Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

porada fizjoterapeuty on line

  • Body Mass Index - kalkulator online

     Przy podjęciu decyzji o odchudzaniu, należy poznać kryteria stosowane w ocenie masy ciała. Najpopularniejszym i najprostszym narzędziem do określenia i klasyfikacji niedowagi, nadwagi i otyłości jest wskaźnik masy ciała, szerzej znany jako BMI (body mas index). Uwzględniając zróżnicowania etniczne BMI zastąpił wcześniejsze tabela oparte głównie na badaniach statystycznych i jest obecnie powszechnie stosowany. Aby dowiedzieć się co jest z naszą wagą wystarczy masę ciała wyrażoną w kilogramach podzielić przez wzrost w metrach podniesiony do kwadratuBMI= kg/m2.
     
     
     

    www.dorehabilitacji.pl.pl

    Poniżej prosty przelicznik BMI on line

    Twoja waga(kg):

    Twój wzrost(cm):

    Twoje BMI:

    To znaczy:

     

     

     

     

     Oczywiście jak każdy wskaźnik, ten również nie jest doskonały. Jego wadą jest brak uwzględnienia składu masy ciała. Osoby z tzw mięśniową budową ciała mogą - zgodnie ze wzorem - zaliczone do osób z nadwagą. Należy więc, w pierwszej kolejności poznać jaką budowę ciała posiadamy.

    Prawidłowe BMI - między 18,5 a 25 kg/m2

    Niedowaga - poniżej 18,5 kg/m2.

    Wartości niższe lub równe 15 kg/m2są uznawane za niebezpieczne niski i mogą stanowić zagrożenie życia.

    W otyłości wyróżniamy III stopnie:

    Otyłość I stopnia: BMI ≥30 kg/m2

    Otyłość II stopnia: BMI ≥35 kg/m2

    Otyłość III stopnia: BMI ≥40 kg/m2

       Ten ostatni rodzaj otyłości określany jest terminem otyłości olbrzymiej, jest stanem zagrażającym życiu. Należy się natychmiast skonsultować z lekarzem!

     Uwaga! Szybka redukcja masy ciała (odchudzanie) jest nie zalecana przez żadnego dietetyka, w szczególności osobom starszym. Najbezpieczniejsza utrata masy ciała powinna wynosić około 0,5 - 1 kg/tydzień. Wpływa o korzystnie na układ naczyniowy, nie powoduje zmian w psychice oraz pozwala rozciągniętej skórze stopniowo dostosować się do nowej objętości.

  • Ból kolana i pasma biodrowo - piszczelowego - ćwiczenia

     Moda na zdrowy, aktywny tryb życia wzrasta z każdym rokiem. Popularność zdobywają głównie wszelkiego rodzaju punktowane imprezy biegowe. Możliwość współzawodnictwa, parcie na wynik, powoduje że, większość z nas trenuje więcej niż trzy razy w tygodniu po 30 min z tętnem 130. Negatywnym wynikiem źle przemyślanego i prowadzonego treningu są kontuzje. Powtarzające się mikrourazy, stałe przeciążenia tkanek miękkich układu ruchu, zła budowa ciała (koślawość kolan), źle dobrane obuwie do powierzchni itd. to prosta droga do urazu.

     Tak jak w każdej dziedzinie zdrowia tak i tu ważną rolę będzie odgrywać profilaktyka. Rozpoczynając przygodę z sportem powinno zapoznać się z rodzajami dysfunkcji występującymi podczas treningu w danej dyscyplinie. Można to zrobić samemu (np. korzystając z internetu), lub skonsultować się z fizjoterapeutą. W tym drugim przypadku dzięki dokładnemu badaniu podmiotowemu pozna się deficyty ruchowe, problemy wynikające ze złej budowy ciała oraz  propozycje korekty (ćwiczeń).

     

    Poniższy film z kanału youtube pokazuje przyczynę i propozycję profilaktyki przeciwurazowaj kolana i stawu biodrowego:

    • gdzie może leżeć (jedna z wielu) pierwotna przyczyna powstawania syndromu pasma biodrowo-piszczelowego które jest bardzo popularną jednostką chorobową.

    • jak przeciwdziałać nagłemu bólowi kolana podczas treningu (głównie na nierównej powierzchni)

    Zapraszam do subskrypcji i udostępniania

     

  • Ból przyśrodkowej części kolana u rowerzysty

     Bóle stawu kolanowego podczas jazdy na rowerze to częsty problem zgłaszany przez większość rowerzystów i kolarzy. Bóle różnią się od siebie miejscem w stawie kolanowym, częstotliwością oraz intensywnośćią. Jednym z trudniejszych urazów dp leczenia w trakcie jazdy na rowerze (wycieczka, wyprawa, wyścig) jest przyśrodkowy ból stawu kolanowego. Ból, który narasta w trakcie jazdy i często doprowadza do zaniechania wysiłku fizycznego.

    Przyczyny:

    - źle dopasowana wysokość siodełka do rowerzysty w pione

    - źle ustawione siodełko w poziomie

    - zły dobór ramy rowerowej do wzrostu

     Nieprawidłowe ustawienie siodełka w pionie, w poziomie lub zły dobór ramy to jedno i w łatwy sposób można samemu sobie poradzić. Ale co jeśli to nie pomaga? Otóż ważniejszą przyczyną bólu, jest zachamowanie tzw trój - płaszczyznowego ruchu w kolanie. Trójpłaszczyznowy ruch w stawie kolanowym powoduje naturalne ustawianie się stopy w kierunku zewnętrznym podczas chodu. Składa się ze zgięcia, wyprostu w stawie oraz z rotacji wewnętrznej kości udowej wraz z rotacją zewnętrzną piszczeli. Dzięki temu nasze stopy ustawiają się lekko na zewnątrz podczas chodu (oczywiście jeśli nie ma żadnych patologi w układzie ruchu).

     

     Podczas jazdy na rowerze, kiedy następuje nacisk stopy na pedało, wstrzymana zostaje rotacja zewnętrzna kości piszczelowej i strzałkowej. Im siodełko niżej tym siła nacisku jest mocniejsza co powoduje jeszcze większe zablokowanie piszczeli. Następstwem tego jest kompresja przyśrodkowych struktur kolana przez rotującą się wewnętrznie kość udową, która napotyka zablokowane w tym miejscu kości piszczelowe. System SPD potęguje ten problem pomimo że, but ustawiany jest na pedale pod kątem ok 45 stopni na zewnątrz. Tu nie występuje ruch powrotny stopy do wewnątrz. Wcześniej czy później także dojdzie do konfliktu w przyśrodkowym przedziale stawu kolanowego.

    Rehabilitacja w fazie ostrej:

    - masaż poprzeczny torebki stawowej po stronie wewnetrznej

    - kinesiotaping

    - ćwiczenia rozciągające mięśnia czworogłowego uda z uwzględnienim jego części przyśrodkowej (mięsień obszerny przysrodkowy)

    - akupresura mięśnia obszerny przysrodkowy

    Inne:

    - jazda na lekkich przełożeniach w celu umożliwenia stopie (od czasu do czasu) przesówać się w bucie, aby wytworzył się trójpłaszczyznowy ruch

    - prawidłoweg ustawienie siodełka (góra - dół, przód - tył) i dobor ramy

    Więcej szczegółów na filmie z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • Bóle głowy pochodzenia od kręgowego w odcinku szyjnym

    Bóle głowy to temat bardzo poważny i rozległy. Przyczyny ich można szukać w zmianach neurologicznych, nowotworowych, krwionośnych (tętniak, żylak). Nie należy bagatelizować tego stanu i jak najszybciej skonsultować się z lekarzem oraz wykonać badania (np. MRI, TK). Jeśli jednak badania niczego nie wykazały można zastanowić się czy przyczyna nie jest w kręgosłupie szyjnym.

     Fizjoterapia zajmuje się terapią bólów głowy – głównie j/w pochodzenia kręgowego (odcinek szyjny kręgosłupa). W tym przypadku prawidłowa diagnostyka fizjoterapeutyczna (nie mylić z diagnozą lekarską), dobór technik manualnych i odpowiednie ćwiczenia mogą znacząco pomóc w chorobie.

    Główne przyczyny to:

    • zniesienie lordozy szyjnej co skutkuje powstaniem hiperkifozy w segmęcie C1 - C2

    • zaburzenie czynności (ruchomości) segmentu potylica - C1 – C2

    • dyskopatia (ucisk na korzeń nerwu, tętnice kręgowe)

     Objawy. Doprowadza to do wzrostu napięć m.in w mm krótkie prostowniki szyi, prostych głowy bocznych oraz mostkowo – obojczykowo – sutkowych. Efektem (objawy) tego są bóle głowy w rejonie potylicy, promieniowanie wzdłuż głowy dochodzące często do oczu (wrażenie parcia w oczach). Może być odczuwalne mrowienie na czubku głowy oraz ból w rejonie żuchwy. Dodatkowo występują objawy podobne do chorób laryngologicznych (drapanie w gardle, kaszel, czasami problem z przełykaniem itd).

    Sposobem na ww problemy jest:

    • rozciąganie mm szyi

    • automobilizacja segmentu: potylica – C1 – C2

    • ćwiczenia retrakcji (cofania głowy w płaszczyźnie strzałkowej)

    • masaż poprzeczny rejonu objętego bólem

    • kinesiotaping

     Dokładne informacje jak wykonywać autoterapię znajdziecie w filmie poniżej.

     

     

     

     

     

     

     

     

     Uwaga – jeszcze raz przypominam o niebagatelizowaniu bólów głowy. Przed wykorzystaniem wiadomości z filmów należy skonsultować się z lekarzem.

     

  • Cieśń nadgarstka - rehabilitacja

     Zespół ciasnoty kanału nadgarstka (neuropatia nerwu pośrodkowego) to ogólnie znana jako cieśń nadgarstka choroba. Po raz pierwszy zespół nazwany został jako „carpal tunnel syndrome” w 1939 roku. Popularna jednostka chorobowa występująca w rejonie stawu nadgarstkowego. Bezpośrednią przyczyną tworzącą cieśń nadgarstka jest kompresja, usidlenie lub ucisk na nerw pośrodkowy. Wytwarzając stan zapalny i obrzęk poprzez działanie jednej z wielu struktur tworzących zamkniętą przestrzeń. Dodatkowo doprowadza do osłabienia przewodnictwa nerwowego i zaburzeń wegetatywnych. Powstaje w wyniku urazu, zmian zwyrodnieniowych, stanów zapalnych, procesów przeciążeniowych i chorobowych.

     

     

     

     Charakterystyczne objawy spowodowane uciskiem to: ból, pieczenie, parzenie w rejonie nadgarstka rozchodzącysię na dłoń i przedramię. Z czasem dochodzi do upośledzenia ważniejszych funkcji nerwu pośrodkowego. Objawia się to, brakiem czucia w opuszkach palców 1 – 3 (parestesia), ograniczenie ruchomości dłoni oraz zaników mięśniowych. Pacjent skarży się na uporczywe drętwienie dłoni i palców, które nasila się w nocy doprowadzając do wybudzenia. To tzw brachialgia paraesthetica nocturna, jeden z charakterystycznych objawów cieśni nadgarstka. Prawidłowe zdiagnozowanie oraz znalezienie odpowiedzialnej za chorobę struktury lub struktur jest czynnikiem determinującym do wprowadzenia odpowiedniej terapii.

     Objawy ucisku nerwu na wysokości więzadła poprzecznego nadgarstka:

    - występują problemy z chwytem okrągłego przedmiotu (objawy opozycyjne). Pomocny będzie tzw test butelki (Luthyego). Wykazuje osłabienie mięśnia odwodziciela krótkiego kciuka unerwionego z segmentu C6-C8 (odwodzenie) podczas chwytu zwykłej butelki. 

    - osłabienie mięśnia przeciwstawiacza kciuka (unerwienie C6-C8), chory ma trudności z połączeniem kciuka z małym palcem powierzchniami dłoniowymi. Podczas obwodzenia widać deficyt pronacji. Podczas obserwacji ruchu z góry, badający zobaczy tylko część płytki paznokciowej kciuka.

     Dzięki temu że nerw pośrodkowy składa się z wielu włókien nerwowych układu autonomicznego, można spotęgować objawy wywołując niedokrwienie (zewnętrzny ucisk na wysokości przedramienia w okolicy nadgarstka). Pomocne w tym będzie:

    - Test Phalena – Docisk maksymalnie zgiętych dłoniowo rąk do siebie przez ok 30 s, lub maksymalne zgięcie dłoniowe chorej ręki z zgiętym łokciem i utrzymanie w/w pozycji 1 min

    - Odwrócony test Phalena – Docisk rąk do siebie w stawieniu zgięcia grzbietowego (jak do modlitwy) z prostymi palcami. Utrzymać ok 30 s.

    - Objaw Tinela – opukiwanie dłoniowej części nadgarstka w zgięciu grzbietowym

    - Badanie czucia powierzchownego - przeprowadza się na powierzchni dłoniowej i grzbietowej opuszkach palców 1-3 z zamkniętymi oczami badanego.

     Jeśli w trakcie w/w testów badany czuje ból, drętwienie, przeczulicę w rejonie dłoni i/lub przedramienia można uważać że występuje cieśń nadgarstka.

    Badanie EMG

     Bardzo pomocne w diagnozie są badania przewodności nerwów obwodowych (EMG). Dzięki nim można zmierzyć tzw czas utajony np. dla odwodziciela krótkiego kciuka, który w warunkach choroby jest przedłużony w stosunku do zdrowej kończyny (2,5 – 4,3 ms).

    Leczenie operacyjne

    Leczenie operacyjne (odbarczenie nerwu) stosuje się w ciężkiej fazie choroby. Kiedy ucisk spowodowany jest zmianami które nie mogą być cofnięte poprzez zabiegi fizjoterapeutyczne a nerw został trwale uszkodzony.

    Rehabilitacja

     Fizjoterapię i terapię manualną wprowadza się jak najwcześniej, zaraz po zaobserwowaniu pierwszych objawów. Najlepsze efekty dają mobilizacje i manipulacje na stawach oraz praca na mięśniach (rozciąganie, masaż). Bardzo często mamy do czynienia z sytuacją, kiedy występują objawy cieśni nadgarstka spowodowane tylko zablokowaniem wewnątrz stawowym, lub napięciem przeciążonych mięśni. Warto udać się wówczas do fizjoterapeuty na serię zabiegów. Dobór ćwiczeń musi być przemyślany. Po co proponować np. rozciąganie zginaczy promieniowych nadgarstka skoro test Phalena wyszedł pozytywnie? Podczas rehabilitacji należy wziąć pod uwagę także stan kręgosłupa szyjnego, barku i stawu łokciowego ponieważ nerw pośrodkowy wychodzi z segmentu od C5 do Th1 . W niektórych przypadkach kompresja nerwu pośrodkowego powyżej nadgarstka może imitować cieśń nadgarstka. Nerw pierwotnie uszkodzony w obrębie korzenia nerwowego (kręgosłup lub w obrębie splotu barkowego) jest bardziej podatny na wtórne uszkodzenia w odcinku dystalnym (dalszym). Objawy cieśni nadgarstka mogą występować w zespołach górnego otworu klatki piersiowej, w zespole mięśni pochyłych, zespole żebrowo-obojczykowym i zespole ścięgna mięśnia piersiowego mniejszego)

    Zapraszam na film gdzie znajdziesz propozycje terapii w cieśni nadgarstka. Wykonanie kilku zabiegów ma jeszcze jedną zaletę, może wpłynąć na lepsze wyniki badania EMG, co ułatwi diagnozę i wprowadzenie odpowiedniego leczenia.

     

  • Dermatomy - pomoc w diagnozie

     Dermatom to obszar skóry, który zaopatrywany jest czuciowo przez pojedynczy nerw rdzeniowy. Unerwienie może być także doprowadzane poprzez dwie lub więcej gałązek nerwów skórnych. Należy podkreślić, że do dnia dzisiejszego nie ma jednoznacznego opracowania dermatomów, która było by powszechnie akceptowane i stosowane w terapii. Jedno z pierwszych opracowań dermatomów dla ciała przedstawili Hansen i Schliack (1962) oraz dla kończyny dolnej Keegan (1944). Odczuwanie promieniującego bólu, przeczulicy, pieczenia, parzenia w danym rejonie pomaga ustalić w którym segmencie kręgosłupa występuje konflikt korzeniowy (podejrzenia dyskopatii lub inne przyczyny ucisku na korzenie nerwu).
     
     
     
     

     Należy pamiętać, że odczuwanie wyżej wymienionych objawów w określonym rejonie nie stanowi wystarczającej podstawy do rozpoznania zespołu korzeniowego. Potwierdzeniem istnienia konfliktu korzeniowego są objawy neurologiczne (osłabienie lub zniesienie czucia, hipotonia i atrofia mięśni) oraz zniesienie odruchów ścięgnistych mięśni wskaźnikowych (Lewit).

      Poniżej przedstawiam tabele dermatomów. Pokazują one z jakiego rejonu kręgosłupa mogą pochodzić objawy bólowe.

    1.Objawy bólowe na ciele:

     

                                      dermatom 1

     

    2.Objawy bólowe na kończynie dolnej:

     

                                      dermatom 2

     

    3.Objawy bólowe na kończynie górnej:

     

                                     dermatom 3

  • Drętwienie rąk na rowerze - rogi

     Często w swojej praktyce zawodowej jako fizjoterapeuta spotykam się z pytaniem:

    - co robić gdy drętwieją dłonie i przedramiona podczas jazdy na rowerze?

    - czy warto korzystać z tzw rogów na kierownicę? 

    W internecie znajdziemy wiele informacji i zaleceń w tym temacie. Główne zalety opisywane przez użytkowników to:

    - pewniejszy chwyt kierownicy przy podjazdach szczególnie na stojąco,

    - pewniejszy chwyt kierownicy jedną ręką podczas podjadania lub picia.

    - dodatkowa blokada przed ześliźnięciem się ręki z kierownicy w bok

    - w książce "Lance Armstrong program mistrza" autor wykazuje, że szeroki uchwyt na podjazdach otwiera klatkę piersiową co pozwala złapać trochę więcej tlenu.

    - w przypadku upadku na bok dodatkowa ochrona dla rąk 

    - na długich dystansach, możliwość zmiany chwytu na kierownicy - kierownica/rogi, co pozwala odpocząć dłoniom i mięśniom przedramienia

     I właśnie na tym ostatnim, dla mnie najważniejszym zagadnieniu chcę się skupić.

     

     

     

     Aby zrozumieć, dlaczego powstaje drętwienie, ból rąk, od nadgarstków do łokci podczas jazdy na rowerze, należy poznać trochę anatomii. Objawów oczywiście jest więcej np. drętwienie palców (głównie III, IV, V) albo ból barków. Głównym powodem jest, przeciążenie mięśni unoszących nadgarstek do góry. Dźwigacz nadgarstka promieniowy długi i krótki. Ich przyczepy znajdują się w rejonie kłykcia bocznego kości ramiennej i ciągną się do kostek śródręcza (szczegóły budowy anatomicznej znajdziesz tutaj …). Z tego wynika, że przebieg mięśni obejmuje również staw łokciowy, co będzie mieć duże znaczenie w odczuwaniu bólu podczas jazdy.

     Długie utrzymywanie nadgarstka w pozycji zgięcia grzbietowego (a takim jest klasyczny chwyt kierownicy podczas jazdy) wraz z dociskiem i przenoszeniem drgań z koła na kierownicę powoduje zmęczenie w/w mięśni na ich przyczepach końcowych. Następnie poprzez włókna mięśniowe ból przenosi się wyżej (łokieć). Długotrwałe ignorowanie tego stanu może doprowadzić np do tzw łokcia tenisisty. Zespół łokcia tenisisty uaktywnia bóle schodzące do nadgarstka i w ten sposób mamy „zamknięte koło bólu”. Posiadając rogi, które powodują odpoczynek mięśni poprzez wyprost w stawach nadgarstkowych możemy unikać w/w sytuacji. Jest to podobny problem co ból kolana spowodowany zmęczeniem mięśnia czworogłowego uda podczas długotrwałego zgięcia w trakcie jazdy samochodem.

     Oczywiście, jak zawsze bardzo ważna jest profilaktyka. Poniżej kilka porad jak sobie samemu poradzić. Przy poważniejszych bólach należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Wadykorzystania z rogów:

    - waga roweru większa o co najmniej 60 g,

    - czasem rogi obijają ramę

    - więcej jest roboty przy wymianie chwytów, manetek czy klamek. Ale, to chyba najmniejszy problem …..

    Poniżej film z ćwiczeniami. Zapraszam do subskrypcji kanału i udostępniania

     

     

     

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 3

     W trzeciej części artykułu na temat postępowania terapeutycznego w dyskopatii odcinka lędżwiowego, opiszę kilka ćwiczeń na głębokie stabilizatory kręgosłupa.

     Jeżeli bóle rwy kulszowej są mniejsze i rzadsze, przczulica w rejonie L-S zniknęła, można zaczynać ćwiczenia wzmacniające. Jednym z najważniejszych i najsilniejszych mm zaliczanych do tej grupy, w oparciu o badania (Richardson,OSullivan) jest m.multifidus (wielodzielny). Od sprawności tego mięśnia zależy prawidłowe ustawienie oraz stabilizacja kręgosłupa. Kontroluje ruch między kręgami oraz ochrania cały segment wraz z dyskiem przed tzw siłami ścinającymi. Udowodniono, że na kilka mikrosekund przed wykonaniem ruchu ciała, mięsień napinając się usztywnia kręgosłup zabezpieczając go podczas przemieszczania.

      Połóż się na plecach z nogami ugiętymi w kolanach, łokcie oprzyj o podłoże. Pod lędźwie podłóż wałek (np. ręcznik).Wypuść powietrze z brzucha, a następnie próbuj wciskać odcinkiem L-S podkładkę w podłoże. Jeśli nie będzie sprawiać to problemu dodaj dociskanie łokci do podłoża. Poczujesz jak twoje całe plecy są napięte wraz ze stawami żuchwy. Utrzymaj napięcie 10 sekund i powtórz to 10-20 razy. Nie może wytwarzać się ból, jedynie możesz odczuwać zwykły brak siły. Odcinek ten jest bardzo osłabiony.

     Kiedy czujemy się mocniejsi w odcinku L-S, można przejść do trudniejszej wersji ćwiczenia z uaktywnieniem tylnej grupy mięśni ud i pośladków. Wykorzystać można piłkę rehabilitacyjną, siedzisko fotela lub wersalki. Całość wykonujemy jak wyżej, jedynie dodajemy nacisk piętami na piłkę. Nastąpi dodatkowo napięcie ud.

     Mięsień wielodzielny można ćwiczyć także z mm brzucha. Skrzyżuj ręce na klatce piersiowej. Podczas dociskania kręgosłupa j/w w podłoże, staraj się unieść głowę wraz z łopatkami do góry. Poczujesz jak mm brzucha napinają się (prosty brzucha). Unoszenie głowy może być również na skos, aktywizują się wówczas mm skośne brzucha. Spróbuj także z piłką.

     Na zakończenie ćwiczenie rozciągające mięsień czworoboczny lędźwi. Z moich obserwacji wynika, że przeciążenia i osłabienia tego mięśnia leżą u podstaw 80 % bólów pleców (pomijając nagłe urazy), które mogą rozwinąć się w poważniejsze jednostki chorobowe.

       Leżąc na boku, zginamy kolano i dotykamy podłoża. Całą kończynę górną odchylamy do tyłu i pozostawiamy sile ciężkości, aby swobodnie opadała. W zależności od wielkości skrętu poczujesz rozciąganie od łopatek do stawów biodrowych. Stosować to ok 3 - 4 min, na każdym boku.

       WAŻNE! W trakcie wykorzystywania powyższych informacji lub wykonywania ćwiczeń powinno się być pod kontrolą lekarza lub fizjoterapeuty, który skoryguje i włączy odpowiednie postępowanie rehabilitacyjne do leczenia twojej choroby.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora , który jest fizjoterapeutą.Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej film  z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • indeks glikemiczny - tabele

     Wysiłek fizyczny w tym również kinezyterapia (leczenie ruchem) wymaga od pewnych grup pacjentów znajomość indeksu glikemicznego. Jest to o tyle ważne, że dobra, zdrowa, zrównoważona dieta jest elementem powrotu do zdrowia. Osoby z nadciśnieniem, cukrzycą, nadwagą, problemami kardiologicznym powinne korzystać z tabel indeksu glikemicznego różnych produktów. Zapraszam do zapoznania się z tabelami.

    Produkty z niskim indeksem glikemicznym
     
    Jaja 0
    Kawa, herbata 0
    Majonez (jaja, olej, musztarda) 0
    Owoce morza 0
    Ryby 0
    Sery tłuste (żółty, pleśniowy itp.) 0
    Śmietana kwaśna 0
    Sos sojowy (bez cukru) 0
    Tłuszcz roślinny/zwierzęcy 0
    Wino wytrawne (czerwone, białe) 0
    Wołowina 0
    Ocet 5
    Przyprawy (oregano, bazylia, wanilia itp.) 5
    Skorupiaki 5
    Awokado 10
    Agawa (syrop) 15
    Agrest złoty 15
    Brukselka 15
    Cebula 15
    Cukinia 15
    Cykoria 15
    Czarna porzeczka 15
    Fasolka pnąca 15
    Fasolka szparagowa 15
    Grzyby 15
    Imbir 15
    Kalafior 15
    Kapusta 15
    Kiełki (fasoli mung, soi, …) 15
    Kiszona kapusta 15
    Koper 15
    Korniszony (bez cukru) 15
    Mączka chleba świętojańskiego 15
    Migdały 15
    Ogórek 15
    Oliwki 15
    Orzechy włoskie, laskowe, nerkowce, pistac 15
    Orzeszki ziemne (fistaszki) 15
    Papryczki Chili 15
    Papryka (czerwona, zielona, żółta) 15
    Pesto 15
    Piniola 15
    Por 15
    Rabarbar 15
    Rzodkiew 15
    Sałata 15
    Seler naciowy 15
    Soja 15
    Szczaw 15
    Szparagi 15
    Szpinak 15
    Tofu 15
    Zarodki (przenne) 15
    Acerola 20
    Artiszoki 20
    Bakłażan 20
    Czekolada gorzka (>80% kakao) 20
    Czereśnie 20
    Fruktoza 20
    Jogurt sojowy 20
    Kakao (bez cukru) 20
    Karczochy 20
    Pędy bambusa 20
    Śmietana sojowa 20
    Sok cytrynowy (niesłodzony) 20
    Sos z tamaryndy (bez cukru) 20
    Agrest niebieski 25
    Borówki 25
     
    Czekolada gorzka (>70% kakao) 25
    Czerwona porzeczka 25
    Fasola mung, flagolet 25
    Humus 25
    Jeżyny 25
    Mąka sojowa 25
    Maliny 25
    Masło migdałowe 25
    Masło z orzechów laskowych 25
    Pestki z dyni 25
    Truskawki 25
    Wiśnie 25
    Zielona soczewica 25
    Buraki surowe czerwone 30
    Ciecierzyca gotowana 30
    Czerwona soczewica 30
    Czosnek 30
    Dżem słodzony sokiem owocowym 30
    Grejpfrut 30
    Gruszka 30
    Makaron chiński (sojowy lub z fasoli mung) 30
    Mandarynki 30
    Marakuja 30
    Marchew surowa 30
    Marmolada bez cukru 30
    Migdałowe mleko 30
    Mleczko owsiane (niegotowane) 30
    Mleko odtłuszczone w proszku 30
    Mleko sojowe 30
    Morele świeże 30
    Pamelo 30
    Pomidory 30
    Rzepa, brukiew (surowe) 30
    Soczewica żółta 30
    Twaróg odtłuszczony 30
    Amarant ziarno 35
    Biała fasola 35
    Brzoskwinie 35
    Ciecierzyca z puszki 35
    Czarna fasola 35
    Drożdże 35
    Drożdże piwne 35
    Dziki ryż 35
    Fasola biała - perłowa, borlotti, czrna, c 35
    Figi świeże 35
    Granat 35
    Groszek zielony 35
    Jabłka duszone 35
    Jabłka suszone 35
    Jabłko (świeże) 35
    Jogurt odtłuszczony 35
    Kukurydza antyczna indiańska 35
    Kwinoa (komosa ryżowa) 35
    Lody słodzone fruktozą 35
    Mąka z ciecierzycy 35
    Musztarda Dijon 35
    Nasiona ( siemie lniane, sezam, mak ) 35
    Nektarynki 35
    Pigwa 35
    Pomarańcze 35
    Pomidory suszone 35
    Przecier pomidorowy 35
    Seler surowy (korzeń) 35
    Śliwki 35
    Sok pomidorowy 35
    Sorbet jabłkowy 35
    Słonecznik 35
    Wasa™ 35

     

     

     

       

     

     

    Produkty ze średnim indeksem glikemicznym

    Bób niedojrzały/niegotowany 40
    Chleb z mąki pp na zaczynie lub drożdżach 40
    Fasola z puszki 40
    Figi suszone 40
    Gryka 40
    Kasza gryczana 40
    Laktoza 40
    Maca (z mąki pp) 40
    Makaron z mąki razowej - al dente 40
    Marchwiowy sok 40
    Masło orzechowe (bez cukru) 40
    Mleko kokosowe 40
    Morele suszone 40
    Otręby (owsiane i pszenne) 40
    Owies 40
    Pigwa konserwowa (bez cukru) 40
    Pumpernikiel (bez cukru, słodu i miodu) 40
    Płatki owsiane (niegotowane) 40
    Śliwki suszone 40
    Spaghetti al. dente (gotowane 5min) 40
    Ananas (świeży) 45
    Banany niedojrzałe 45
    Chleb pp stostowany 45
    Chleb żytni (z mąki pp) 45
    Jęczmień (ziarno) 45
    kaszka pszenna bulgul 45
    Kokos 45
    Mąka z pszenicy egipskiej ( kamut) 45
     
    Makaron : typ Capellini 45
    Płatki śniadaniowe pełne 45
    Ryż basmati brązowy 45
    Sok grejpfrutowy (niesłodzony) 45
    Sok pomarańczowy (świeży, niesłodzony) 45
    Tosty z chleba z mąki pełnej 45
    Winogrono (zielone i czerwone) 45
    Zielony groszek z puszki (bez cukru) 45
    Żurawina 45
    Bataty - słodkie kartofle 50
    Chayote - dyniowaty 50
    Chleb orkiszowy 50
    Ciasto z mąki pp (bez cukru) 50
    Couscous ( pełne ziarno) 50
    Jabłkowy sok (niesłodzony) 50
    Kiwi 50
    Makaron z pszenicy durum 50
    Mango 50
    Muesli (niesłodzone) 50
    Owoce lichee 50
    Persymona, kaki 50
    Ryż basmati 50
    Ryż brązowy 50
    Sok ananasowy (świerzy , niesłodzony ) 50
    Sok ananasowy (świeży, niesłodzony) 50
    Sok jabłkowy (niesłodzony) 50
    Sok żurawinowy ( niesłodzony) 50
    Surimi ( paluszki krabowe) 50

     

     

     

       

     

     

    Produkty z dużym indeksem glikemicznym

    Brzoskwinie z puszki 55
    Czerwony ryż 55
    Ketchup 55
    Maniok 55
    Musztarda (z cukrem) 55
    Nutella® 55
    Papaja 55
    Sok winogronowy (niesłodzony) 55
    Sok z mango (niesłodzony) 55
    Spaghetti (ugotowane na miękko) 55
    Sushi 55
    Banany dojrzałe 60
    Jęczmień dmuchany 60
    Kakao słodzone/czekolada (ekspresowe) 60
    Kasza manna 60
    Kasztan 60
    Lazania (makaron z pszenicy durum) 60
    Lody słodzone cukrem 60
    Majonez z cukrem 60
    Melon 60
    Miód 60
    Mleko tłuste 60
    Morele z puszki 60
    Owsianka 60
    Pizza 60
    Ryż aromatyzowany (jaśminowy…) 60
    Ryż długoziarnisty 60
    Ananas z puszki 65
    Buraki gotowane 65
    Chleb "razowy" (z białej mąki) 65
    Chleb pełnoziarnisty 65
    Chleb żytni z białej mąki 65
    Dżem z cukrem 65
    Kukurydza 65
    Kuskus 65
    Mąka kasztanowa 65
    Mars®, Snikers®, Nuts®, itp.. 65
    Muesli (z cukrem, miodem itp.) 65
    Pigwa konserwowa (z cukrem) 65
    Rodzynki 65
    Syrop klonowy 65
    Tamarynda (słodzona) 65
    Ziemniaki w mundurkach 65
    Amarantus dmuchany 70
    Bagietka 70
    Biały ryż 70
     
    Biszkopt 70
    Brązowy cukier 70
    Bułki 70
    Chipsy 70
    Chleb ryżowy 70
    Cukier 70
    Daktyle suszone 70
    Kasza jęczmienna 70
    Kleik 70
    Maca (z białej mąki) 70
    Mąka kukurydziana 70
    Makaron z białej mąki 70
    Melasa 70
    Napoje (słodzone) 70
    Polenta 70
    Proso 70
    Ravioli 70
    Risotto 70
    Rogalik 70
    Sucharki 70
    Tacos 70
    Ziemniaki gotowane 70
    Arbuz 75
    Dynia 75
    Kabaczek 75
    Bób gotowany 80
    Marchew gotowana 80
    Puree 80
    Biała mąka 85
    Mleko ryżowe 85
    Pasternak 85
    Prażona kukurydza 85
    Płatki kukurydziane 85
    Ryż dmuchany 85
    Ryż paraboliczny 85
    Rzepa, brukiew (gotowane) 85
    Seler gotowany (korzeń) 85
    Tapioka 85
    Chleb z białej mąki 90
    Mąka ziemniaczana 90
    Mąka ryżowa 95
    Ziemniaki pieczone 95
    Ziemniaki zasmażane 95
    Glukoza 100
    Skrobia modyfikowana 100
    Piwo - maltoza 110
  • Interpretacja badania MRI lub TK

     W opisie badania tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego znajdziemy wiele dziwnie brzmiących nazw, które niosą za sobą pewne skutki. W artykule można znaleźć interpretację kilkanaśtu przykładów. Pamiętać należy, że ostateczna diagnoza należy wyłącznie do lekarza a artykuł jest tylko poglądowy!!!

     

    Częste opisy w badaniu rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej oraz ich interpretacja:

    1. zniesiona (wyrównana) lordoza lędźwiowa i/lub szyjna – kręgosłup w rzucie bocznym ma kształt esowaty. Wyróżnia się lordozę (wygięcie do przodu) szyjną i lędźwiową oraz kifozę (wygięcie do tyłu) piersiową. Są to naturalne krzywizny kręgosłupa. Każde odstępstwo od w/w krzywizn czyli spłycenie ma duże znaczenie w powstawaniu np. dyskopatii, zwyrodnień i przeciążeń. Jest to najczęściej główna przyczyna późniejszych chorób kręgosłupa. 

    2. obniżony sygnał tarcz międzykręgowych– potwierdzenie zmian zwyrodnieniowych i dehydracyjnych w dyskach.

    3. uwypuklenie tarcz typu bulging – przemieszczenie tarczy międzykręgowej, dysku, pochodna dyskopatii.

    4. zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze – procesy zwyrodnieniowe spowodowane wiekiem i stałymi przeciążeniami związanymi z pracą i czynnościami dnia codziennego.

    5. modelowanie korzeni nerwowych – ucisk na korzeń nerwu który jest „początkiem” nerwu obwodowego. Powoduje np. rwę kulszową.

    6. spondyloza lędźwiowa – naturalne starzenie się dysków polegające na zaniku jądra miażdżystego które jest w środku i uwypuklenie pierścieni włóknistych na obwodzie. Powoduje nacisk na powierzchnie stawowe międzykręgowe. Ból typu „korzonki”

    7. wielopoziomowa dyskopatia – dwie lub więcej dyskopatii na różnych poziomach kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego np C3-C4, C4-C5, C6-C7

    8. stenoza - to zwężenie kanału kręgowego. Występuje podczas ucisku na rdzeń kręgowy w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa. Rdzeń uciskany może być poprzez wysunięte dyski, więzadło żółte, stany zwyrodnieniowe kręgów, przerost torebki stawowej itd. Powoduje np. rwę kulszową, odczucie drętwienia i parzenia.

    9. ucisk na worek oponowy – to naturalna ochrona rdzenia w kanale kręgowym. Nacisk świadczy o wysunięciu się dysku do tyłu, zmian zwyrodnieniowych oraz zniesionej lordozie.

    10. zmiany dehydratacyjne w krążkach międzykręgowych – krążek międzykręgowy (dysk) w początkowej fazie życia składa się z 70% wody i 30 % ciała stałego. Działa jak amortyzator hydrauliczny czyli wycisza drgania za pomocą cieczy. Z czasem z powodu procesów starzenia proporcje się zmieniają. Jest to stan zwyrodnieniowy dysku.

    11. guzki Schmorla -to stosunkowo częste, nie dające żadnych dolegliwości zmiany patologiczne występujące w odcinkach piersiowym i lędźwiowym. Najczęściej nie wskazane do jakiegokolwiek leczenia.

    12. skolioza - boczne skrzywienie kręgosłupa może występować z rotacją kręgów. Przyczyna wielu dolegliwości bólowych kręgosłupa i/lub organów wewnętrznych.

    13. płytka graniczne - dostarcza produkty odżywcze do dysku i usuwa metabolity. Uszkodzenie pogarsza usuwanie metabolitów i spowodowane jest chorobą zwyrodnieniową.

    14. więzadło żółte pogrubiałe – stan zwyrodnieniowy lub zapalny więzadła żółtego które jest naturalną ochroną kanału i rdzenia kręgowego od tyłu. Ból podobny do dyskopatii.

    15. zwężone otwory międzykręgowe – zwyrodnione powierzchnie stawów międzykręgowych doprowadzające do ucisku nerwów obwodowych wychodzących z rdzenia na danym poziomie.

    16. protruzja – łagodne uwypuklenie pierścienia włóknistego (grupy wewnętrzne) spowodowane przesunięciem się jądra miażdżystego np. do tyłu. Początkowa forma dyskopatii. Nie uciska jeszcze na korzenie nerwowe.

    17. prolapsja – uwypuklenie z pękniętymi prawie wszystkimi pierścieniami, z zachowaniem ostatniego.

    18. ekstruzja – przerwanie wszystkich pierścieni włóknistych, ale z zachowaniem ciągłości jądra miażdżystego.

    19. sekwestracja – wpadnięcie do kanału kręgowego części jądra miażdżystego. Wymaga operacji neurochirurgicznej.

    Pamiętaj!!! To tylko informacja nie diagnoza. Diagnozę na podstawie opisu badania stwierdza wyłącznie lekarz!!!

  • Jak dopasować siodełko w rowerze?

     Jak dopasować siodełko w rowerze? Dobór odpowiedniej wysokości siodełka, względem wzrostu i długości kończyn, to bardzo ważny czynnik w profilaktyce i rehabilitacji osób uprawiających kolarstwo i ogólnie znaną turystykę rowerową.

    Nisko ustawione siodełko powoduje wzrost obciążeń na rzepce i jej ścięgnie co powoduje kompresję w stawie rzepkowo - udowym. Rzepka z trudem przemieszcza się po powierzchni stawowej kości udowej doprowadzając do zwyrodnień (chondromelacja).

    Zbyt wysokie ustawienie siodełka powoduje bóle tylnej części stawu kolanowego.

    Pamiętaj - Dodatkowo, każde złe ustawienie siodełka (góra - dół, przód - tył) zawsze niesie za sobą bóle w kręgosłupie a pośrednio wpływa na drętwienie rąk podczas jazdy.

     

     

    Poniżej dwa sposoby odpowiedniego ustawienia wysokości siodełka (w oparciu o pracę C. Asplund i P. St Pierre):

    1. siedząc na siodełku, ustawić stopy piętami na pedałach, następnie obrócić korbę do najniższego położenia pedału, kolano powinno być wyprostowane. Następnie ustawiamy stopę jak podczas jazdy. Kąt zgięcia w stawie kolanowym powinien mieścić się w zakresie 25-30°

     

                               ustawienia siodełka rowerowego

     

     

    2. zmierzyć wysokość od podłoża do spojenia łonowego, następnie pomnożyć wynik pomiaru przez 0,883, wynik będzie odpowiednią odległością górnej powierzchni siodełka od środka osi suportu.

     Kolejną ważną sprawą to ustawienie siodełka w osi przód - tył.

    Siodełko przesunięte zbyt mocno do tyłu, powoduje naciąganie pasma biodrowo - piszczelowego co skutkuje powstaniem syndromu pasma biodrowo - piszczelowego i przeciążeń mięśni kulszowo - goleniowych.

    Siodełko wysunięte zbyt daleko do przodu, spowoduje zwiększenie kąta zgięcia w stawie kolanowym, wraz z obciążeniami przenoszonych przez rzepkę i jej ścięgno na staw żepkowo - udowy i mięsień czworogłowy uda.

    Proponuje się :

    - siedząc na siodełku, postawić stopy na pedałach, następnie ustawić korbę poziomo. Pion opuszczony z przedniej powierzchni rzepki powinien opadać na oś pedału.

     

     

                              ustawienie siodełka w rowerze

     

     

     

    W oparciu o opracowanie Kwartalnik ortopedyczny 2012, 2 (Piotr Zieliński, Zdzisława Wrzosek, Iwona Demczyszak)                    

    Filmik z kanału dorehabilitacji.pl na youtube na temat ćwiczeń w popularnych bólach podczas jazdy na rowerze. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania

     

     

     

     

  • Kolano biegacza - rehabilitacja

     Konflikt rzepkowo – udowy, zespół bólowy przedniego przedziału kolana (patellofemoral pain syndrome) to dolegliwości bólowe przedniego przedziału stawu kolanowego, zwane potocznie "kolanem biegacza".

    Staw rzepkowo - udowy tworzy połączenie powierzchni stawowych rzepki i kości udowej. Przenosi największe obciążenia ze wszystkich stawów, zwłaszcza podczas zgięcia stawu kolanowego. Budowa stawu kolanowego w normalnych warunkach przystosowana jest do przenoszenia takich obciążeń. Natomiast ewentualny problem w stawe rzepkowo – udowym, ma wpływ na znaczne pogorszenie tych właściwości.  

     Problem występuje u osób aktywnych fizycznie, szczególnie u biegaczy długodystansowych. Jednak dolegliwości dotykają również sportowców innych dyscyplin: kolarzy, narciarzy i piłkarzy nożnych. Statystycznie częściej rozwija się u kobiet niż u mężczyzn. Pojawia się nagle, bez konkretnego urazu. Głównym objawem jest ból i dyskomfort zlokalizowany pod, lub za rzepką. Często trudno określić jego dokładną lokalizację, ponieważ najczęściej ból bywa rozlany. Nasila się w czasie chodzenia, biegania, wchodzenia i/lub schodzenia po schodach a także, gdy mamy długo zgięte kolana (np. siedząc za biurkiem, w trakcie jazdy samochodem, klęczeniu, kucaniu).

     Głównym patomechanizmem dysfunkcji jest częste przeciążenie, powodujące zaburzenie ruchu rzepki (osłabiony mięsień czworogłowy uda). Podczas uprawiania sportu, mamy do czynienia z częstym i bardzo mocnym przypieraniem rzepki do kości udowej. Efektem są mikro urazy w obrębie stawu rzepkowo – udowego. Dochodzi do tzw. ciasnoty przedniej i podrażniania, a także uszkadzania struktur około rzepkowych. Podrażniona zostaje także błona maziowa, która odpowiedzialna jest za wytwarzanie mazi niezbędnej do odżywienia chrząstki na powierzchni stawowej. Obrzęknięta błona może zaklinowywać się pod rzepką i powodować stan zapalny oraz wysięk w stawie. W wyniku ciągłego drażnienia dochodzi do jej przerostu i wydzielania większej ilości płynu, co ogranicza prawidłowe funkcjonowanie kolana, a także wpływa na gorsze odżywienie chrząstki stawowej.

      Kolejnym ważnym czynnikiem jest złe ustawienie stopy podczas biegu. Przyczyną może być zwiększony kąt Q, który wpływa nieprawidłowo na biomechanikę stawu skokowego (nadmierna pronacja stopy, koślawość kolan).

    Dodatkowe przyczyny to:

    - osłabiona grupa mięśni kulszowo – goleniowych

    - dysbalans mięśniowy

    - niedostateczną rozciągliwość tkanki mięśniowo

    - osłabienie siły i wytrzymałości mięśni stabilizujących staw biodrowy

    - nieodpowiednie obuwie

     Osobnym problemem z przednim przedziałem kolana może być zwyrodnienie tkanki chrzęstnej rzepki (chondromolacja). W tym przypadku poza rozlanym bólem w okolicach rzepki, wstępują trzeszczenia, a niekiedy epizody blokowania kolana. Dyskomfort odczuwany jest dopiero w zaawansowanym stadium choroby, z uwagi na brak unaczynienia i unerwienia tkanki chrzęstnej. Przypuszcza się, że niedostateczna siła i wytrzymałość mięśni tułowia również może być czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia „kolana biegacza”.

    Podczas planowania rehabilitacji głównie zwracamy uwagę na:

    - zmniejszenie objętości i intensywności treningów

    - w stanch ostrych - protokół PRICE

    - wzmacnianie mięśnia czworogłowego uda (szczególnie głowy przyśrodkowej)

    - wzmacnianie mięsni grupy kulszowo - goleniowej

    - ćwiczenia wzmacniające mięśnie stabilizujące staw biodrowy

    - rozciąganie pasma biodrowo-piszczelowego (przykurcz pasma ma dodatni wpływ na powstanie kolana biegacza)

    - treningu poprawiającego siłę mięśni tułowia – stabilizatory głębokie i mięsień poprzeczny brzucha  

    - trening sensomotoryczny lub plyometryczny do poprawy koordynacji nerwowo - mięśniowej i biomechaniki, co zmniejszy ryzyko ponownego powstania kontuzji kolana.

    W profilaktyce można zastosować

    - wkładki ortopedyczne poprawiających ustawienie stopy w czasie chodu i biegania.

    - kinesiotaping

    Ważne, aby nie przeciążać stawu rzepkowo - udowego. Dlatego w trakcie ćwiczeń rehabilitacyjnych, zgięcie w stawie kolanowym nie powinno przekraczać 70°. Do każdego problemu powinno podchodzić się indywidualnie biorąc pod uwagę inne czynniki. Z zabiegów fizykoterapeutycznych stosuje się krioterapię i elektrostymulację głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda. Poniżej filmik z propozycjami ćwiczeń. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania kanału.

     

     

     

    Przed wykorzystaniem informacji zawartych w artykule należy skonsultować się z lekarzem ortopedą lub fizjoterapeutą w celu ustalenia dokładnej diagnozy i wykluczyć poważniejsze patologie stawu.

  • kontakt

    Zapraszam do kontaktu:

    Mirosław Bąk - fizjoterapeuta i administrator www.dorehabilitacji.pl

    Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    501 463 913

    Śląsk, Racibórz

  • Łokieć golfisty - rehabilitacja

     Entezopatia nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej (epicondylitis medialis humeri) czyli łokieć golfisty to zespół bólowy tkanek miękkich położonych przyśrodkowo w stosunku do stawu łokciowego związany najczęściej z uszkodzeniem przyczepów mięśnia nawrotnego obłego lub zginacza promieniowego nadgarstka. 

    Przyczyny. Do uszkodzenia przyczepów mięśni w łokciu golfisty, doprowadzają najczęściej mikro-urazy. Na wskutek powtarzalnych ruchów nadgarstka wbrew oporowi. Zespół bólowy – łokieć golfisty to choroba, która dotyka 0,4% populacji. Na łokieć golfisty najczęściej chorują osoby między 45 a 54 rokiem życia.

     

    Objawy – łokieć golfisty:

    • ból i tkliwość na wewnętrznej stronie łokcia. Czasami ból przebiega wzdłuż wewnętrznej strony przedramienia;

    • sztywność;

    • osłabienie, słabość ręki, nadgarstka i palców;

    • drętwienie i mrowienie – wielu golfistów doświadcza drętwienia i mrowienia gdy ból promieniuje do jednego lub większej liczby palców (zazwyczaj IV i V palec).

    Ból łokcia golfisty może pojawić się nagle lub stopniowo. Mogą go nasilić następujące czynności:

    • uderzenie kijem golfowym lub rakietą tenisową;

    • zgniecenie lub chwyt piłki;

    • uściśnięcie dłoni;

    • obrócenie klamki;

    • dźwiganie ciężarów;

    • podniesienie czegoś dłonią skierowaną w dół;

    • zgięcie nadgarstka.

    Na łokieć golfisty można stosować zabiegi fizykoterapeutyczne:

    diatermię krótkofalową, ultradźwięki, jonoforezę, ciepłe kąpiele wirowe, krioterapię

    Można też stosować kinesiotaping, czyli założenie przez fizjoterapeutę plastra, który przyśpieszy terapię.

    Poniżej film na kanale youtube o łokciu golfisty. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • mięsień czworogłowy uda - ćwiczenia wzmacniające

     Przygotowanie kondycyjne przed sezonem sportowym, nie tylko zwiększa przyjemność z uprawiania sportu, ale co ważniejsze podnosi poziom bezpieczeństwa sportowca. Mocne nogi, stabilny kręgosłup i rozciągnięte ciało, pozwalają na lepszą kontrolę, oraz stwarzają warunki do polepszania techniki.Przygotowanie się do uprawiania aktywności sportowej nie jest trudne, ale musi być rozsądnie prowadzone. Jedyne, czego potrzebujemy, to kilka metrów kwadratowych powierzchni, 15 - 30 minut od 2 - 4 razy w tygodniu przez 3 - 6 tygodni.

      Na początku proponuję prosty test na mięsień czworogłowy. Stajemy na nodze testowanej, druga w zgięciu. Ręce na biodrach. Wykonujemy kilka krótkich zgięć w stawie kolanowym (ok 1/4 zakresu). Staramy się zachować prawidłową sylwetkę. Jeżeli w trakcie ruchu tracisz równowagę, nie kontrolujesz miednicy, kolano ucieka Ci na boki to znaczy, że masz osłabiony w/w mięsień. Dodatkowo oznacza: słabe mięśnie miednicy oraz problem z bardzo ważnym mięśniem pośladkowym średnim strony przeciwnej. Wykorzystaj w/w test i powtarzaj: 10 x po 5 serii na każdą nogę (na zmianę), kontrolując ciało. Wykonuj zgięcie i pełny wyprost powoli, ok 3 s . Z czasem zwiększ kąt zgięcia. Kiedy opanujesz ćwiczenie z filmu 1, możesz spróbować następne.

     

    Pozycja wyjściowa jak w/w. Podczas zgięcia w kolanie wykonaj ruch po łuku nad głowę przeciwną kończyną górną wraz z zgięciem bocznym tułowia. Przy wyproście – powrót, 10 x po 5 serii na każdą nogę. 

     

      Pozycja wyjściowa: stojąca. Wysuń jedną nogę do przodu (ok 50 cm), bardzo delikatnie dotykając podłogi końcami palców. Nie przenoś ciężaru na nogę wykroczną. Poczujesz jak w uginającej się nodze wspierającej pracuje mięsień czworogłowy. Następnie cofnij nogę i płynnym ruchem przesuń ją w bok, też delikatnie dotykając podłogi. Powstanie ruch podobny do łuku. Powtórz z 5 - 8 razy, Czym dalej będziesz chciał dotknąć podłoża tym mocniej pracować będzie staw kolanowy nogi wspierającej. 

     

     

    Utrudnieniem będzie podwyższenie podłoża nogi wspierającej.

     

     

    Pozycja wyjściowa: stojąca, dłonie na biodrach. Ćwiczenie rozpoczynamy wykrokiem jednej nogi do przodu robiąc przyklęk na nodze tylnej. Kolano tylne nie dotyka podłoża. Powrót do pozycji wyjściowej. 10 x na każdą nogę po 4 serie. 

     

     

      Jest to utrudnienie ćwiczenia 4. W powrocie noga wykroczna przesuwa się dalej do tyłu, robiąc zakrok i klęk. Kolano nie dotyka podłoża. 10 x na każdą nogę po 4 serie.

     

     

     Siad pasywny przy ścianie. W trakcie ćwiczenia dociskamy kręgosłup lędźwiowy do ściany (ok 10 s).

     

     

     Urozmaiceniem tego ćwiczenia będzie naprzemienne dociskanie stóp do podłoża (po 10 x na każdą stronę) w 4 seriach.

     

      Siad przy ścianie z wykorzystaniem piłki rehabilitacyjnej za plecami. Dociskając piłkę do ściany próbujemy zginać i prostować stawy kolanowe. 10 x w 4 seriach.

     

    Wskazówka! Po każdej serii ćwiczeń pracujący mięsień rozciągamy dając mu tym samym odpocząć. Tu mamy do czynienia z mięśniem czworogłowym oraz piszczelowym przednim (to ten mięsień który powoduje bóle goleni z przodu poniżej st kolanowego po wysiłku fizycznym). W tej sytuacji najlepiej jest próbować siadać na piętach, rozciągając jednocześnie oba mięśnie (video 1). W pozycji stojącej można chwycić jedną nogę za staw skokowy i dociągać ją tyłem do pośladków prostując w stawie biodrowym (video 2). Czas ok 1 min i dłużej.

    video 1

     

     

    video 2

     

     

     Wybrałem tu kilka bardzo dobrych i bezpiecznych ćwiczeń na mięsień czworogłowy. Kierując się możliwościami, kondycją i czasem ćwiczącego. Można je praktycznie wykorzystać wszędzie.Poniżej wszystkie te ćwiczenia nagrane na jednym filmie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

     

     

    UWAGA!!! Przy wszelkich wątpliwościach, należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Mięsień piersiowy mniejszy - ćwiczenia

     Mięsień piersiowy mniejszy należy do mięśni klatki piersiowej. Położony jest pod bardziej znanym mięśniem piersiowym większym. Przyczepia się do części kostnych żebra 2 i/lub 3 oraz 4 i 5 a kończy na wyrostku kruczym łopatki. Jego funkcją jest obniżanie barku a wraz z mięśniem piersiowym większym, zębatym przednim, i podobojczykowym, wysuwanie obręczy kończyny górnej do przodu. Bierze udział w oddychaniu unosząc żebra podczas wdechu. W rejonie jego przyczepu końcowego przebiega wiele innych struktur anatomicznych. Dlatego jego dysfunkcja ma wpływ na powstanie tzw zespołu górnego otworu klatki piersiowej, bóle obręczy barkowej, m. dwugłowego. Może powodować bóle głowy oraz karku. Długotrwały przykurcz mięśnia doprowadza do ustawień kompresyjnych i podrażnia np. nerw pośrodkowy, splot barkowy i/lub naczynia krwionośne (tętnica podobojczykowa). Ucisk w tym rejonie obojczyka powoduje bóle promieniujące do palców dłoni. Objawy mogą występować także bez konkretnego urazu. Osoby które mają złą budowę ciała tzw zespół posturalny czyli: wysuniętą głowę do przodu, przesunięte barki do przodu, zniesiona lordozę szyjną, tzw niechlujna postawę również mogą mieć problem z w/w mięśniem.

     

     

     Aby terapia, rehabilitacja przyniosła poprawę należy poznać przyczynę. Jeśli mięsień uległ naciągnięciu lub naderwaniu włókien mięśniowych należy rozpocząć ćwiczenia wykorzystując skurcz koncentryczny i ekscentryczny w zakresie bez bólowym. Można tutaj wykorzystać taśmę rehabilitacyjną. Nie należy go rozciągać.

     W przypadku złej budowy ciała o której pisałem wyżej można od razu rozpocząć delikatne rozciąganie mięśnia oraz unikać ćwiczeń wzmacniających. Należy się skupić na ćwiczeniach ściągających łopatki do kręgosłupa.

     Poniższy film pokazuje kilka przykładów ćwiczeń w zależności od przyczyny dysfunkcji mięśnia piersiowego mniejszego.

     Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

  • najnowszy film na kanale youtube

     Najnowszy film na kanale dorehabilitacji.pl poświęcony jest terapii bólów kolan po stronie zewnetrznej w nastepstwie zablokowania w stawie lub przeciażenia miesni strzałkowych. Zapraszam

                                                                                                             

     

    Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

     

  • o mnie

     Dyplomowany fizjoterapeuta z 25 letnim doświadczeniem zawodowym.

    Główne działy zainteresowania to:

    - choroby kręgosłupa

    - rehabilitacja po urazach ortopedycznych

    - fizjoterapia w sporcie

    - rehabilitacja ogólnorozwojowa dla osób leżących w domu

    - fizjoterapia w cukrzycy

     

     

    Wykształcenie:

    Dyplom Fizjoterapeuty

    Dyplom Terapeuty Manualnego

    Szkolenia

    1. Robotyka w rehabilitacji chodu - od plastyczności mózgu po wykorzystanie

    2. Wczesna diagnostyka i terapia chorób zwyrodnieniowych u młodych osób

    3. Postępowanie fizjoterapeutyczne w terapii blizn 

    4. Postępowanie fizjoterapeutyczne w chorobie zwyrodnieniowej stawów

    5. Zastosowanie terapii manualnej Kaltenborna – Evjentha w diagnostyce i leczeniu schorzeń układu ruchu

    6. Nowoczesna elektroterapia przeciwbólowa i przeciwzapalna prądami małej i średniej częstotliwości

    7. Głęboka oscylacja w terapii obrzęków, ran oraz powysiłkowej regeneracji mięśni

    8. Koncepcja kompleksowej terapii obrzęków wg dr Asdonka

    9. Koncepcja McConnel narzędzia pracy fizjoterapeuty 

    9. Wykorzystanie trakcji w leczeniu zespołów bólowych kręgosłupa

    11. Wykorzystanie oporu elastycznego w pracy z pacjentem ze schorzeniami narządu

    12. Zastosowanie laseroterapii wysokoenergetycznej w praktyce fizjoterapeutycznej

    13. Diagnostyka i leczenie zachowawcze Wysiłkowego Nietrzymania Moczu

    14. Mikrokinezyterapia w praktyce

    15. Sprzedaż i marketing usług rehabilitacyjnych

     

    Prowadzę kanał na YouTube dorehabilitacji.pl

    gdzie w prosty sposób tłumaczę i pokazuję jak ćwiczyć w schorzeniach układu ruchu, chorobach neurologicznych oraz profilaktyce przeciwbólowej.

     

    Założyłem i prowadzę serwis internetowy dla osób z cukrzycą www.glukoza.pl

     

    Od kilku lat prowadzę wykłady i warsztaty dla słuchaczy uniwersytetów trzeciego wieku (Racibórz, Kuźnia Raciborska, Nędza). Główne tematy to profilaktyka i autoterapia w schorzeniach układu ruchu.

    Media o mnie:

    https://www.nowiny.pl/raciborz/150857-seniorzy-poznaja-przepis-na-zdrowy-kregoslup.html

    https://www.nowiny.pl/140842-z-kijkami-na-lesna-polane.html

    https://www.nowiny.pl/raciborz/179604-seniorze-przyjdz-na-stadion-i-dowiedz-sie-jak-prawidlowo-spacerowac-z-kijkami.html

    Przeprowadzam szkolenia dla pracowników na temat profilaktyki przeciwbólowej oraz ergonomii miejsca pracy w ramach akcji „Pracuj bez bólu”

    Zainteresowania:

    - wypady rowerowe

    - wschodnie sztuki walki

    - wspinaczka skałkowa

    kontakt: Bąk Mirosław 501 463 913    Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

  • Orzeczenie o niepełnosprawności

     Posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień w pierwszej kolejności określa status osoby nim dysponującej jako osoby niepełnosprawnej w sensie prawnym.

     

    Wykaz zespołów powiatowych/miejskich i wojewódzkich do orzekania o niepełnosprawności

    Ponadto pozwala korzystać (po spełnieniu określonych warunków) z szeregu form pomocy, do których należą: 

    1. w zakresie rehabilitacji zawodowej i zatrudnienia – możliwość uzyskania odpowiedniego zatrudnienia (w tym w zakładach aktywności zawodowej i zakładach pracy chronionej), możliwość uczestnictwa w szkoleniach (w tym specjalistycznych), korzystania ze ściśle określonych przywilejów pracowniczych (m. in.: prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego, dłuższej przerwy w pracy, krótszego wymiaru czasu pracy), możliwość wsparcia działalności gospodarczej lub rolniczej; 

    2. w zakresie rehabilitacji społecznej – możliwość uczestniczenia w terapii zajęciowej realizowanej w warsztatach terapii zajęciowej oraz możliwość uczestnictwa w turnusach rehabilitacyjnych

    3. dofinansowanie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby

    4. ulgi w podatkach, zniżki w komunikacji, zwolnienie z opłat radiowo – telewizyjnych (abonamentu)

    5. usługi socjalne, opiekuńcze, terapeutyczne i rehabilitacyjne świadczone przez instytucje pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki

    6. uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego i innych świadczeń rodzinnych (np. dodatków do zasiłku rodzinnego związanych z niepełnosprawnością) oraz do zasiłku stałego z pomocy społecznej. 

     

    Poniżej więcej szczegółowych informacji

     

    1. Orzeczenie o niepełnosprawności dla osób poniżej 16 roku życia

     

    2. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności dla osób powyżej 16 roku życia

     

    3. Orzeczenie o wskazaniu do ulg i uprawnień

     

    4. Kto i gdzie składa wniosek o wydanie orzeczenia

     

    5. Termin rozpatrzenia wniosku

     

    6. Co zawiera orzeczenie

     

    7. Jak odwołać się od orzeczenia

     

    8. Legitymacja osoby niepełnosprawnej

     

    9. Przekładanie orzeczeń innych organów

  • Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności powyżej 16 roku życia

    ORZECZENIE O STOPNIU NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI

    W przypadkuorzeczenia o stopniu niepełnosprawności (pdf 97 kb) przepisy w/w ustawy przewidują gradację niepełnosprawności poprzez określenie jej stopni. Ustala się trzy stopnie niepełnosprawności:

    • znaczny

    • umiarkowany

    • lekki

    Stopień niepełnosprawności osoby zainteresowanej orzeka się na czas określony lub na stałe. Decyduje ocena możliwości poprawy funkcjonowania osoby zainteresowanej.
    Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydaje się osobie, która ukończyła 16 rok życia.

    Znaczny stopień niepełnosprawności

    Doznacznego stopnia niepełnosprawności (pdf 86 kb)zalicza się osoby:

    1. niezdolne do pracy i wymagające, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałejopieki (pdf 85 kb)ipomocy (pdf 81 kb)innych osób w celu pełnienia ról społecznych, w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

    2. zdolne do pracy w warunkach pracy chronionej i wymagające, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych, w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

    Uwaga:Zarówno osoby z pierwszej jak i drugiej grupy muszą jednocześnie wymagać stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych, w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
    Zatem zaliczenie do znacznego stopnia niepełnosprawności możliwe jest tylko wówczas, gdy u osoby zainteresowanej występują jednocześnie ograniczenia w wykonywaniu zatrudnienia i konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy.

    Uwaga:Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację.

    Ważne:zaliczenie do znacznego stopnia niepełnosprawności osoby zainteresowanej, nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego warunków pracy chronionej w przypadkach:

    • przystosowania przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej;

    • zatrudnienia w formie telepracy.

    Umiarkowany stopień niepełnosprawności

    Doumiarkowanego stopnia niepełnosprawności (pdf 86 kb)mogą być zaliczone trzy grupy osób z naruszoną sprawnością organizmu tj.:

    1. niezdolne do pracy,

    2. zdolne do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej,

    3. wymagające czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

    Ważne:zaliczenie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby zainteresowanej, nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego warunków pracy chronionej w przypadkach:

    • przystosowania przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej,

    • zatrudnienia w formie telepracy.

    Ważne:W odniesieniu do ograniczeń w zatrudnieniu definicja umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie różni się od definicji stopnia znacznego. W obu przypadkach występuje kryterium niezdolności do pracy lub zdolności do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej. Kolejnym kryterium kwalifikującym do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności jest konieczność czasowej lub częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Użyty w definicji umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wyraz „lub" oznacza, że w przeciwieństwie do znacznego stopnia niepełnosprawności, każda z przesłanek stanowi samodzielną podstawę do zaliczenia do tego stopnia niepełnosprawności.

    Lekki stopień niepełnosprawności

    Dolekkiego stopnia niepełnosprawności (pdf 86 kb)zalicza się osoby:

    1. o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną;

    2. o naruszonej sprawności organizmu, mające ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

    Uwaga:nie ma wymogu, aby przesłanki powyższe (w pkt 1 i 2) występowały łącznie.

    Ważne:Obowiązujące w polskim systemie orzecznictwa o niepełnosprawności kryteria i standardy postępowania orzeczniczego zawarte w definicjach stopni niepełnosprawności oraz niepełnosprawności budowane są na konstrukcji określającej zachowane, mimo naruszonej sprawności organizmu, możliwości osoby w zakresie:

    • samodzielnej egzystencji,

    • pełnienia ról społecznych,

    • zatrudnienia w odpowiednich warunkach.

    Pojęcie niepełnosprawność / stopień niepełnosprawności obejmuje więc kategorię zdolności do pełnienia przez człowieka ról społecznych. Zachodzi bowiem zależność pomiędzy ograniczeniem zdolności do realizacji oczekiwań, funkcji, zachowań i postaw wynikających z zajmowanej pozycji społecznej w różnych grupach społecznych a niepełnosprawnością.

    Niepełnosprawność, zgodnie z kryterium ustawowym, to niemożność efektywnego pełnienia ról społecznych tj. wypełniania zobowiązania wynikającego z zajmowanej pozycji społecznej przy korzystaniu przez osobę z przysługujących jej przywilejów i praw według bardziej lub mniej określonego wzoru, a więc niemożność bądź trudności w codziennej aktywności i uczestnictwie.

    Rola społeczna jest zatem konsekwencją określonej pozycji jednostki w grupie, choć jej realizacja zależy od wielu innych czynników m.in. od zespołów norm i oczekiwań. Rola społeczna nie jest jednak jedynie odzwierciedleniem pozycji już posiadanej. Bywa ona czasem odzwierciedleniem pozycji, do której jednostka dopiero aspiruje.