Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

leczenie dyskopatii

  • Bóle głowy i szyi a stabilizatory kręgosłupa szyjnego.

     W dzisiejszych czasach bóle głowy i bóle szyi pochodzenia od kręgosłupa to dość popularne schorzenia. U osób z przewlekłym bólem szyi dodatkowo wzrasta zagrożenie bólami kręgosłupa lędźwiowego od 3 do 6 razy.

    Przyczyny - najczęściej występujące to:
    • długotrwała pozycja siedząca z wychyleniem głowy w przód np. przed komputerem

    • postura (zła budowa ciała) z wysuniętą ku przodowi głową

    • pochylenie głowy w przód – syndrom smartfona,

    • zła budowa kręgosłupa – zniesiona lordoza, zwyrodnienia, dyskopatie,

    • zespół skrzyżowania górnego

     

     Wszystkie te sytuacje prowadzą do osłabienia mięśni zaliczanych do tzw stabilizatorów głębokich kręgosłupa szyjnego. Doprowadza to do niedokrwienia i przeciążeń. Efektem są bóle głowy, sztywność karku, zawroty, szumy w uszach itd. Do ich głównych zadań głębokich stabilizatorów kregosłupa oprócz ruchu głowy i szyi,  jest także stabilizacja w/w odcinka szyjnego. Wskazuje na to ilość wrzecionek mięśniowych na gram tkanki mięśniowej. Czym więcej wrzecionek tym bardziej mięsień spełnia funkcję stabilizującą i proprioceptywną (tzw czucie głębokie odpowiedzialne za czucie przestrzeni). Dodatkowo kontrolują przemieszczenie czaszki względem kręgu C1 oraz C1 względem kręgu C2 (np. mm podpotyliczne). Mają wpływ na ruch (rozciąganie) opony twardej, która chroni nasz rdzeń kręgowy.

    Głównymi stabilizatorami to m in. m wielodzielny, mm podpotyliczne, m półkolcowy, najdłuższy szyi, dźwigacz łopatki.

     Podczas ćwiczeń na wzmocnienie stabilizatorów kręgosłupa szyjnego, należy zwrócić szczególną uwagę na prawidłową postawę całego ciała. Podczas siedzenia lub stania, które to będą naszymi pozycjami wyjściowymi zwracamy szczególną uwagę na: 

     - prawidłowo ustawione barki i kręgosłup lędźwiowy. Jest to zgodnie z zasadą że, odcinkowe problemy kręgosłupa dotyczą jego całości.

    - łopatki ściągnięte a stawy barkowe ustawione w pozycji rozciągnięcia jako przeciwwstawność ich stałego wysunięcia do przodu.

     Ćwiczenia tych mięśni powinne być stałą częścią dnia codziennego. Prawidłowo wykonane z zachowaniem biomechaniki będą skutkować nie tylko poprawą tego rejonu ale wpłyną na całą posturę ciała.

    Przykłady ćwiczeń na odcinek szyjny znajdziecie w filmach poniżej z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

  • Bóle głowy pochodzenia od kręgowego w odcinku szyjnym

    Bóle głowy to temat bardzo poważny i rozległy. Przyczyny ich można szukać w zmianach neurologicznych, nowotworowych, krwionośnych (tętniak, żylak). Nie należy bagatelizować tego stanu i jak najszybciej skonsultować się z lekarzem oraz wykonać badania (np. MRI, TK). Jeśli jednak badania niczego nie wykazały można zastanowić się czy przyczyna nie jest w kręgosłupie szyjnym.

     Fizjoterapia zajmuje się terapią bólów głowy – głównie j/w pochodzenia kręgowego (odcinek szyjny kręgosłupa). W tym przypadku prawidłowa diagnostyka fizjoterapeutyczna (nie mylić z diagnozą lekarską), dobór technik manualnych i odpowiednie ćwiczenia mogą znacząco pomóc w chorobie.

    Główne przyczyny to:

    • zniesienie lordozy szyjnej co skutkuje powstaniem hiperkifozy w segmęcie C1 - C2

    • zaburzenie czynności (ruchomości) segmentu potylica - C1 – C2

    • dyskopatia (ucisk na korzeń nerwu, tętnice kręgowe)

     Objawy. Doprowadza to do wzrostu napięć m.in w mm krótkie prostowniki szyi, prostych głowy bocznych oraz mostkowo – obojczykowo – sutkowych. Efektem (objawy) tego są bóle głowy w rejonie potylicy, promieniowanie wzdłuż głowy dochodzące często do oczu (wrażenie parcia w oczach). Może być odczuwalne mrowienie na czubku głowy oraz ból w rejonie żuchwy. Dodatkowo występują objawy podobne do chorób laryngologicznych (drapanie w gardle, kaszel, czasami problem z przełykaniem itd).

    Sposobem na ww problemy jest:

    • rozciąganie mm szyi

    • automobilizacja segmentu: potylica – C1 – C2

    • ćwiczenia retrakcji (cofania głowy w płaszczyźnie strzałkowej)

    • masaż poprzeczny rejonu objętego bólem

    • kinesiotaping

     Dokładne informacje jak wykonywać autoterapię znajdziecie w filmie poniżej.

     

     

     

     

     

     

     

     

     Uwaga – jeszcze raz przypominam o niebagatelizowaniu bólów głowy. Przed wykorzystaniem wiadomości z filmów należy skonsultować się z lekarzem.

     

  • dyskopatia ledźwiowa - ćwiczenia na gorset mieśniowy

     W trakcie wizyty u lekarza, podczas zdiagnozowania dyskopatii, często słyszymy między innymi zaleceniami, informację na temat ćwiczeń tzw gorsetu mięśniowego. Jest to potocznie zwana grupa mięśni brzucha i pleców (nie mylić z stabilizatorami głębokimi), które mają na celu zabezpieczyć kręgosłup podczas ruchu.

    Niby proste, ale..... Problem leży w mechanizmach obronnych naszego organizmu. Każdy uraz (tu wypadnięcie dysku) doprowadza do zmian we wzorcu ruchowym. Wszystkie mięśnie, których ruch może nasilać uszkodzenie, zostają osłabione i porażone (hipotoniczne) zaś mięśnie których czynności zabezpieczą przed zaostrzeniem stanu zapalnego stają się hipertoniczne (wzmożone napięcie). Jest to bardzo logiczny mechanizm, który chce zabezpieczyć źródło urazu, poprzez unieruchomienie grup mięśniowych. Zjawisko to nosi nazwę: nocyceptywny somatomotoryczny efekt blokowania (wg Bruggera). Chory odczuwa ból i osłabienie w mm porażonych oraz nadmierną sztywność i napięcie w mm hipertonicznych. Dodatkowo w mięśniach nadmiernie naprężonych znajdują się miogelozy, które są źródłem opisanej reakcji nocyceptywnej, powodującej narastanie objawów. Tworzy się zamknięte koło.

    Dyskopatia jako uraz podlega tym samym prawom. Dzięki zrozumieniu sytuacji można wytłumaczyć dlaczego nie da się wyćwiczyć tzw gorsetu mięśniowego. Dyskopatia powstaje, głównie poprzez przodopochylenie ciała. Dyskstale wypychany jest do tyłu,aż siły działające doprowadzą do rozerwania pierścienia włóknistego i przesunięcia się do tyłu jądra miażdżystego. Ruch pochylenia do przodu kontroluje w głównej mierze mięsień prosty brzucha .Zgodnie z reakcją nocyceptywną opisaną powyżej, mięsień ten zostanie porażony i osłabiony, aby osoba z dyskopatią nie wykonywała ruchu, który jej szkodzi. Jednocześnie następuje wzmożone napięcie mm. grzbietu, które ma dodatkowo przeciwdziałać przodopochyleniu. Sytuacja ta, utrzymywać się będzie tak długo, jak długo mamy wysunięty dysk. W tej sytuacji, każde ćwiczenia mm brzucha, bez wzgędu na ilość powtórzeń i intensywność nie dadzą żadnych efektów. Zwiększy się tylko ból i dyskomfort a organizm i tak zniweluje do punktu wyjścia siłe ćwiczonych mięśni.

      Ćwiczenia tzw. gorsetu mięśniowego powinno zatem rozpocząć się zaraz po pierwszych objawach powrotu jądra miażdżystego do centrum pierścienia lub (przy braku objawów bólowych) razem z terapią (np. McKenzie). Świadczyć o tym będzie objaw centralizacji (wg McKenzie) oraz ustępowanie objawów neurologicznych.

    Przykładowe ćwiczenie: Połóż się na plecach,ugnij nogi w kolanach. Dłonie skrzyżuj na klatce piersiowej. Dociskając odcinek L-S kręgosłupa, unieś głowę i łopatki. Utrzymuj przez kilka sekund. Poczujesz jak napina się m.prosty brzucha. Docisk odcinka L-S powoduje stabilizację kręgosłupa przez co reakcja nocyceptywna blokująca wzmacnianie siły mięśniowej ulega osłabieniu.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora, który jest fizjoterapeutą.Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

    Poniżej film wtemacie na kanale youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

       

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz 1

     Dyskopatia to inaczej przepuklina jądra miażdżystego tarczy międzykręgowej kręgosłupa. Polega na uwypukleniu jądra miażdżystego które powoduje ucisk i drażnienie korzeni rdzeniowych, rdzenia kręgowego lub innych struktur kanału kręgowego.Mechanizm drażnienia jest dwojaki. Po pierwsze dolegliwości bólowe powodowane są przez ucisk mechaniczny. Drugim elementem mogącym wywoływać bodźce bólowe jest niskie pH jądra miażdżystego spowodowane ubogą w tlen przemianą materii.

     

     

    duskopatia

                                                                 Rodzaje dyskopatii 

     

     Objawy: ból odcinka lędźwiowego z promieniowaniem do jednej lub dwóch kończyn (tzw objaw rwy kulszowej),zaburzenia czucia powierzchniowego, mrowienie i pieczenie sięgające stopy, niedowład i osłabienie siły mięśniowej.

     Jeżeli nie czujesz oddawania moczu i mięśni pośladkowych (zespół ogona końskiego) natychmiast skonsultuj się z lekarzem! Prawdopodobnie na rehabilitację jest już za późno.

     UWAGA ! Artykuł tylko informacyjno-poglądowy opisujący postępowanie rehabilitacyjne autora w dyskopatii ze swoimi pacjentami.

    WAŻNE! W razie chęci wykorzystania wskazówek, wzorca postępowania z w/w artykułu, należy skontaktować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą celem konsultacji.

     Jak sobie pomóc?

     Jak najszybciej połóż się na brzuchu. Podłóż w okolicy pępka jedną, dwie a nawet trzy poduszki. Ilość zależy od wielkości wysuniętego jądra miażdżystego i twojej wagi. Masz tak długo szukać odpowiedniego ułożenia (przesuwając się do przodu lub do tyłu), aż poczujesz ulgę w najdalszych częściach nogi dokąd dochodzi ból podczas siedzenia lub stania. Nie zalecam na te chwilę piłki rehabilitacyjnej, ponieważ podczas leżenia równowaga jest utrzymywana poprzez napięcie mm łydek.Powoduje to dodatkowy ból osłabionych w tym miejscu mięśni (brzuchaty i płaszczkowaty łydki). Powolny zanik bólu od stopy w kierunku kręgosłupa to tzw objaw centralizacji (wg McKenzie). Wskazuje na powrót jądra miażdżystego na swoje miejsce, które znajduje się wewnątrz pierścienia.

    Dla informacji - nie wypada cały dysk (jądro + pierścień), jedynie jądro z powodu pęknięcia włókien pierścienia.

     Jest to bardzo długi proces. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Każda inna czynność powoduje ponowny ruch jądra miażdżystego (taka jego rola, to nasz amortyzator), co przy przodopochyleniu powoduje ponowny ucisk na korzeń nerwu. Dlatego zawsze mówię moim pacjentom "Jak nie czujesz bólu to znaczy, że w danej chwili organizm się leczy". Poniżej kilka opcji opisanej pozycji.

     

                                                                             ćwiczenia w dyskopatii

     Stosuj tę pozycję co 3-4 godziny. W pozostałym czasie powinno się: unikać pozycji siedzącej, przodopochylenia oraz jakiegokolwiek wysiłku. Z moich obserwacji wynika, że podczas stosowania tej pozycji, zastrzyki przepisane przez lekarza są bardziej efektywne. cdn

    Poniżej film z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     


                  

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 2

     Druga część artykułu na tematbólów kręgosłupa lędźwiowego pochodzenia dyskowego. Podczas stosowania pozycji leżącej na brzuchu z podkładką, po ok 20 min (w zależności od zmęczenia, stanu dyskopatii) chory powinien odczuwać zmniejszenie dolegliwości bólowych. Ból powinien się cofać w kierunku kręgosłupa (objaw centralizacji wg McKenzie). Często w pierwszym okresie, występuje sytuacja gdzie ból pozostaje tylko w okolicach kręgosłupa lędźwiowego. Należy wówczas poszukać innego położenia (przesunąć się na podkładce), które przyniesie ulgę. Jeśli takiego na tę chwilę nie ma, to należy podłożyć kolejną poduszkę, aby biodra były ułożone jeszcze wyżej.

     Kiedy poczujemy ulgę, przechodzimy do pierwszego ćwiczenia (korzystamy tu z elementów metody McKenzie z pewnymi modyfikacjami). Jest to odgięcie kręgosłupa do tyłu z pozycji w której się aktualnie znajdujemy (z podkładkami pod brzuchem). Unosimy ciało podnosząc się na rękach. Odgięcie powinno być do maksymalnej wysokości, w której nie odczuwamy bólu (promieniowanie do nogi, nasilenie w odcinku L-S). Nie wchodzimy w granicę bólu, ponieważ podrażniamy rejon wysuniętego dysku i całe ćwiczenie traci sens. Ćwiczenie powtarzamy 10 x, pamiętając aby przy ostatnim odgięciu wypuścić powietrze. Powoduje to dodatkowe wygięcie naszego kręgosłupa.

    Można wykorzystać 3 opcje pozycji wyjściowej. Wybór zależy od odczuwania bólu w trakcie ćwiczenia. Poniżej przykłady.

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     

     

     

     

                                                      ćwiczenie na ból kręgosłupa

     

     Kiedy dochodzimy do maksymalnego odgięcia bez bólu w pozycji 3, wyciągamy jedna podkładkę (jeśli było ich kilka) i zaczynamy ćwiczenia od początku. Proces powtarzamy tak długo, aż osiągniemy maksymalne odgięcie z biodrami ułożonymi na podłodze (bez podkładki).

    Moim pacjentom wprowadzam urozmaicenie oparte na pozycji z jogi np:

    Pozycja wyjściowa: j/w, dłonie przy barkach, łokcie lekko dociągnięte do ciała, czoło dotyka podłoża,stopy lekko na zewnątrz.

    Ruch: Poprzez wyciągnięcie szyi próbujemy położyć brodę, w miejsce gdzie było czoło. Następuje lekkie rozciągnięcie kręgosłupa. Utrzymując napięcie wykonujemy w/w ćwiczenie.
    W trakcie wykonywania ćwiczeń, mogą występować bóle przeciążeniowe w łopatkach, rękach lub szyi. Jest to efekt nowych ćwiczeń dla twojego ciała. Całość (leżenie ok. 20 min + 10 x odgięcie) powtarzamy co 3-4 godziny. Między ćwiczeniami, dużo odpoczywamy, leżąc na brzuchu. Można wykorzystać oglądanie tv, praca na notebooku itd. Pozycję siedzącą powinno stosować się tylko w sytuacjach wyjątkowych.

    Opisane ćwiczenia są początkiem, w długim procesie rehabilitacji wysuniętego dysku. Jednocześnie pacjent powinien korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada pełen wachlarz zabiegów i możliwości terapeutycznych na każdym poziomie choroby.

    Poniżej film z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i i udostępniania.

     

     

                                           

     

     Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora, który jest fizjoterapeutą. Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

                  

     

     

     

  • dyskopatia lędźwiowa - terapia cz. 3

     W trzeciej części artykułu na temat postępowania terapeutycznego w dyskopatii odcinka lędżwiowego, opiszę kilka ćwiczeń na głębokie stabilizatory kręgosłupa.

     Jeżeli bóle rwy kulszowej są mniejsze i rzadsze, przczulica w rejonie L-S zniknęła, można zaczynać ćwiczenia wzmacniające. Jednym z najważniejszych i najsilniejszych mm zaliczanych do tej grupy, w oparciu o badania (Richardson,OSullivan) jest m.multifidus (wielodzielny). Od sprawności tego mięśnia zależy prawidłowe ustawienie oraz stabilizacja kręgosłupa. Kontroluje ruch między kręgami oraz ochrania cały segment wraz z dyskiem przed tzw siłami ścinającymi. Udowodniono, że na kilka mikrosekund przed wykonaniem ruchu ciała, mięsień napinając się usztywnia kręgosłup zabezpieczając go podczas przemieszczania.

      Połóż się na plecach z nogami ugiętymi w kolanach, łokcie oprzyj o podłoże. Pod lędźwie podłóż wałek (np. ręcznik).Wypuść powietrze z brzucha, a następnie próbuj wciskać odcinkiem L-S podkładkę w podłoże. Jeśli nie będzie sprawiać to problemu dodaj dociskanie łokci do podłoża. Poczujesz jak twoje całe plecy są napięte wraz ze stawami żuchwy. Utrzymaj napięcie 10 sekund i powtórz to 10-20 razy. Nie może wytwarzać się ból, jedynie możesz odczuwać zwykły brak siły. Odcinek ten jest bardzo osłabiony.

     Kiedy czujemy się mocniejsi w odcinku L-S, można przejść do trudniejszej wersji ćwiczenia z uaktywnieniem tylnej grupy mięśni ud i pośladków. Wykorzystać można piłkę rehabilitacyjną, siedzisko fotela lub wersalki. Całość wykonujemy jak wyżej, jedynie dodajemy nacisk piętami na piłkę. Nastąpi dodatkowo napięcie ud.

     Mięsień wielodzielny można ćwiczyć także z mm brzucha. Skrzyżuj ręce na klatce piersiowej. Podczas dociskania kręgosłupa j/w w podłoże, staraj się unieść głowę wraz z łopatkami do góry. Poczujesz jak mm brzucha napinają się (prosty brzucha). Unoszenie głowy może być również na skos, aktywizują się wówczas mm skośne brzucha. Spróbuj także z piłką.

     Na zakończenie ćwiczenie rozciągające mięsień czworoboczny lędźwi. Z moich obserwacji wynika, że przeciążenia i osłabienia tego mięśnia leżą u podstaw 80 % bólów pleców (pomijając nagłe urazy), które mogą rozwinąć się w poważniejsze jednostki chorobowe.

       Leżąc na boku, zginamy kolano i dotykamy podłoża. Całą kończynę górną odchylamy do tyłu i pozostawiamy sile ciężkości, aby swobodnie opadała. W zależności od wielkości skrętu poczujesz rozciąganie od łopatek do stawów biodrowych. Stosować to ok 3 - 4 min, na każdym boku.

       WAŻNE! W trakcie wykorzystywania powyższych informacji lub wykonywania ćwiczeń powinno się być pod kontrolą lekarza lub fizjoterapeuty, który skoryguje i włączy odpowiednie postępowanie rehabilitacyjne do leczenia twojej choroby.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu autora , który jest fizjoterapeutą.Wszelkie wątpliwości należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej film  z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • Interpretacja badania MRI lub TK

     W opisie badania tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego znajdziemy wiele dziwnie brzmiących nazw, które niosą za sobą pewne skutki. W artykule można znaleźć interpretację kilkanaśtu przykładów. Pamiętać należy, że ostateczna diagnoza należy wyłącznie do lekarza a artykuł jest tylko poglądowy!!!

     

    Częste opisy w badaniu rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej oraz ich interpretacja:

    1. zniesiona (wyrównana) lordoza lędźwiowa i/lub szyjna – kręgosłup w rzucie bocznym ma kształt esowaty. Wyróżnia się lordozę (wygięcie do przodu) szyjną i lędźwiową oraz kifozę (wygięcie do tyłu) piersiową. Są to naturalne krzywizny kręgosłupa. Każde odstępstwo od w/w krzywizn czyli spłycenie ma duże znaczenie w powstawaniu np. dyskopatii, zwyrodnień i przeciążeń. Jest to najczęściej główna przyczyna późniejszych chorób kręgosłupa. 

    2. obniżony sygnał tarcz międzykręgowych– potwierdzenie zmian zwyrodnieniowych i dehydracyjnych w dyskach.

    3. uwypuklenie tarcz typu bulging – przemieszczenie tarczy międzykręgowej, dysku, pochodna dyskopatii.

    4. zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze – procesy zwyrodnieniowe spowodowane wiekiem i stałymi przeciążeniami związanymi z pracą i czynnościami dnia codziennego.

    5. modelowanie korzeni nerwowych – ucisk na korzeń nerwu który jest „początkiem” nerwu obwodowego. Powoduje np. rwę kulszową.

    6. spondyloza lędźwiowa – naturalne starzenie się dysków polegające na zaniku jądra miażdżystego które jest w środku i uwypuklenie pierścieni włóknistych na obwodzie. Powoduje nacisk na powierzchnie stawowe międzykręgowe. Ból typu „korzonki”

    7. wielopoziomowa dyskopatia – dwie lub więcej dyskopatii na różnych poziomach kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego np C3-C4, C4-C5, C6-C7

    8. stenoza - to zwężenie kanału kręgowego. Występuje podczas ucisku na rdzeń kręgowy w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa. Rdzeń uciskany może być poprzez wysunięte dyski, więzadło żółte, stany zwyrodnieniowe kręgów, przerost torebki stawowej itd. Powoduje np. rwę kulszową, odczucie drętwienia i parzenia.

    9. ucisk na worek oponowy – to naturalna ochrona rdzenia w kanale kręgowym. Nacisk świadczy o wysunięciu się dysku do tyłu, zmian zwyrodnieniowych oraz zniesionej lordozie.

    10. zmiany dehydratacyjne w krążkach międzykręgowych – krążek międzykręgowy (dysk) w początkowej fazie życia składa się z 70% wody i 30 % ciała stałego. Działa jak amortyzator hydrauliczny czyli wycisza drgania za pomocą cieczy. Z czasem z powodu procesów starzenia proporcje się zmieniają. Jest to stan zwyrodnieniowy dysku.

    11. guzki Schmorla -to stosunkowo częste, nie dające żadnych dolegliwości zmiany patologiczne występujące w odcinkach piersiowym i lędźwiowym. Najczęściej nie wskazane do jakiegokolwiek leczenia.

    12. skolioza - boczne skrzywienie kręgosłupa może występować z rotacją kręgów. Przyczyna wielu dolegliwości bólowych kręgosłupa i/lub organów wewnętrznych.

    13. płytka graniczne - dostarcza produkty odżywcze do dysku i usuwa metabolity. Uszkodzenie pogarsza usuwanie metabolitów i spowodowane jest chorobą zwyrodnieniową.

    14. więzadło żółte pogrubiałe – stan zwyrodnieniowy lub zapalny więzadła żółtego które jest naturalną ochroną kanału i rdzenia kręgowego od tyłu. Ból podobny do dyskopatii.

    15. zwężone otwory międzykręgowe – zwyrodnione powierzchnie stawów międzykręgowych doprowadzające do ucisku nerwów obwodowych wychodzących z rdzenia na danym poziomie.

    16. protruzja – łagodne uwypuklenie pierścienia włóknistego (grupy wewnętrzne) spowodowane przesunięciem się jądra miażdżystego np. do tyłu. Początkowa forma dyskopatii. Nie uciska jeszcze na korzenie nerwowe.

    17. prolapsja – uwypuklenie z pękniętymi prawie wszystkimi pierścieniami, z zachowaniem ostatniego.

    18. ekstruzja – przerwanie wszystkich pierścieni włóknistych, ale z zachowaniem ciągłości jądra miażdżystego.

    19. sekwestracja – wpadnięcie do kanału kręgowego części jądra miażdżystego. Wymaga operacji neurochirurgicznej.

    Pamiętaj!!! To tylko informacja nie diagnoza. Diagnozę na podstawie opisu badania stwierdza wyłącznie lekarz!!!

  • Jak prawidłowo rozciągać mięśnie szyi?

     Na początek trochę anatomii. Odcinek szyjny kręgosłupa składa się z 7 kręgów szyjnych, pomiędzy którymi znajdują się dyski międzykręgowe. Krążki nie występują w rejonie potylicy/C1/C2, rozpoczynają się dopiero od segmentu C2/C3. Jest to informacja która ma wpływ na rehabilitację i dobór odpowiednich technik. Wysunięte dyski międzykręgowe powodują dyskopatię której objawy to: ból szyi z promieniowaniem do rąk, ból barków, ból głowy, ból między łopatkowy, ograniczona ruchomość.

     W rejonie otworów między kręgowych na wysokości C6 biegną w kierunku mózgu dwa naczynia krwionośne: tętnica kręgowa prawa i tętnica kręgowa lewa. Zadaniem w/w tętnic jest zaopatrywanie mózgu w tlen transportowany przez krew. Zmiany zwyrodnieniowe odcinka szyjnego kręgosłupa, przykurcz mięśni, zniesiona lordoza mogą uciskać naczynia blokując transport krwi do mózgu. Występują wówczas objawy takie jak: zawroty i ból głowy, napięcie mięśniowe, szum w uszach, ograniczona ruchomość, tkliwość i bolesność mięśniowa.

     Powyżej krótko omówiłem tylko dwie, ale ważne choroby w tym rejonie. Rehabilitacja, ćwiczenia na odcinek szyjny kręgosłupa to zawsze trudny temat dla fizjoterapeuty. Ilość oraz dostępność palpacyjna, struktur które mogą być objęte dysfunkcją jest tu duża. Dlatego tak ważna jest profilaktyka przeciwbólowa wykonywana przez nas w domu. Umiejętnie wykonywane ćwiczenia rozciągające, z zachowaniem prawidłowych zasad będą utrzymywać kręgosłup w dobrej formie. Oczywiście te same zasady dotyczą osób już chorych, ale tu terapią w pierwszym okresie zajmuje się głównie wykwalifikowany fizjoterapeuta. Wykorzystując zabiegi i metody doprowadza do cofania się stanu ostrego a następnie uczy indywidualnie dobranych ćwiczeń. Ćwiczenia te nie będą się wiele różnić od tych z profilaktyki.

    Zasady prawidłowego wykonywania ćwiczeń:

    1. Przed rozpoczęciem ćwiczenia należy się wyprostować. Wciągnąć brzuch (czy to na stojąco, czy siedząco) i wypchnąć klatkę piersiową do przodu. Prawidłowa postawa.

    2. Ruch głowy w każdym kierunku powinien być połączony z ruchem gałek ocznych w tym samym kierunku (zaglądamy tam gdzie obracamy głowę).

    3. Kiedy osiągniemy maksymalny zakres ćwiczenia, wypuszczamy ustami powietrze. To spowoduje zwiększenie zakresu ruchu.

    4. Czas trwania ćwiczenia to ok 10 s. Ilość powtórzeń 10 x

    Poniżej film z kanału youtube ze szczegółami i propozycjami ćwiczeń na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

     

  • nerw kulszowy

     Nerw kulszowy - anatomia (n. ischiadicus) – nerw mieszany będący końcową gałęzią splotu krzyżowego zaopatrujący ruchowo tylną grupę mięśni uda oraz ruchowo i czuciowo całe podudzie i stopę. Stanowi grube na pół centymetra pasmo, szerokości około 1,5 cm, odchodzące od wszystkich nerwów, które tworzą splot krzyżowy. Nerw powstaje w miednicy mniejszej pomiędzy tylnym brzegiem mięśnia zasłaniacza wewnętrznego, kolcem kulszowym, więzadłem krzyżowo-kolcowym od przodu a dolnym brzegiem mięśnia gruszkowatego od tyłu. Wychodzi z okolicy kulszowej splotu krzyżowego. Miednicę mniejszą opuszcza przez otwór pod-gruszkowaty, rzadziej poniżej dolnego brzegu mięśnia gruszkowatego, i układa się na powierzchni tylnej mięśni krótkich, odpowiadających za obracanie uda, w połowie odległości między guzem kulszowym i krętarzem większym.
    Następnie w odcinku pośladkowym nerw leży do tyłu w stosunku do stawu biodrowego na mięśniach bliźniaczych, mięśniu zasłaniaczu wewnętrznym i mięśniu czworobocznym uda będąc pokrytym przez mięsień pośladkowy wielki. W odcinku udowym nerw biegnie w obrębie tkanki tłuszczowej na tylnej powierzchni m. przywodziciela wielkiego pokryty przez mięśnie zginacze uda, a na krótkim 1–2 cm odcinku jest przykryty jedynie przez powięź szeroką. Następnie na wysokości kąta górnego dołu podkolanowego tworzonego przez mięsień pół-błoniasty i poł-ścięgnisty oraz przez m. dwugłowy uda nerw kulszowy ulega podziałowi na nerw piszczelowy i nerw strzałkowy wspólny. Podział nerwu kulszowego może odbywać się powyżej dołu podkolanowego na różnej wysokości, nierzadko obie gałęzie końcowe odchodzą oddzielnie już od splotu krzyżowego i wówczas nerw strzałkowy może przebijać mięsień gruszkowaty, podczas gdy nerw piszczelowy przechodzi przez otwór pod-gruszkowaty, a gałęzie zaopatrujące udo odchodzą od nerwu kulszowego lub bezpośrednio ze splotu krzyżowego lub nerwu pośladkowego dolnego.

     

    Nerw kulszowy dzieli sie na  następujące gałęzie:

    1.ze składnika piszczelowego:

        • gałęzie mięśniowe

          • do połowy bliższej mięśnia półścięgnistego,

          • do mięśnia półbłoniastego i części przywodziciela większego,

          • do połowy dalszej mięśnia półścięgnistego oraz głowy długiej mięśnia dwugłowego uda,

        • gałęzie stawowe – do tylno-przyśrodkowej części stawu kolanowego,

    2.ze składnika strzałkowego:

        • gałąź mięśniową – do głowy krótkiej mięśnia dwugłowego uda,

        • gałąź stawową – do części tylno-pobocznej stawu kolanowego.  

  • Rezonans magnetyczny MRI

     Rezonans magnetyczny MRI (magnetic resonance imaging). Badanie diagnostyczne oparte na właściwościach magnetycznych i charakterystyce atomów wchodzących w skład ciała ludzkiego. Wykorzystuje się tu zjawisko magnetycznego rezonansu jądrowego. Głównym warunkiem do przeprowadzenia skanowania MRI jest silne źródło pola magnetycznego oraz fale radiowe. Czym większa moc tym dokładniejsze zdjęcia. Ultraszybkie badanianaczyń krwionośnych, spektroskopię, badania czynnościowe mogą wykonać tylko aparaty o bardzo dużej mocy. Do analizy zdjęć wykorzystuje się komputer który odczytuje dane i na ich podstawie tworzy obrazy.

     Urządzenie (aparat MRI) musi być umieszczane w tzw klatce Faradaya. Powodem jest odizolowanie go od wszystkich innych fal elektromagnetycznych, które emitowane są z innych urządzeń i kabli. Ma to wpływ na lepszy odbiór sygnału z ciała.

     

    Rodzaje aparatu MRI:

     - otwarte - dostęp do pacjenta z każdej strony

     - zamknięte - pacjent leży w tunelu magnetycznym ze stałym kontaktem z personelem za pomocą kamerki i mikrofonu. 

    Obrazowanie MRI jest bezpieczne. Przeprowadza się je w pozycji leżącej i trwa od 10 – 90 min w zależności od typu aparatu. Podczas skanowania ukazuje przekrój organów i kości we wszystkich płaszczyznach. Często stosuje się słuchawki aby wyciszyć nieprzyjemne dźwięki. Dla polepszenia jakości zdjęć diagnostycznych wstrzykuje się za zaleceniem lekarza tzw środek kontrastujący (kontrast). Środek jest bezpieczny nawet dla osób z alergią na kontrast stosowany w RTG.

    Przeciwwskazania:

    1. bezwzględne:

     - rozrusznik serca

    2. względne:

     - antykoncepcyjna wkładka wewnątrzmaciczna

     - protezy ortopedyczne

     - sztuczna zastawka serca

     - klipsy naczyniowe

     - ciąża

    Tutaj przykłady nazw i oznaczeń zawartych w opisach badania.

  • Rwa kulszowa - objaw nie tylko dyskopatii

     Bóle kręgosłupa doświadcza co 3 osoba na świecie. Szacuje się że 80% aktualnej populacji w przyszłości będzie cierpieć na dolegliwości z powodowane chorobami odcinka lędźwiowego. Przyczyn bólów kręgosłupa lędźwiowego jest dużo ale, objawy bardzo podobne lub takie same. Powoduje to że, porównując objawy z innymi bez konsultacji ze specjalistą (lekarz, fizjoterapeuta) nieświadomie wprowadzamy terapię, ćwiczenia które mogą nam zaszkodzić. Dobrym przykładem będzie tzw rwa kulszowaczyli podrażnienie nerwu kulszowego. Jest to popularny objaw charakteryzujący się ostrym, promieniującym bólem schodzącym po nodze (tyłem lub bokiem). Towarzyszą temu parestezje (brak czucia), niedowłady, mrowienia, drętwienia oraz pulsowania. W zależności od poziomu choroby rejon bólu dochodzi nawet do V palca u stopy.

     W takiej sytuacji powinno się udać do lekarza specjalisty celem diagnozy oraz fizjoterapeuty celem diagnostyki różnicującej. Jest to o tyle ważne ponieważ, objaw rwy kulszowej może być następstwem innych chorób a nie tylko dyskopatii.W praktyce fizjoterapeutycznej często spotyka się sytuację w której po badaniach szczegółowych np. MRI (rezonans magnetyczny) wychodzi dyskopatia. Powoduje to ukierunkowanie leczenia (terapii) w tym kierunku, które często nie przynosi efektów (kilka serii zastrzyków przeciwzapalnych, masaże, fizykoterapia na odcinek L-S). Dlaczego tak jest? Odpowiedź napisałem wcześniej – są różne przyczyny tego samego lub podobnego objawu rwy kulszowej oraz inne formy leczenia każdej z sytuacji.

    Jaka przyczyna może powodować rwę kulszową?

    1. Choroby układu nerwowego (S.M, wirus), ból jest efektem niszczenia osłonek mielinowych komórek nerwowych co doprowadza do złego przewodzenia impulsów nerwowych. Tu powinno się skorzystać z porady neurologicznej a fizjoterapia jest tylko dodatkiem utrzymującym pacjenta w jak najlepszej kondycji. Inną formą tego stanu jest tzw przewianie, które przy prawidłowej budowie kręgów i dysków doprowadza do objawu rwy kulszowej.

    2. Choroby wewnętrzne mające wpływ na obwodowy układ nerwowy (np. cukrzyca). Jednym z jej powikłań jest tzw stopa cukrzycowa, która często w pierwszej fazie zanim dojdzie do zmian na stopie naśladuje ból rwy kulszowej. Jest to efektem długo utrzymującej się hiperglikemii. W takiej sytuacji wymagana kontrola diabetologiczna oraz uregulowanie poziomu glukozy we krwi (badanie HbA1c).

    3. Przykurcze mięśniowe (np. zespół mięśnia gruszkowatego). Nerw kulszowy przechodząc przez w/w przeciążony, napięty mięsień, zostaje podrażniony na wysokości pośladka dając objawy rwy kulszowej. Zalecana jest wizyta u fizjoterapeuty celem dobrania odpowiednich, indywidualnych ćwiczeń.

    4. Zablokowanie odcinka piersiowego kręgosłupa (stawy miedzy-wyrostkowe, żebrowo – kręgowe). Blokada w/w odcinka doprowadza do nadruchomości odcinka lędźwiowego oraz zastój krwi żylnej w żyle nieparzystej. Doprowadza to do kompresji struktur w odcinku L-S skutkując m.in. objawem rwy kulszowej. Zalecana wizyta u fizjoterapeuty. Po badaniu podmiotowym i przedmiotowym powinno wykonać się zabiegi z terapii manualnej. Prawidłowo przeprowadzone przynoszą natychmiastową ulgę i są opisywane jako „cuda u fizjoterapeuty”.

    5. Dyskopatia (przepuchlina dyskowa). Wysunięcie się jądra miażdżystego w następstwie pękania pierścienia włóknistego doprowadza do podrażnienia korzeni nerwowych nerwu kulszowego i wytworzenia promieniującego bólu. Jeśli ból jest efektem dyskopatii powinno udać się na konsultację do neurochirurga. Jeśli on nie stwierdzi potrzeby operacji, pozostaje długa wymagająca cierpliwości rehabilitacja.

     Należy pamiętać że, powyższe sytuacje mogą się sumować. Powoduje to utrudnienie w prawidłowej diagnozie osobom nie związanym z medycyną. Warto więc, zawsze skorzystać z porady specjalisty aby, nie wrzucać się do tego samego worka z tymi samymi objawami. Wprowadzona terapia, ćwiczenia na podstawie pomysłów i rad innych, mogą tylko pogorszyć stan. 

    Poniżej film z kanału – dorehabilitacji.pl na ten temat. Zapraszam do obejrzenia, subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

  • Tomografia komputerowa TK

     Tomografia komputerowa (TK) - metoda diagnostyki, która przy pomocy promieni rentgenowskich tworzy wielowarstwowy przekrój obrazów narządów pacjenta. Jej niezwykle wszechstronny zakres zastosowań doprowadził że, stała się jedną z podstawowych metod diagnozowania w różnych specjalnościach medycyny. Metodę tomografii komputerowej stosuje się w: urazach, w badaniach głowy, klatki piersiowej, jamy brzusznej, do obrazowania narządów wewnętrznych (np. wątroby, trzustki, nerek), w wykrywaniu zmian nowotworowych, krwawień i zatorów.

    Przy pomocy tomografii komputerowej prowadzi się tzw wirtualną kolonoskopię. Zastosowanie ma również w angiografii (badanie naczyń krwionośnych) oraz w nieinwazyjnym badaniu naczyń wieńcowych, zastępując koronarografię.

     

    Jak wygląda badanie tomografii komputerowej?

    Przed badaniem należy wypić większą ilość niegazowanej wody, aby nawodnić odpowiednio organizm. Zaleca się spożycie lekkiego posiłku najpóźniej do 6 - u godzin przed badaniem.
    W przypadku chorych na cukrzycę zabrania się brania leków z metforminą w sytuacji zdiagnozowania niewydolności nerek.

     Przed badaniemtomografii komputerowej wymagającego podaniaśrodka kontrastującego (kontrast), należy wcześniej oznaczyć poziomu kreatyniny i wskaźnik eGFR.

    Badanie odbywa się w pozycji leżącej i jest bezbolesne dla pacjenta. Czas trwania waha się od 10 do 30 min. Zaleca się aby w trakcie diagnostyki pacjent się nie poruszał. W niektórych przypadkach wymagane jest, na wyraźne polecenie personelu - wstrzymanie oddechu.
    Po badaniu ze środkiem kontrastującym pacjent musi pozostać w pracowni ok 30 min. Po tym czasie nie ma przeciwwskazań do wykonywania czynności dnia codziennego lub powrotu do pracy.Podanie jodowego środka kontrastującego, nie stanowi przeciwwskazania do kontynuowania karmienia piersią.

    Przeciwwskazania do badania jest:

    • uczulenie na jod w przypadku podania kontrastu zawierającego jod.
    • niewydolność nerek
    • nadczynność tarczycy
    • ciąża – tylko w bardzo ważnych przypadkach
    • leczenie tarczycy jodem promieniotwórczym - wymagana konsultacja z endokrynologiem

     Tutaj przykładowe nazwy i oznaczenia które zawiera opis badania

  • Zniesiona lordoza lędźwiowa i szyjna - problemy

     Bóle głowy, mięśni, kręgosłupa z powodu złej budowy to bardzo częsta sytuacja dotycząca zarówno młodych jak i starszych. Główną przyczyną są tzw zniesione lordozy (lędźwiowa i/lub szyjna). W większości przypadków w/w patologia powstaje w okresie dojrzewania (pomiędzy 11-21) rokiem życia. Na młody, rozwijający się kościec zaczynają działać duże przeciążenia wynikające ze wzrostu ciała oraz siły zewnętrzne. Bardzo rzadko występuje brak tylko jednej lordozy, najczęściej idzie to w parze. Osoba z zniesiona lordozą przyjmuje charakterystyczną postawę (tzw niechlujną). Przesunięcie głowy i barków do przodu, przykurcz mięśni klatki piersiowej, nadmierne rozciąganie mięśni grzbietu, przygarbienie doprowadza do szeregu przeciążeń i zmian w różnych strukturach anatomicznych. Ma wpływ na powstawanie wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowej i/lub szyjnej co determinuje kolejne problemy bólowe. Bóle głowy, stawów barkowych, łopatek, promieniowania do rąk i/lub nóg, dziwne odczucia na twarzy, problem z oddychaniem to tylko kilka przykładów objawów. Przeciążone w tym ustawieniu mięśnie posturalne nie wykonują prawidłowo swojej pracy. Nie stabilizują kręgosłupa, co w efekcie tworzy tzw zamknięte koło bólowe.

     Niestety lordozy nie da się już skorygować. Zostaje nam tylko profilaktyka i terapia mająca na celu powstrzymywanie, na ile to możliwe zmian wtórnych.

     Najlepszą sytuacją jest konsultacja lekarska i cykl zabiegów u doświadczonego fizjoterapeuty. Jeśli nie mamy takiej możliwości to należy pamiętać o kilu wskazówkach.

    Terapię należy rozpocząć od:

    - głęboki masaż poprzeczny odcinka szyjnego

    - głęboki masaż poprzeczny przejścia piersiowo – lędźwiowego

    - rozciąganie mięśni klatki piersiowej

    - wzmacnianie mięśni grzbietu

    - retrakcja odcinka szyjnego (cofanie głowy)

     Na poniższym filmie omówiłem w/w zasady oraz pokazałem tzw pozycje Brugger'a która też może być wykorzystana w autoterapii.

     

     Należy pamiętać, że informację zawarte w materiale video to tylko moje propozycje. Bezwzględnie należy skonsultować je z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam na film