Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

nadgsrstek

  • Cieśń nadgarstka - rehabilitacja

     Zespół ciasnoty kanału nadgarstka (neuropatia nerwu pośrodkowego) to ogólnie znana jako cieśń nadgarstka choroba. Po raz pierwszy zespół nazwany został jako „carpal tunnel syndrome” w 1939 roku. Popularna jednostka chorobowa występująca w rejonie stawu nadgarstkowego. Bezpośrednią przyczyną tworzącą cieśń nadgarstka jest kompresja, usidlenie lub ucisk na nerw pośrodkowy. Wytwarzając stan zapalny i obrzęk poprzez działanie jednej z wielu struktur tworzących zamkniętą przestrzeń. Dodatkowo doprowadza do osłabienia przewodnictwa nerwowego i zaburzeń wegetatywnych. Powstaje w wyniku urazu, zmian zwyrodnieniowych, stanów zapalnych, procesów przeciążeniowych i chorobowych.

     

     

     

     Charakterystyczne objawy spowodowane uciskiem to: ból, pieczenie, parzenie w rejonie nadgarstka rozchodzącysię na dłoń i przedramię. Z czasem dochodzi do upośledzenia ważniejszych funkcji nerwu pośrodkowego. Objawia się to, brakiem czucia w opuszkach palców 1 – 3 (parestesia), ograniczenie ruchomości dłoni oraz zaników mięśniowych. Pacjent skarży się na uporczywe drętwienie dłoni i palców, które nasila się w nocy doprowadzając do wybudzenia. To tzw brachialgia paraesthetica nocturna, jeden z charakterystycznych objawów cieśni nadgarstka. Prawidłowe zdiagnozowanie oraz znalezienie odpowiedzialnej za chorobę struktury lub struktur jest czynnikiem determinującym do wprowadzenia odpowiedniej terapii.

     Objawy ucisku nerwu na wysokości więzadła poprzecznego nadgarstka:

    - występują problemy z chwytem okrągłego przedmiotu (objawy opozycyjne). Pomocny będzie tzw test butelki (Luthyego). Wykazuje osłabienie mięśnia odwodziciela krótkiego kciuka unerwionego z segmentu C6-C8 (odwodzenie) podczas chwytu zwykłej butelki. 

    - osłabienie mięśnia przeciwstawiacza kciuka (unerwienie C6-C8), chory ma trudności z połączeniem kciuka z małym palcem powierzchniami dłoniowymi. Podczas obwodzenia widać deficyt pronacji. Podczas obserwacji ruchu z góry, badający zobaczy tylko część płytki paznokciowej kciuka.

     Dzięki temu że nerw pośrodkowy składa się z wielu włókien nerwowych układu autonomicznego, można spotęgować objawy wywołując niedokrwienie (zewnętrzny ucisk na wysokości przedramienia w okolicy nadgarstka). Pomocne w tym będzie:

    - Test Phalena – Docisk maksymalnie zgiętych dłoniowo rąk do siebie przez ok 30 s, lub maksymalne zgięcie dłoniowe chorej ręki z zgiętym łokciem i utrzymanie w/w pozycji 1 min

    - Odwrócony test Phalena – Docisk rąk do siebie w stawieniu zgięcia grzbietowego (jak do modlitwy) z prostymi palcami. Utrzymać ok 30 s.

    - Objaw Tinela – opukiwanie dłoniowej części nadgarstka w zgięciu grzbietowym

    - Badanie czucia powierzchownego - przeprowadza się na powierzchni dłoniowej i grzbietowej opuszkach palców 1-3 z zamkniętymi oczami badanego.

     Jeśli w trakcie w/w testów badany czuje ból, drętwienie, przeczulicę w rejonie dłoni i/lub przedramienia można uważać że występuje cieśń nadgarstka.

    Badanie EMG

     Bardzo pomocne w diagnozie są badania przewodności nerwów obwodowych (EMG). Dzięki nim można zmierzyć tzw czas utajony np. dla odwodziciela krótkiego kciuka, który w warunkach choroby jest przedłużony w stosunku do zdrowej kończyny (2,5 – 4,3 ms).

    Leczenie operacyjne

    Leczenie operacyjne (odbarczenie nerwu) stosuje się w ciężkiej fazie choroby. Kiedy ucisk spowodowany jest zmianami które nie mogą być cofnięte poprzez zabiegi fizjoterapeutyczne a nerw został trwale uszkodzony.

    Rehabilitacja

     Fizjoterapię i terapię manualną wprowadza się jak najwcześniej, zaraz po zaobserwowaniu pierwszych objawów. Najlepsze efekty dają mobilizacje i manipulacje na stawach oraz praca na mięśniach (rozciąganie, masaż). Bardzo często mamy do czynienia z sytuacją, kiedy występują objawy cieśni nadgarstka spowodowane tylko zablokowaniem wewnątrz stawowym, lub napięciem przeciążonych mięśni. Warto udać się wówczas do fizjoterapeuty na serię zabiegów. Dobór ćwiczeń musi być przemyślany. Po co proponować np. rozciąganie zginaczy promieniowych nadgarstka skoro test Phalena wyszedł pozytywnie? Podczas rehabilitacji należy wziąć pod uwagę także stan kręgosłupa szyjnego, barku i stawu łokciowego ponieważ nerw pośrodkowy wychodzi z segmentu od C5 do Th1 . W niektórych przypadkach kompresja nerwu pośrodkowego powyżej nadgarstka może imitować cieśń nadgarstka. Nerw pierwotnie uszkodzony w obrębie korzenia nerwowego (kręgosłup lub w obrębie splotu barkowego) jest bardziej podatny na wtórne uszkodzenia w odcinku dystalnym (dalszym). Objawy cieśni nadgarstka mogą występować w zespołach górnego otworu klatki piersiowej, w zespole mięśni pochyłych, zespole żebrowo-obojczykowym i zespole ścięgna mięśnia piersiowego mniejszego)

    Zapraszam na film gdzie znajdziesz propozycje terapii w cieśni nadgarstka. Wykonanie kilku zabiegów ma jeszcze jedną zaletę, może wpłynąć na lepsze wyniki badania EMG, co ułatwi diagnozę i wprowadzenie odpowiedniego leczenia.

     

  • prostowniki nadgarstka

    1. Mięsień prostownik promieniowy długi nadgarstka (Musculus extensor carpi radialis longus) - mięsień rozpięty między końcem dalszym kości ramiennej a II kością śródręcza, położony pod mięśniem ramienno-promieniowym. Przyczep bliższy zlokalizowany jest na przegrodzie międzymięśniowej bocznej ramienia, bocznym brzegu i nadkłykciu bocznym kości ramiennej. W połowie długości przedramienia przechodzi w długie płaskie ścięgno, przebiegające wzdłuż powierzchni bocznej kości promieniowej, a następnie przechodzące przez drugi przedział pod troczkiem prostowników. Przyczep dystalny zlokalizowany jest na grzbietowej powierzchni podstawy II kości śródręcza.

     
     Unerwienie:

    - nerw promieniowy

    Unaczynnienie:

    - tętnica poboczna promieniowa

    - tętnica wsteczna promieniowa

    Funkcje:

    Zgina przedramię w stawie łokciowym. Lekkie nawracanie przedramienia. Zgięcie ręki grzbietowo i odwodzenie ręki. Antagonista zginaczy długich palców.

     

                                                            prostownik promieniowy nadgarstka długi

    2. Mięsień prostownik promieniowy krótki nadgarstka (Musculus extensor carpi radialis brevis) - mięsień należący do grupy bocznej mięśni przedramienia.

    Przyczep proksymalny zlokalizowany jest na nadkłykciu bocznym kości ramiennej oraz na powięzi przedramienia. Dodatkowo zrasta się z sąsiadującymi mięśniami. W połowie długości przedramienia przechodzi w długie płaskie ścięgno, przebiegające przez drugi przedział troczka prostowników, wraz ze ścięgnem mięśnia prostownika nadgarstka długiego. Przyczep dystalny zlokalizowany jest na grzbietowej powierzchni podstawy III kości śródręcza.

    Funkcja:

    - prostowanie ręki

    Unerwienie:

    - nerw promieniowy

    Unaczynnienie:

    - tętnica poboczna

    - tętnica wsteczna promieniowa

     

     

                                                                    prostownik promieniowy nadgarstka krótki 

  • Wylew krwi do mózgu - ćwiczenia na dłoń

     Niedotlenie mózgu związane z zatorem lub przerwaniem ciągłości naczynia krwionośnego to częsta i ciężka choroba. Efektem jest porażenie połowicze ciała (lewe lub prawe zależne od półkuli mózgu) charakteryzujące się paraliżem kończyny górnej i dolnej. Jest to stan bardzo trudny w leczeniu, a często nieodwracalny. Terapią zajmują się wykwalifikowani fizjoterapeuci w rehabilitacji neurologicznej. Wykorzystują w swojej pracy z pacjentem całą grupę metod i ćwiczeń ukierunkowanych na odbudowę połączenia między mózgiem a nerwami obwodowymi.

     W rehabilitacji jednym z najważniejszych celów jest, przywrócenie pracy dłoni (prostowanie palców) poprzez ćwiczenia na prostowniki palców. Dla pacjenta nie jest dużym problemem trzymać przedmiot, lecz otworzyć dłoń i go chwycić. Jest to najtrudniejsza rzecz w rehabilitacji neurologicznej po wylewie. Za sterowanie ruchami naszych dłoni odpowiada niezależny ośrodek w mózgu, który nie pokrywa się ośrodkiem odpowiedzialnym za pozostałe ruchy kończyny górnej. Głownymi ćwiczeniami na początku choroby to ćwiczenia bierne oraz czynno - bierne w zakresie na jaki pozwala stan pacjenta. Niestety nie są rozwiązaniem na dłuższą metę. Bardzo ważne jest aby jak najszybciej wprowadzić ćwiczenia oparte na odruchach neurologicznych i sensomotoryce. Są to bardzo specyficzne ćwiczenia wykonywane we współpracy z fizjoterapeutą. Niektóre z nich można robić także samemu lub z pomocą rodziny.

     

    Pomoże nam w tym:

    • dysk sensomotoryczny

    • piłeczka typu jeżyk

    • kawałek materiału (ręcznik, serweta)

    • stabilne podłoże

     

     Dlaczego jest to ważne i jak należy ćwiczyć nie popełniając błędów uzupełniając pracę fizjoterapeuty - zobaczycie na filmie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.