Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

neurologia

  • Cieśń nadgarstka - rehabilitacja

     Zespół ciasnoty kanału nadgarstka (neuropatia nerwu pośrodkowego) to ogólnie znana jako cieśń nadgarstka choroba. Po raz pierwszy zespół nazwany został jako „carpal tunnel syndrome” w 1939 roku. Popularna jednostka chorobowa występująca w rejonie stawu nadgarstkowego. Bezpośrednią przyczyną tworzącą cieśń nadgarstka jest kompresja, usidlenie lub ucisk na nerw pośrodkowy. Wytwarzając stan zapalny i obrzęk poprzez działanie jednej z wielu struktur tworzących zamkniętą przestrzeń. Dodatkowo doprowadza do osłabienia przewodnictwa nerwowego i zaburzeń wegetatywnych. Powstaje w wyniku urazu, zmian zwyrodnieniowych, stanów zapalnych, procesów przeciążeniowych i chorobowych.

     

     

     

     Charakterystyczne objawy spowodowane uciskiem to: ból, pieczenie, parzenie w rejonie nadgarstka rozchodzącysię na dłoń i przedramię. Z czasem dochodzi do upośledzenia ważniejszych funkcji nerwu pośrodkowego. Objawia się to, brakiem czucia w opuszkach palców 1 – 3 (parestesia), ograniczenie ruchomości dłoni oraz zaników mięśniowych. Pacjent skarży się na uporczywe drętwienie dłoni i palców, które nasila się w nocy doprowadzając do wybudzenia. To tzw brachialgia paraesthetica nocturna, jeden z charakterystycznych objawów cieśni nadgarstka. Prawidłowe zdiagnozowanie oraz znalezienie odpowiedzialnej za chorobę struktury lub struktur jest czynnikiem determinującym do wprowadzenia odpowiedniej terapii.

     Objawy ucisku nerwu na wysokości więzadła poprzecznego nadgarstka:

    - występują problemy z chwytem okrągłego przedmiotu (objawy opozycyjne). Pomocny będzie tzw test butelki (Luthyego). Wykazuje osłabienie mięśnia odwodziciela krótkiego kciuka unerwionego z segmentu C6-C8 (odwodzenie) podczas chwytu zwykłej butelki. 

    - osłabienie mięśnia przeciwstawiacza kciuka (unerwienie C6-C8), chory ma trudności z połączeniem kciuka z małym palcem powierzchniami dłoniowymi. Podczas obwodzenia widać deficyt pronacji. Podczas obserwacji ruchu z góry, badający zobaczy tylko część płytki paznokciowej kciuka.

     Dzięki temu że nerw pośrodkowy składa się z wielu włókien nerwowych układu autonomicznego, można spotęgować objawy wywołując niedokrwienie (zewnętrzny ucisk na wysokości przedramienia w okolicy nadgarstka). Pomocne w tym będzie:

    - Test Phalena – Docisk maksymalnie zgiętych dłoniowo rąk do siebie przez ok 30 s, lub maksymalne zgięcie dłoniowe chorej ręki z zgiętym łokciem i utrzymanie w/w pozycji 1 min

    - Odwrócony test Phalena – Docisk rąk do siebie w stawieniu zgięcia grzbietowego (jak do modlitwy) z prostymi palcami. Utrzymać ok 30 s.

    - Objaw Tinela – opukiwanie dłoniowej części nadgarstka w zgięciu grzbietowym

    - Badanie czucia powierzchownego - przeprowadza się na powierzchni dłoniowej i grzbietowej opuszkach palców 1-3 z zamkniętymi oczami badanego.

     Jeśli w trakcie w/w testów badany czuje ból, drętwienie, przeczulicę w rejonie dłoni i/lub przedramienia można uważać że występuje cieśń nadgarstka.

    Badanie EMG

     Bardzo pomocne w diagnozie są badania przewodności nerwów obwodowych (EMG). Dzięki nim można zmierzyć tzw czas utajony np. dla odwodziciela krótkiego kciuka, który w warunkach choroby jest przedłużony w stosunku do zdrowej kończyny (2,5 – 4,3 ms).

    Leczenie operacyjne

    Leczenie operacyjne (odbarczenie nerwu) stosuje się w ciężkiej fazie choroby. Kiedy ucisk spowodowany jest zmianami które nie mogą być cofnięte poprzez zabiegi fizjoterapeutyczne a nerw został trwale uszkodzony.

    Rehabilitacja

     Fizjoterapię i terapię manualną wprowadza się jak najwcześniej, zaraz po zaobserwowaniu pierwszych objawów. Najlepsze efekty dają mobilizacje i manipulacje na stawach oraz praca na mięśniach (rozciąganie, masaż). Bardzo często mamy do czynienia z sytuacją, kiedy występują objawy cieśni nadgarstka spowodowane tylko zablokowaniem wewnątrz stawowym, lub napięciem przeciążonych mięśni. Warto udać się wówczas do fizjoterapeuty na serię zabiegów. Dobór ćwiczeń musi być przemyślany. Po co proponować np. rozciąganie zginaczy promieniowych nadgarstka skoro test Phalena wyszedł pozytywnie? Podczas rehabilitacji należy wziąć pod uwagę także stan kręgosłupa szyjnego, barku i stawu łokciowego ponieważ nerw pośrodkowy wychodzi z segmentu od C5 do Th1 . W niektórych przypadkach kompresja nerwu pośrodkowego powyżej nadgarstka może imitować cieśń nadgarstka. Nerw pierwotnie uszkodzony w obrębie korzenia nerwowego (kręgosłup lub w obrębie splotu barkowego) jest bardziej podatny na wtórne uszkodzenia w odcinku dystalnym (dalszym). Objawy cieśni nadgarstka mogą występować w zespołach górnego otworu klatki piersiowej, w zespole mięśni pochyłych, zespole żebrowo-obojczykowym i zespole ścięgna mięśnia piersiowego mniejszego)

    Zapraszam na film gdzie znajdziesz propozycje terapii w cieśni nadgarstka. Wykonanie kilku zabiegów ma jeszcze jedną zaletę, może wpłynąć na lepsze wyniki badania EMG, co ułatwi diagnozę i wprowadzenie odpowiedniego leczenia.

     

  • Kończyna górna - ćwiczenia po wylewie, złamaniu

     W trakcie rehabilitacji pourazowej (złamanie kości ramiennej, zapalenie stożka rotatorów, łokieć tenisisty, złamanie w stawie nadgarstkowym, wylew itd.) należy zwrócić baczną uwagę na ćwiczenia koordynacji nerwowo – mięśniowej całej kończyny górnej. Ćwiczenia te, w stosunku do innych (np. ćwiczenia bierne, czynno - bierne itd) które skupiają się głównie na jednej grupie mięśniowej w obrębie stawu, są bardziej efektywne. Złożone ruchy w kończynie górnej przebiegają nie tylko w stosunku do trzech płaszczyzn, ale tworzą wiele kombinacji. Wytwarzają i odbudowują drogi nerwowe łączące CUN (centralny układ nerwowy - mózg) z mięśniami.

     

     

     

    Wprowadzamy je zaraz po osiągnięciu minimalnego zakresu ruchu w rejonie objętym urazem. Dobrze dobrane układy ćwiczeń angażujące wszystkie stawy (bark, łokieć, nadgarstek) wpływają bardzo dobrze na biomechanikę ruchu całej kończyny górnej i zapewniają lepszy stan w przyszłości. Dodatkowym plusem ćwiczeń koordynacji i poprawnej biomechaniki są dużo mniejsze przeciążenia związane ze złym rozkładem sił podczas pracy kończyny.

      Jednym z bardzo dobrych ćwiczeń w warunkach domowych jest ćwiczenie ze zwykłą piłką. Bardzo proste a jednocześnie bardzo efektywne. Bardzo dobrze przyśpiesza proces rehabilitacji. Opis ćwiczenia oraz szczegóły znajdziecie na filmie z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • nerw kulszowy

     Nerw kulszowy - anatomia (n. ischiadicus) – nerw mieszany będący końcową gałęzią splotu krzyżowego zaopatrujący ruchowo tylną grupę mięśni uda oraz ruchowo i czuciowo całe podudzie i stopę. Stanowi grube na pół centymetra pasmo, szerokości około 1,5 cm, odchodzące od wszystkich nerwów, które tworzą splot krzyżowy. Nerw powstaje w miednicy mniejszej pomiędzy tylnym brzegiem mięśnia zasłaniacza wewnętrznego, kolcem kulszowym, więzadłem krzyżowo-kolcowym od przodu a dolnym brzegiem mięśnia gruszkowatego od tyłu. Wychodzi z okolicy kulszowej splotu krzyżowego. Miednicę mniejszą opuszcza przez otwór pod-gruszkowaty, rzadziej poniżej dolnego brzegu mięśnia gruszkowatego, i układa się na powierzchni tylnej mięśni krótkich, odpowiadających za obracanie uda, w połowie odległości między guzem kulszowym i krętarzem większym.
    Następnie w odcinku pośladkowym nerw leży do tyłu w stosunku do stawu biodrowego na mięśniach bliźniaczych, mięśniu zasłaniaczu wewnętrznym i mięśniu czworobocznym uda będąc pokrytym przez mięsień pośladkowy wielki. W odcinku udowym nerw biegnie w obrębie tkanki tłuszczowej na tylnej powierzchni m. przywodziciela wielkiego pokryty przez mięśnie zginacze uda, a na krótkim 1–2 cm odcinku jest przykryty jedynie przez powięź szeroką. Następnie na wysokości kąta górnego dołu podkolanowego tworzonego przez mięsień pół-błoniasty i poł-ścięgnisty oraz przez m. dwugłowy uda nerw kulszowy ulega podziałowi na nerw piszczelowy i nerw strzałkowy wspólny. Podział nerwu kulszowego może odbywać się powyżej dołu podkolanowego na różnej wysokości, nierzadko obie gałęzie końcowe odchodzą oddzielnie już od splotu krzyżowego i wówczas nerw strzałkowy może przebijać mięsień gruszkowaty, podczas gdy nerw piszczelowy przechodzi przez otwór pod-gruszkowaty, a gałęzie zaopatrujące udo odchodzą od nerwu kulszowego lub bezpośrednio ze splotu krzyżowego lub nerwu pośladkowego dolnego.

     

    Nerw kulszowy dzieli sie na  następujące gałęzie:

    1.ze składnika piszczelowego:

        • gałęzie mięśniowe

          • do połowy bliższej mięśnia półścięgnistego,

          • do mięśnia półbłoniastego i części przywodziciela większego,

          • do połowy dalszej mięśnia półścięgnistego oraz głowy długiej mięśnia dwugłowego uda,

        • gałęzie stawowe – do tylno-przyśrodkowej części stawu kolanowego,

    2.ze składnika strzałkowego:

        • gałąź mięśniową – do głowy krótkiej mięśnia dwugłowego uda,

        • gałąź stawową – do części tylno-pobocznej stawu kolanowego.  

  • Wylew krwi do mózgu - ćwiczenia na dłoń

     Niedotlenie mózgu związane z zatorem lub przerwaniem ciągłości naczynia krwionośnego to częsta i ciężka choroba. Efektem jest porażenie połowicze ciała (lewe lub prawe zależne od półkuli mózgu) charakteryzujące się paraliżem kończyny górnej i dolnej. Jest to stan bardzo trudny w leczeniu, a często nieodwracalny. Terapią zajmują się wykwalifikowani fizjoterapeuci w rehabilitacji neurologicznej. Wykorzystują w swojej pracy z pacjentem całą grupę metod i ćwiczeń ukierunkowanych na odbudowę połączenia między mózgiem a nerwami obwodowymi.

     W rehabilitacji jednym z najważniejszych celów jest, przywrócenie pracy dłoni (prostowanie palców) poprzez ćwiczenia na prostowniki palców. Dla pacjenta nie jest dużym problemem trzymać przedmiot, lecz otworzyć dłoń i go chwycić. Jest to najtrudniejsza rzecz w rehabilitacji neurologicznej po wylewie. Za sterowanie ruchami naszych dłoni odpowiada niezależny ośrodek w mózgu, który nie pokrywa się ośrodkiem odpowiedzialnym za pozostałe ruchy kończyny górnej. Głownymi ćwiczeniami na początku choroby to ćwiczenia bierne oraz czynno - bierne w zakresie na jaki pozwala stan pacjenta. Niestety nie są rozwiązaniem na dłuższą metę. Bardzo ważne jest aby jak najszybciej wprowadzić ćwiczenia oparte na odruchach neurologicznych i sensomotoryce. Są to bardzo specyficzne ćwiczenia wykonywane we współpracy z fizjoterapeutą. Niektóre z nich można robić także samemu lub z pomocą rodziny.

     

    Pomoże nam w tym:

    • dysk sensomotoryczny

    • piłeczka typu jeżyk

    • kawałek materiału (ręcznik, serweta)

    • stabilne podłoże

     

     Dlaczego jest to ważne i jak należy ćwiczyć nie popełniając błędów uzupełniając pracę fizjoterapeuty - zobaczycie na filmie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.