kilka ilustracji prostych ćwiczeń oczu.

    Ćwiczymy ruch gałek ocznych, kierując je w różne kierunki (maksymalnie). Pomocne jest wyobrazić sobie cyferblat zegarka i kierować gałki oczne na różne godziny.

     

     

                                                              

                                                                       trening oczu

     

     

     

    Można też wykorzystać ruch rąk i podążać wzrokiem z kciukiem. Możemy również zbliżać i oddalać palce do oczu, co powoduje zmianę ostrości widzenia i tzw akomodację mięśni oka.

     

                                                      trening oczu

     

     

    Można też wykorzystac żelki (dostępne prawie wszędzie) jakozimny okład.

     

     

    żelek schładzający na oczy

  • Szkolenie z ergonomii pracy

    Program szkoleń "Pracuj bez bólu" to webinar lub wykład teoretyczny w realu połączony opcjonalnie z warsztatami praktycznymi. Oferta skierowana jest do firm i instytucji dla których, dobro pracownika jest równoważne z zyskiem ekonomicznym. 

    Dlaczego warto?

     Długotrwałe przebywanie w jednej pozycji (praca za biurkiem, kierowanie pojazdem), praca fizyczna o powtarzalnym charakterze, wielogodzinna praca w niewygodnych pozycjach czy brak możliwości relaksu podczas pracy, powoduje występowanie przeciążeń. Zwiększone napięcia mięśniowe, doprowadza do bólu, a w relultacie przyczynia się do zmian zwyrodnieniowych kości, stawów i mięśni. We wczesnym okresie objawiają się dyskomfortem, sporadycznymi dolegliwościami bólowymi, następnie nasilają się lub wywołują ograniczenie ruchomości i przeradzając się w schorzenie. W początkowej fazie można temu zaradzić i odwlec w czasie występowanie patologi która uniemożliwia skupienie się na obowiązkach.

    Co otrzymujesz?

     Podczas szkolenia pracownik uczy się jak działa relaksacja i rozciąganie przemęczonych mięśni, poznaje różnorodne ćwiczenia dopasowane do charakteru pracy. Ćwiczenia są proste i nie męczące, a co najważniejsze ich wykonywanie nie będzie wzbudzać uśmiechów innych. Nabyta wiedza i umiejętności będą idealnym dodatkiem do ćwiczeń na siłowni, fitness czy uprawianiu sportu. Dzięki kilku prostym ruchom uczestnicy uczą sięzniwelować napięcia, a co najważniejsze uzyskają wewnętrzne zadowolenie. Ponadto poznająjak prawidłowo ustawćbiurko, fotel oraz odpowiednio zastosować pomoce ortopedyczne i ergonomiczne.

    Cel:

     Szkolenie ma na celu przyswojenie najważniejszych informacji, jak zachować pełnie zdrowia w trakcie przewlekłej pracy biurowej, a także na zdobycie umiejętności samodzielnego radzenia sobie z dolegliwościami związanymi z bólem pleców, karku, głowy oraz z ogólnymi napięciami. Podczas szkolenia uczestnicy nabędą umiejętności ustawienia swojego stanowiska pracy pod względem ergonomicznym. Proste do wykonania ćwiczenia biurowe oraz techniki automasażu pozwolą zadbać o kręgosłup w czasie przewlekłej pracy siedzącej.

    Dlaczego u mnie?

    Zapraszam z zapoznaniem się z informacjami o mnie oraz zapraszam na kanał youtube dorehabilitacji.pl gdzie można lepiej mnie poznać i ocenić moją wiedzę.

    https://www.youtube.com/channel/UC6dmD_EVHJFRqoH8xXrOUig

    Jak to działa?

    Webinar (szkolenie) następuje poprzez jedną z platform do videokonferencji lub w siedzibie zleceniodawcy. Poprzez zapraszenie do "pokoju", lub zaproszenie do "pokoju" jednej z platform zleceniodawcy. Spotkanie składa się z:

    - webinaru - wykładu tłumaczącego problem wraz z pokazem ćwiczeń na zaproponowany temat

    - pytań od słuchaczy

    - opcjonalnie warsztaty praktyczne w siedzibie zlecenidawcy

    Koszt:

    Do uzgodnienia cena/osobę, rodzaj umowy: zlecenie, o dzieło

    Czas:

    Ok 2 godzin 

    Szczegółowe informacje pod numerem 501 463 913

     

     

  • Tomografia komputerowa TK

     Tomografia komputerowa (TK) - metoda diagnostyki, która przy pomocy promieni rentgenowskich tworzy wielowarstwowy przekrój obrazów narządów pacjenta. Jej niezwykle wszechstronny zakres zastosowań doprowadził że, stała się jedną z podstawowych metod diagnozowania w różnych specjalnościach medycyny. Metodę tomografii komputerowej stosuje się w: urazach, w badaniach głowy, klatki piersiowej, jamy brzusznej, do obrazowania narządów wewnętrznych (np. wątroby, trzustki, nerek), w wykrywaniu zmian nowotworowych, krwawień i zatorów.

    Przy pomocy tomografii komputerowej prowadzi się tzw wirtualną kolonoskopię. Zastosowanie ma również w angiografii (badanie naczyń krwionośnych) oraz w nieinwazyjnym badaniu naczyń wieńcowych, zastępując koronarografię.

     

    Jak wygląda badanie tomografii komputerowej?

    Przed badaniem należy wypić większą ilość niegazowanej wody, aby nawodnić odpowiednio organizm. Zaleca się spożycie lekkiego posiłku najpóźniej do 6 - u godzin przed badaniem.
    W przypadku chorych na cukrzycę zabrania się brania leków z metforminą w sytuacji zdiagnozowania niewydolności nerek.

     Przed badaniemtomografii komputerowej wymagającego podaniaśrodka kontrastującego (kontrast), należy wcześniej oznaczyć poziomu kreatyniny i wskaźnik eGFR.

    Badanie odbywa się w pozycji leżącej i jest bezbolesne dla pacjenta. Czas trwania waha się od 10 do 30 min. Zaleca się aby w trakcie diagnostyki pacjent się nie poruszał. W niektórych przypadkach wymagane jest, na wyraźne polecenie personelu - wstrzymanie oddechu.
    Po badaniu ze środkiem kontrastującym pacjent musi pozostać w pracowni ok 30 min. Po tym czasie nie ma przeciwwskazań do wykonywania czynności dnia codziennego lub powrotu do pracy.Podanie jodowego środka kontrastującego, nie stanowi przeciwwskazania do kontynuowania karmienia piersią.

    Przeciwwskazania do badania jest:

    • uczulenie na jod w przypadku podania kontrastu zawierającego jod.
    • niewydolność nerek
    • nadczynność tarczycy
    • ciąża – tylko w bardzo ważnych przypadkach
    • leczenie tarczycy jodem promieniotwórczym - wymagana konsultacja z endokrynologiem

     Tutaj przykładowe nazwy i oznaczenia które zawiera opis badania

  • Trening okluzyjny w rehabilitacji pourazowej

     Fizjoterapia jako nauka medyczna, w oparciu o badania naukowe stale wprowadza nowe, szybsze i bezpieczne rozwiązania w procesie rehabilitacji pourazowej. Jednym z głównych celów dla fizjoterapeuty oraz pacjenta jest jak najszybsze odbudowa i wzmocnienie mięśni (hipertrofia) objętych urazem czy długotrwałym unieruchomieniem. Cele osiąga się poprzez wprowadzanie ćwiczeń z odpowiednio dobranym oporem (oporowych). Istnieją już wzorce i protokoły postępowań w terapii odbudowy mięśni. Wiadomo że najlepsze efekty otrzymuje się przy obciążeniu 65% - 80% 1 RM (maksymalny ciężar przy którym da się zrobić jedno powtórzenie danego ćwiczenia).

     Problem w rehabilitacji zaczyna się wówczas gdy pacjent nie może z różnych powodów ćwiczyć na tak dużym obciążeniu. Choroby zwyrodnieniowe, neurologiczne, kardiologiczne, geriatryczne, wiek czy nadwaga wykluczają ćwiczenia na tak dużym aktualnym obciążeniu. Jednym z rozwiązań będzie tzw trening okluzyjny, wykorzystujący pod pewnymi czynnikami tylko 25% 1 RM. Metoda powstała w Japonii a pomysłodawcą jest dr Yoshiaki Sato.

     

     

     

     Trening okluzyjny lub trening z ograniczonym przepływem krwi (blood flow restriction training) wykorzystuje zjawisko okluzji. Okluzja to ograniczenie przepływu krwi w naczyniach poprzez dodanie siły zewnętrznej. Kiedy siła zewnętrzna zrównoważy wewnętrzne ciśnienie krwi powstaje okluzja. W jej następstwie wytwarza się w mięśniach stres metaboliczny.

     Brak lub ograniczony dopływ dotlenionej krwi do mięśnia (hipoksja), spowoduje stres metaboliczny (nagromadzenie kwasu mlekowego i jonów wodorów). Dodatkowo skutkuje obniżeniem PH oraz większym wydzielaniem hormonu wzrostu. Najważniejsze jednak jest że, ćwiczenia (trening) szybciej aktywizuje włókna mięśniowe szybkokurczliwe typu II (białe). Włókna szybkokurczliwe (przystosowane do dużego wysiłku przy krótkiej pracy) obok wolnokurczliwych (przystosowane do długiej pracy przy średnim lub małym wysiłku) wchodzą w skład wszystkich mięśni. W różnych proporcjach a różnica osobnicza waha się 5 – 10%. Trening okluzyjny idealnie sprawdzi się w odbudowie mięśni oraz wzrostu siły w kończynach górnych i dolnych m.in. dlatego że:

    - trójgłowy ramienia ma 67% z włókien szybkokurczliwych

    - dwugłowy ramienia - 55%

    - mięsień naramienny - 40%

    - mięsień ramienno-promieniowy - 60%

    - mięśnie kulszowo-goleniowych - 70%

    - mięsień płaszczkowaty - 90%

    - mięsień czworogłowy - (mięsień obszerny przyśrodkowy powyżej 50%, obszerny boczny 57%, prosty uda 65%)

    Metodyka treningu okluzyjnego:

    - określić swoje 25% maksymalnego jednego powtórzenia 1 RM

    - założyć ucisk na mięsień poprzez specjalne taśmy, bandaż elastyczny cz mankiet od ciśnieniomierza. Siła nie powinna przekraczać 6-7 pkt w 10 pkt skali subiektywnego odczucia (brak drętwienia). Innym sposobem jest docisk mankietem ciśnieniomierza (pompowanie) siłą równą aktualnemu zmierzonemu ciśnieniu tętniczemu.

    - wykonać 30 – 15 – 15 – 15 powtórzeń w jednej serii na jedno ćwiczenie. Przerwa pomiędzy powtórzeniami 30 – 60 s.

    - zdejmujemy ucisk na 5 min

    - rozpoczynamy procedurę na kolejne ćwiczenie

    Zalety treningu z ograniczonym dopływem krwi do mięśni:

    - zwiększa masę i objętość mięśni

    - oszczędza aparat więzadłowy w stawach podczas ćwiczeń

    - wpływa na poprawę stabilizacji stawu

    - nie powoduje spadku siły mięśniowej po treningu

    - idealnie sprawdza się u osób z dodatkowymi chorobami (kardiologicznymi, geriatrycznymi, neurologicznymi itd.)

    - poprawia parametry krążenia krwi

    Poniżej filmik na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału

     

     

     

     

  • Trening plyometryczny

    Trening plyometryczny po raz pierwszy został wykorzystany w treningu w latach 50-tych ubiegło wieku przez radzieckich trójskoczków. Badania prowadzone w latach 70 - tych XX wieku przez liczną grupę biomechaników, fizjologów oraz biochemików pozwoliły pogłębić wiedzę dotyczącą treningu plyometrycznego. Aktualnie jest on wykorzystywany przez zawodników wielu dyscyplin sportu chcących poprawić szybkość i siłę kończyn dolnych. Jest to rodzaj treningu siłowego, który pozwala w bardzo krótkim czasie osiągnąć znaczącą poprawę siły i szybkości nóg. Jednak jak każdy trening, również trening plyometryczny posiada swoje wady.

     

       Trening plyometryczny opiera się na dwóch podstawowych zjawiskach związanych z funkcjonowaniem mięśnia szkieletowego i wytwarzaną przez niego siłą:

    - Zależność między siłą, a długością mięśnia – mięsień rozciągnięty powyżej długości spoczynkowej generuje większą siłę, gdyż wzrasta naprężenie biernych elementów łącznotkankowych (powięzi, pochewek ścięgien, rozcięgien, pochewek mięśni). Generalizując można powiedzieć, że im bardziej mięsień rozciągniemy, tym większą siłę on wytworzy.

    - Zależność między siłą, a prędkością skracania mięśnia – mięsień generuje największe wartości siły przy ujemnej prędkości skracania, czyli podczas skurczu ekscentrycznego. W skrócie im mięsień gwałtowniej hamuje ruch, będąc w tym czasie rozciąganym (wykonując pracę ekscentryczną), tym większą wygeneruję siłę, którą może zużytkować na przemieszczenia ciała lub jego części.

    Zasady wykonywania treningu plyometrycznego:

    - wykonanie rozgrzewki przed przystąpieniem do ćwiczeń (ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mięśnie, a także zwiększające ruchomość w stawach kończyn dolnych)

    - unikanie zeskoków ze zbyt dużych wysokości

    - kontrolowanie na bieżąco odczuć bólowych podczas wykonywania ćwiczeń

    - wydłużenie okresu hamowania następującego bezpośrednio po zeskoku

    - skrócenie czasu pracy koncentrycznej występującej bezpośrednio po cyklu rozciągania mięśni

    - zachowanie stabilnie i symetrycznie ułożonych stóp w czasie wykonywania naskoku i odbicia (podczas wyskoków typu drop jump (DJ) – wyskok po naskoku)

    - odpowiednio dobrane obuwie i rodzaj podłoża

    - stopniowe przeciążanie układu mięśniowego i kostnego

    Nie należy stosować treningu plyometrycznego przez osoby niepełnoletnie, ze względu na niewykształcony w pełni układ kostno - mięśniowy

    Zalety treningu plyometrycznego:

    - poprawa wyskoku po naskoku z wysokości

    - poprawa mocy kończyn dolnych

    - wzrost siły kończyn dolnych

    - rekrutacja dodatkowych jednostek motorycznych

    - wzrost mocy mięśniowej bez przyrostu masy mięśniowej

    - obniżenie progu pobudzenia jednostek motorycznych kończyn dolnych

    Wady treningu plyometrycznego:

    - obniżenie komfortu psychicznego (przez ekscentryczną prace mięśni)

    - możliwość uszkodzenia układu mięśniowo – szkieletowego

    - duże obciążenie stawów, więzadeł oraz mięśni stabilizujących stawy

    - bardzo duże obciążenie ścięgien oraz kości (ze względu na wysoką wartość modułu Younga – parametru charakteryzującego właściwości sprężyste tkanek człowieka)

    Skakać czy nie skakać?

     Trening plyometryczny nie powinien stanowić bazowego treningu rozwijającego siłę i szybkość kończyn dolnych. Jest to trening bardzo obciążający układ mięśniowo – kostny i jego długotrwałe stosowanie może prowadzić do powstania wszelkiego rodzaju przeciążeń, a nawet kontuzji. Ćwiczenia plyometryczne można stosować, jako alternatywny sposób na rozwijanie zdolności siłowo – szybkościowych kończyn dolnych. Jednak przed rozpoczęciem treningów wykorzystujących tą metodę należy dobrze przemyśleć, zaplanować i odpowiednio dostosować ćwiczenia do swoich indywidualnych potrzeb oraz dyspozycji.

                                         

  • Uszkodzona torebka stawowa - masaż poprzeczny

     Po przebytym urazie ortopedycznym oraz unieruchomieniu bardzo ważnym elementem rehabilitacji jest wykonywanie techniki głębokiego masażu poprzecznego. Zabieg ten przyśpiesza proces terapii oraz ma wpływ na przyszłe funkcjonowanie stawu. Aby zrozumieć istotę masażu wytłumaczę to, na przykładzie uszkodzonej torebki stawowej.

     Bardzo często w wyniku urazu uszkodzona zostaje torebka stawowa i/lub więzadła. Torebka stawowa to łącznotkankowa część stawu, która łączy powierzchnie stawowe kości i działa stabilizująco na staw. W torebce stawowej znajdują się receptory:

    - receptory typu 1 - odpowiedzialne za ustawienie prawidłowe stawów w trakcie pracy statycznej i dynamicznej

    - receptory typu 2 - kontrolujące napięcia wytwarzane podczas wykonywania ruchu.

    W torebce stawowej wyróżnia się dwie warstwy – zewnętrzną i wewnętrzną.

     

      Warstwa zewnętrzna(błonawłóknista - membrana fibrosa) togruba, mocnastruktura, która jestprzedłużeniem okostnej.Wytworzonajest główniez włókien kolagenowycha jejbudowa zależy odjakości,zakresu ruchu i obciążeń stawówstatycznych i dynamicznych.

     Warstwawewnętrzna(błonamaziowa - membrana synovialis). Jest to cienka i delikatna struktura.Zadaniem błony maziowej jestprodukcjamazi stawowej (jasna ciecz z kuleczkami tłuszczu, mucyna, kwas hialuronowy)podczas wykonywania ruchu.Płyn ten ma dużezdolności wiązania dużych ilości wody.Maź stawowa zmniejsza tarcie,wpływa na przyczepność składowych stawu,smaruje, chroni i odżywia stawpoprzez wypełnienie przestrzeni między kościami.Przbrakumazi stawowej, powierzchnie chrząstek stawowych tracą gładkość,co zwiększa tarcie kości tworzących staw.Na ich powierzchni tworzą sięwówczaswyrośla kostne - osteofity.Torebka stawowa ulega pogrubieniu i skróceniu. Występuje sztywność,ból o różnym natężeniuorazograniczenie zakresu ruchów.

     Włókno kolagenowe jest głównym białkiem tkanki łącznej, które produkuje kolagen. Ważną cechą włókna kolagenowego jest odporność na rozciąganie i stałe odnawianie (wymiana komórek starych na nowe). Podczas dnia wytwarza się ok 10 gramów nowego kolagenu.

    W skład włókna kolagenowego wchodzi:

    - fibryl kolagenowy

    - cząsteczki kolagenowe tzw potrójne helisy

    - łańcuchy aminokwasów

     Proces odnowy kolagenu (w skórze, kościach) zostaje z wiekiem wyhamowywany. Zaczyna się to po ukończeniu 25 roku. Z każdym rokiem zmniejsza się jego ilość, produkcja i wymiana komórkowa. Dodatkowo wpływ ma na w/w proces praca tarczycy i ilość estrogenów.

     Głęboki masaż poprzeczny(deep transverse massage) jest to odmiana masażu ręcznego wykonywana przez fizjoterapeutę i/lub terapeutę manualnego. Zadaniem technik w/w masażu jest zapobieganie patologicznemuzrastaniu się włókien kolagenowych.Po przebytych urazach ortopedycznychoraz w wyniku unieruchomienia nowe włókna kolagenowe układają się w nieprawidłowych kierunkach (crossling). Oznacza to, że zamiast narastać równolegle do siebie zgodnie z budową torebki stawowej tworzą niezorganizowaną sieć.Sytuacja ta powodujeograniczenie ruchu,zaburzaprzepływ krwi i doprowadza dopowstania ognisk zapalnych w stawie.

     Technika głębokiego masażu poprzecznegouszkadza,rozrywapowstałąsieć torując miejsce dla kolejnychwłókien kolagenowychdając im możliwość doprawidłowego zrostu (ułożenia).Wpływa na uelastycznienie włókien kolagenowychco ma znaczenie w przyszłej profilaktyce ponownemuzerwaniu włókien.Masaż poprzeczny wykonuje się w poprzek włókien powtarzając go 3 -4 razy dziennie co najmniej2 tygodnie.Poniżej filmik z kanału youtube na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • Wylew krwi do mózgu - ćwiczenia na dłoń

     Niedotlenie mózgu związane z zatorem lub przerwaniem ciągłości naczynia krwionośnego to częsta i ciężka choroba. Efektem jest porażenie połowicze ciała (lewe lub prawe zależne od półkuli mózgu) charakteryzujące się paraliżem kończyny górnej i dolnej. Jest to stan bardzo trudny w leczeniu, a często nieodwracalny. Terapią zajmują się wykwalifikowani fizjoterapeuci w rehabilitacji neurologicznej. Wykorzystują w swojej pracy z pacjentem całą grupę metod i ćwiczeń ukierunkowanych na odbudowę połączenia między mózgiem a nerwami obwodowymi.

     W rehabilitacji jednym z najważniejszych celów jest, przywrócenie pracy dłoni (prostowanie palców) poprzez ćwiczenia na prostowniki palców. Dla pacjenta nie jest dużym problemem trzymać przedmiot, lecz otworzyć dłoń i go chwycić. Jest to najtrudniejsza rzecz w rehabilitacji neurologicznej po wylewie. Za sterowanie ruchami naszych dłoni odpowiada niezależny ośrodek w mózgu, który nie pokrywa się ośrodkiem odpowiedzialnym za pozostałe ruchy kończyny górnej. Głownymi ćwiczeniami na początku choroby to ćwiczenia bierne oraz czynno - bierne w zakresie na jaki pozwala stan pacjenta. Niestety nie są rozwiązaniem na dłuższą metę. Bardzo ważne jest aby jak najszybciej wprowadzić ćwiczenia oparte na odruchach neurologicznych i sensomotoryce. Są to bardzo specyficzne ćwiczenia wykonywane we współpracy z fizjoterapeutą. Niektóre z nich można robić także samemu lub z pomocą rodziny.

     

    Pomoże nam w tym:

    • dysk sensomotoryczny

    • piłeczka typu jeżyk

    • kawałek materiału (ręcznik, serweta)

    • stabilne podłoże

     

     Dlaczego jest to ważne i jak należy ćwiczyć nie popełniając błędów uzupełniając pracę fizjoterapeuty - zobaczycie na filmie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

  • Zabiegi fizykoterapeutyczne a leczenie pompą insulinową

     Celem tego artykułu jest informacja dla diabetyków leczących się przy pomocy pompy insulinowej, jak bezpiecznie korzystać z fizykoterapii.Pacjenci z pompami insulinowymi stanowią coraz większą grupę osób, korzystających z zabiegów w gabinetach fizjoterapeutycznych. Powodem jest refundacja zakupu pompy insulinowej oraz moda na aktywność sportową wśród młodych diabetyków. W związku z tym, oraz z uwagi na rozwój sprzętu medycznego, pojawiają się wątpliwości związane z zabiegami na fizykoterapii (nie mylić z fizjoterapią).W grę wchodzą dwa aspekty, pierwszy to ewentualne uszkodzenie pompy insulinowej, oraz drugi dotyczący bezpieczeństwa pacjenta. Główne zabiegi fizykoterapeutyczne z którymi można się spotkać to:

    - diadynamik – leczenie za pomocą prądów

    - magnetotronik – leczenie za pomocą pola magnetycznego

    - laser – leczenie podczerwienią

     Dane jednego z producentów pomp insulinowych, (Manual - podręcznik użytkownika, urządzenia medyczne - badania naukowe), dają do myślenia, iż najlepszym rozwiązaniem jest odłączenie pompy na czas zabiegów (czas ten jednostkowo nie przekracza zwykle 15 min na zabieg).

     W gabinetach fizykoterapeutycznych często znajduje się kilka urządzeń, które podczas swej pracy emitują pole elektromagnetyczne i elektrostatyczne. Może mieć to wpływ na wykasowanie ustawień lub całkowitego zniszczenia urządzenia.

     Osobnym zagadnieniem jest materiał z jakiego została wykonana igła (wężyk) do wkłucia, którym podajemy podskórnie insulinę. Mamy dwa rodzaje: igła z metalu i wężyk z tworzywa sztucznego. Wówczas warunkiem wykonania zabiegu jest tylko wkłucie wykonane z materiałów sztucznych (igła, inne elementy). Prąd przechodzący przez metal może doprowadzić do poparzenia. W tym przypadku bezpieczniej będzie, korzystać z terapii polem magnetycznym lub z lasera.

  • Zdrowe i bezpieczne odchudzanie

     Moda na uprawianie sportu zwiększa się z każdym rokiem. Coraz więcej osób zaczyna lub wznawia swoją przygodę z aktywnością fizyczną na powietrzu. Motywy będą różne: kondycja, polepszenie wydolności krążeniowo- oddechowej, lepsze samopoczucie z powodu większej ilości endorfin oraz spalenie tkanki tłuszczowej. Tu opiszę jak zrzucić kilka zbędnych kilogramów uprawiając bieg lub nordic-walking. Co do metodologi biegów i chodów odsyłam do innych stron www.

     W trakcie uprawiania sportu nasz organizm, w tym mięśnie potrzebują energii (cząstki ATP). Zapasy ATP są jednak bardzo małe, wystarczają na kilka sekund wysiłku, po czym organizm szuka innego źródła energii. Są to w kolejności : fosfokreatyna ( ok. 10 s wysiłku), węglowodany (ok. 1 godziny) oraz na końcu tłuszcze. Pozyskiwanie energii odbywa się na drodze tlenowej (aerobowej) i beztlenowej (anaerobowej). Nas interesować będzie umiejętności czerpania mocy z drogi tlenowej ponieważ tu spalamy głównie tłuszcze. Cała energia wytwarzana jest z tlenu jaki wdychamy wraz z powietrzem w trakcie wysiłku.

     

     

    Kiedy wiadomo, że wykorzystujemy tlen i spalamy tłuszcze?

    Z pomocą przyjdzie nam tu wartości tętna (ilość uderzeń serca na minutę). Aby efektywnie spalać tkankę tłuszczową nasz wysiłek powinien oscylować w okolicy 60% - 65% wartości tętna maksymalnego. Czym szybciej biegniesz tym masz szybsze tętno i zaczynasz spalać węglowodany, ponieważ mięśnie potrzebują szybkiej energii.

     Jak to ustalić?

     Potrzebujemy wartość tzw. tętna spoczynkowego oraz tętna maksymalnego. Na początku określamy tzw tętno spoczynkowe (TS). Jest to ilość uderzeń serca, które mierzymy zaraz po przebudzeniu, przykładając palce do tętnicy szyjnej. Badanie wykonujemy w czasie 10 sekund i mnożymy przez 6. Następnie po gruntownej rozgrzewce (ok 20 min) wykonujemy bardzo intensywny wysiłek (na granicy wytrzymałości) przez 4 min. Musi to być wykonane uczciwie. Pomiar tętna po tym wysiłku da nam wartość naszego tętna maksymalnego (TM). Jeśli nie mamy ochoty męczyć się, to do określenia tętna maksymalnego możemy wykorzystać wzór:

    tętno max = 202 - (0,55 x wiek) mężczyźni

    tętno max = 216 - (1,09 x wiek) kobiety

    Teraz zostaje nam odjąć:

    TM – TS = TMS otrzymamy tzw. skorygowane tętno maksymalne.

    Następnie mnożymy:

    TMS x np. 60% = X (otrzymujemy pewną liczbę). Jeśli teraz do wartości X dodamy TS (tętno spoczynkowe) otrzymamy wartość tętna jakie powinniśmy mieć podczas treningu. Jeśli również, obliczymy dla 65% - powstaną nam widełki między którymi musimy utrzymać wartość tętna. Jest to metoda Karvonena.

     Pomiar tętna odbywa się na aorcie szyjnej lub na nadgarstku. Przykładamy palce i w okresie 10 s liczymy ilość uderzeń, a następnie mnożymy x 6.

    Dla osób, które bardziej ambitnie podejdą do treningów polecić można pulsometr. Jeśli chcesz schudnąć musisz pilnować tempa biegu (chodu) w okolicy 60% - 65% tętna max aby doprowadzać do spalanie tłuszczy.

     Dla wszystkich, którzy nie chcą bawić się w obliczanie i pilnowanie tętna jest ogólna zasada: tempo wysiłku nie może spowodować, przyśpieszonego bicia serca, zadyszki, a rozmowa w trakcie, nie powinna przysparzać problemu (tempo może wydawać się zbyt wolne, ale o to chodzi). Masz czuć jedynie kilometry w mięśniach. Najlepszy efekt spalania tkanki tłuszczowej jest 2 - 3 godziny po ok. 2 godzinnym treningu dla osób początkujących (1,5 godz dla wytrenowanych). Jeśli chcesz schudnąć musisz pilnować tempa biegu (chodu) w okolicy 60% - 65% tętna max aby doprowadzać do spalanie tłuszczy.