Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

ćwiczenia

  • Body Mass Index - kalkulator online

     Przy podjęciu decyzji o odchudzaniu, należy poznać kryteria stosowane w ocenie masy ciała. Najpopularniejszym i najprostszym narzędziem do określenia i klasyfikacji niedowagi, nadwagi i otyłości jest wskaźnik masy ciała, szerzej znany jako BMI (body mas index). Uwzględniając zróżnicowania etniczne BMI zastąpił wcześniejsze tabela oparte głównie na badaniach statystycznych i jest obecnie powszechnie stosowany. Aby dowiedzieć się co jest z naszą wagą wystarczy masę ciała wyrażoną w kilogramach podzielić przez wzrost w metrach podniesiony do kwadratuBMI= kg/m2.
     
     
     

    www.dorehabilitacji.pl.pl

    Poniżej prosty przelicznik BMI on line

    Twoja waga(kg):

    Twój wzrost(cm):

    Twoje BMI:

    To znaczy:

     

     

     

     

     Oczywiście jak każdy wskaźnik, ten również nie jest doskonały. Jego wadą jest brak uwzględnienia składu masy ciała. Osoby z tzw mięśniową budową ciała mogą - zgodnie ze wzorem - zaliczone do osób z nadwagą. Należy więc, w pierwszej kolejności poznać jaką budowę ciała posiadamy.

    Prawidłowe BMI - między 18,5 a 25 kg/m2

    Niedowaga - poniżej 18,5 kg/m2.

    Wartości niższe lub równe 15 kg/m2są uznawane za niebezpieczne niski i mogą stanowić zagrożenie życia.

    W otyłości wyróżniamy III stopnie:

    Otyłość I stopnia: BMI ≥30 kg/m2

    Otyłość II stopnia: BMI ≥35 kg/m2

    Otyłość III stopnia: BMI ≥40 kg/m2

       Ten ostatni rodzaj otyłości określany jest terminem otyłości olbrzymiej, jest stanem zagrażającym życiu. Należy się natychmiast skonsultować z lekarzem!

     Uwaga! Szybka redukcja masy ciała (odchudzanie) jest nie zalecana przez żadnego dietetyka, w szczególności osobom starszym. Najbezpieczniejsza utrata masy ciała powinna wynosić około 0,5 - 1 kg/tydzień. Wpływa o korzystnie na układ naczyniowy, nie powoduje zmian w psychice oraz pozwala rozciągniętej skórze stopniowo dostosować się do nowej objętości.

  • Gips – jak ćwiczyć w pierwszej fazie rehabilitacji?

     W większości przypadków kiedy dochodzi do urazu kończyn (złamanie, pęknięcie kości, naderwanie lub zerwanie mięśnia) stosuje się opatrunek stabilizujący. Ma on na celu skrócić czas leczenia i trwa ok 4 – 6 tygodni. W tym czasie nie ma dostępu do struktur które leżą pod opatrunkiem a nie były objęte urazem. W rehabilitacji jest zasada czym szybciej wprowadza się terapię tym lepiej i szybciej osiąga się pozytywne efekty. W takiej sytuacji pewną mniej efektywną formą terapii jest np. magnetoterapia, która należy do fizykoterapii. Działa ona głównie na przyśpieszenie zrostu kości czy też mięśni, ale nie wpływa na pozostałe części aparatu ruchu. Długotrwały brak ruchu przez opatrunek gipsowy powoduje osłabienie i zanik mięśni, przykurcze w stawach, zaburzenia krążenia.

     

     Aby zapobiec lub ograniczyć w/w niekorzystne zmiany stosuje się ćwiczenia synergistyczne. Synergia to współdziałanie różnych grup mięśniowych, często odległych od siebie. W warunkach prawidłowych mm synergistyczne np. stabilizują staw pomagając agonistom w wykonywaniu ruchu. W fizjoterapii wyróżniamy dodatkowo podział ćwiczeń synergistycznych na:

    - bezwzględne – wrodzone reakcje jednej grupy mięśni na drugą, u każdego człowieka wykształcone w okresie filogenezy.

    - względne – osobniczo odmienne dla każdego i zależą np. od wieku, płci

    Oraz na:

    - kontralateralne – wykonywane za pomocą kończyny zdrowej

    - ipsilateralne – wykonywane za pomocą mięśni tej samej kończyny.

     W sytuacji unieruchomienia wykorzystuje się ćwiczenia synergistyczne bezwzględne, ponieważ znamy wzorce reakcji i wpływu jednej grupy mięśni na drugą. Poniżej filmy na kanale youtube z przykładami. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     
     

  • Jak poprawnie odkładać kule łokciowe po urazie ortopedycznym

     Odkładanie kul łokciowych po przebytym urazie kończyny dolnej (zwichnięcie, złamanie, endoprotezie itd) to proces od kilku do kilkunastu dni. Nie należy robić tego natychmiast. Po podjęciu decyzji przez lekarza specjalistę o powrocie do naturalnego chodu rozpoczynamy powolną adaptację kończyny chorej do jej naturalnych obciążeń. Należy pamiętać że, podczas gipsu lub innego unieruchomienia wraz z odciążeniem nogi, nastąpiły pewne zmiany w mięśniach i stawach.

     Naturalną pracą stawów kończyny dolnej jest praca w kompresji. Długotrwałe odciążenie czyli brak docisku powierzchni stawowych do siebie powoduje nieprawidłowe odżywianie co skutkuje bólem przy pierwszych próbach obciążenia kończyny. Dodatkowo aktywuje się tzw nocycepcja czyli sensomotoryczny efekt blokowania.

     

    Wszystkie mięśnie, których ruch może nasilać ból, zostają osłabione (hipotoniczne) zaś mięśnie których czynności zabezpieczą przed zaostrzeniem stanu bólowego stają się hipertoniczne (wzmożone napięcie). Jest to bardzo logiczny mechanizm, który chce zabezpieczyć źródło bólu, poprzez odpowiedni wpływ na grupy mięśniowych. Kolejnym problemem przy szybkim odłożeniu kul jest powstanie złego wzorca ruchowego który może doprowadzić do bólów innych rejonów ciała (np. kręgosłupa L-S) oraz przykurczów. Z mojego doświadczenia wiem, że wyeliminowanie złych wzorców lub usunięcia przykurczów może zająć więcej czasu niż rehabilitacja pourazowa.

     Poniżej 2 filmy z kanału youtube, który pokazuje jak należy odkładać kule i przechodzić na naturalny chód. Dodatkową zaletą tych ćwiczeń będzie aktywizacja czucia przestrzennego w kończynie usprawnianej (propriocepcja).

     

     

     

     

     

     

     

  • Łokieć golfisty - rehabilitacja

     Entezopatia nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej (epicondylitis medialis humeri) czyli łokieć golfisty to zespół bólowy tkanek miękkich położonych przyśrodkowo w stosunku do stawu łokciowego związany najczęściej z uszkodzeniem przyczepów mięśnia nawrotnego obłego lub zginacza promieniowego nadgarstka. 

    Przyczyny. Do uszkodzenia przyczepów mięśni w łokciu golfisty, doprowadzają najczęściej mikro-urazy. Na wskutek powtarzalnych ruchów nadgarstka wbrew oporowi. Zespół bólowy – łokieć golfisty to choroba, która dotyka 0,4% populacji. Na łokieć golfisty najczęściej chorują osoby między 45 a 54 rokiem życia.

     

    Objawy – łokieć golfisty:

    • ból i tkliwość na wewnętrznej stronie łokcia. Czasami ból przebiega wzdłuż wewnętrznej strony przedramienia;

    • sztywność;

    • osłabienie, słabość ręki, nadgarstka i palców;

    • drętwienie i mrowienie – wielu golfistów doświadcza drętwienia i mrowienia gdy ból promieniuje do jednego lub większej liczby palców (zazwyczaj IV i V palec).

    Ból łokcia golfisty może pojawić się nagle lub stopniowo. Mogą go nasilić następujące czynności:

    • uderzenie kijem golfowym lub rakietą tenisową;

    • zgniecenie lub chwyt piłki;

    • uściśnięcie dłoni;

    • obrócenie klamki;

    • dźwiganie ciężarów;

    • podniesienie czegoś dłonią skierowaną w dół;

    • zgięcie nadgarstka.

    Na łokieć golfisty można stosować zabiegi fizykoterapeutyczne:

    diatermię krótkofalową, ultradźwięki, jonoforezę, ciepłe kąpiele wirowe, krioterapię

    Można też stosować kinesiotaping, czyli założenie przez fizjoterapeutę plastra, który przyśpieszy terapię.

    Poniżej film na kanale youtube o łokciu golfisty. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

  • łokieć tenisisty - rehabilitacja

     Łokieć tenisisty to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, który łatwo można zdiagnozować. Jednocześnie z powodu złożoności etiologii, bardzo trudno prowadzić terapię. Przyczyną jest nie tylko gra w tenisa, ale każda długotrwała praca dłońmi i/lub nadgarstkami (np. komputer, mysz komputerowa) w ustawieniu zgięciowym. Nie bez znaczenia są wady postawy tworzące tzw "postawę niechlujną", charakteryzującą się przesunięciem głowy i barków do przodu.Opiszę tu kilka porad, ćwiczeń które mogą pomóc podczas rehabilitacji prowadzonej przez specjalistę. Głównym miejscem bólu jest rejon łokcia, a dokładnie obszar gdzie prostownik promieniowy nadgarstka długi i krótki przyczepia się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Ruch tych mięśni można zaobserwować podczas zginania grzbietowego dłoni.

     

     

     

    łokieć tenisisty

     

     

     

     Pierwszym ćwiczeniem będzie rozciąganie mięśni przy pomocy poizometrycznej relaksacji (PIR)Przy pomocy zdrowej ręki, zablokuj chorą dłoń w pozycji zgięcia dłoniowego z wyprostowanym łokciem. Poczujesz napięcie na przedramieniu. Następnie próbuj przez 10 sekund prostować chorą rękę przeciwko oporowi wytwarzanego przez drugą dłoń. Po 10 s wróć do maksymalnego rozciągania przez ok 20 sekund. Ćwiczenie powtarzaj 10 x.

     Następnie przechodzimy do tzw głębokiego masażu poprzecznego ścięgien w/w mięśni (głęboki masaż poprzeczny - deep transverse massage). Połóż dłoń zgiętą w łokciu wygodnie na podłożu. Palcem wskazującym drugiej ręki dotknij wystającej kości na łokciu. Następnie zsuń palec w kierunku nadgarstka mocno naciskając mięsień. Po ok 5 cm poczujesz duży ból. To jest miejsce,które należy masować. Technika jest boląca. Kiedy pod palcem poczujesz ścięgno (wyczuwalne zgrubienie), wbij się w nie głęboko i zacznij rozcierać na boki (tak jak byś chciał oderwać ścięgno od kości), poczujesz przeskakiwanie. 

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     

      

     Kolejnymćwiczeniem jest korektaodcinka szyjno - piersiowego kręgosłupa. Zła budowa kręgosłupa (np. zniesienie kifozy piersiowej, lordozy szyjnej) powoduje przesunięcie głowy do przodu. Niesie to za sobą zmiany ustawienia kręgów szyjnych i przeciążenia na mięśniach tego odcinka. Następuje także nacisk na nerw pośrodkowy (bardzo ważny dla kończyny górnej). Badania wykazują, że poprawne ustawienie głowy ma wpływ na zmniejszenie bólu w okolicach łokcia.

    Podłóż pod szyję wałek. Naciśnij mięśniami wałek przez ok 20 sekund. Powtarzaj 3 - 4 razy.

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     

    Na koniec ćwiczenie rozciągające odcinek piersiowy kręgosłupa. Połóż się na plecach. W okolicach łopatek podłóż podkładkę. Poprzez ułożenie rąk nad głowę, rozciągniesz w/w odcinek. Ma to wpływ na całą sylwetkę. Utrzymuj pozycję kilka minut.

     

     

    ćwiczenia na łokieć tenisisty

     

     W trakcie ćwiczeń powinno się korzystać z usług fizjoterapeuty, który posiada cały wachlarz zabiegów leczących łokieć tenisisty.

    Artykuł wyłącznie informacyjno-poglądowy napisany przez fizjoterapeutę w oparciu o swoje doświadczenia i obserwacje w pracy z pacjentem. Zawsze należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Tutaj video na w/w temat z kanału youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

  • mięsień czworogłowy uda - ćwiczenia wzmacniające

     Przygotowanie kondycyjne przed sezonem sportowym, nie tylko zwiększa przyjemność z uprawiania sportu, ale co ważniejsze podnosi poziom bezpieczeństwa sportowca. Mocne nogi, stabilny kręgosłup i rozciągnięte ciało, pozwalają na lepszą kontrolę, oraz stwarzają warunki do polepszania techniki.Przygotowanie się do uprawiania aktywności sportowej nie jest trudne, ale musi być rozsądnie prowadzone. Jedyne, czego potrzebujemy, to kilka metrów kwadratowych powierzchni, 15 - 30 minut od 2 - 4 razy w tygodniu przez 3 - 6 tygodni.

      Na początku proponuję prosty test na mięsień czworogłowy. Stajemy na nodze testowanej, druga w zgięciu. Ręce na biodrach. Wykonujemy kilka krótkich zgięć w stawie kolanowym (ok 1/4 zakresu). Staramy się zachować prawidłową sylwetkę. Jeżeli w trakcie ruchu tracisz równowagę, nie kontrolujesz miednicy, kolano ucieka Ci na boki to znaczy, że masz osłabiony w/w mięsień. Dodatkowo oznacza: słabe mięśnie miednicy oraz problem z bardzo ważnym mięśniem pośladkowym średnim strony przeciwnej. Wykorzystaj w/w test i powtarzaj: 10 x po 5 serii na każdą nogę (na zmianę), kontrolując ciało. Wykonuj zgięcie i pełny wyprost powoli, ok 3 s . Z czasem zwiększ kąt zgięcia. Kiedy opanujesz ćwiczenie z filmu 1, możesz spróbować następne.

     

    Pozycja wyjściowa jak w/w. Podczas zgięcia w kolanie wykonaj ruch po łuku nad głowę przeciwną kończyną górną wraz z zgięciem bocznym tułowia. Przy wyproście – powrót, 10 x po 5 serii na każdą nogę. 

     

      Pozycja wyjściowa: stojąca. Wysuń jedną nogę do przodu (ok 50 cm), bardzo delikatnie dotykając podłogi końcami palców. Nie przenoś ciężaru na nogę wykroczną. Poczujesz jak w uginającej się nodze wspierającej pracuje mięsień czworogłowy. Następnie cofnij nogę i płynnym ruchem przesuń ją w bok, też delikatnie dotykając podłogi. Powstanie ruch podobny do łuku. Powtórz z 5 - 8 razy, Czym dalej będziesz chciał dotknąć podłoża tym mocniej pracować będzie staw kolanowy nogi wspierającej. 

     

     

    Utrudnieniem będzie podwyższenie podłoża nogi wspierającej.

     

     

    Pozycja wyjściowa: stojąca, dłonie na biodrach. Ćwiczenie rozpoczynamy wykrokiem jednej nogi do przodu robiąc przyklęk na nodze tylnej. Kolano tylne nie dotyka podłoża. Powrót do pozycji wyjściowej. 10 x na każdą nogę po 4 serie. 

     

     

      Jest to utrudnienie ćwiczenia 4. W powrocie noga wykroczna przesuwa się dalej do tyłu, robiąc zakrok i klęk. Kolano nie dotyka podłoża. 10 x na każdą nogę po 4 serie.

     

     

     Siad pasywny przy ścianie. W trakcie ćwiczenia dociskamy kręgosłup lędźwiowy do ściany (ok 10 s).

     

     

     Urozmaiceniem tego ćwiczenia będzie naprzemienne dociskanie stóp do podłoża (po 10 x na każdą stronę) w 4 seriach.

     

      Siad przy ścianie z wykorzystaniem piłki rehabilitacyjnej za plecami. Dociskając piłkę do ściany próbujemy zginać i prostować stawy kolanowe. 10 x w 4 seriach.

     

    Wskazówka! Po każdej serii ćwiczeń pracujący mięsień rozciągamy dając mu tym samym odpocząć. Tu mamy do czynienia z mięśniem czworogłowym oraz piszczelowym przednim (to ten mięsień który powoduje bóle goleni z przodu poniżej st kolanowego po wysiłku fizycznym). W tej sytuacji najlepiej jest próbować siadać na piętach, rozciągając jednocześnie oba mięśnie (video 1). W pozycji stojącej można chwycić jedną nogę za staw skokowy i dociągać ją tyłem do pośladków prostując w stawie biodrowym (video 2). Czas ok 1 min i dłużej.

    video 1

     

     

    video 2

     

     

     Wybrałem tu kilka bardzo dobrych i bezpiecznych ćwiczeń na mięsień czworogłowy. Kierując się możliwościami, kondycją i czasem ćwiczącego. Można je praktycznie wykorzystać wszędzie.Poniżej wszystkie te ćwiczenia nagrane na jednym filmie. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

     

     

    UWAGA!!! Przy wszelkich wątpliwościach, należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Naderwanie więzadła obrączkowego palca - ćwiczenia

     Więzadła obrączkowe są częścią pochewek mięśni zginaczy palców powierzchownego i głębokiego (po 4 na każdym palcu: A1, A2, A3, A4). Utrzymują podczas pracy (ślizgu ścięgna w pochewce) całość jak najbliżej kości co wpływa na prawidłowy rozkład sił działających podczas dużego wysiłku.Najczęściej naderwaniu ulega troczek A2  palca 3 lub 4. Pełne zerwanie jest dużo rzadsze i charakteryzuje się charakterystycznym trzaskiem.Przyczyn powstania urazu jest wiele np. przetrenowanie na małych chwytach, słabe mm zginacze i prostowniki, bagatelizowanie pierwszych objawów i zbyt szybkie powracanie do treningu.

     
     
     
     
    Jak zapobiegać kontuzji (naderwanie) więzadła obrączkowego palca? To częsty uraz u osób zajmujących się np wspinaczką skałkową. Jest wiele prac na ten temat w internecie. Ja skupię się wyłącznie na ćwiczeniach które mogą zapobiegać czyli profilaktyce.

     Rozciąganie mięśnia szkieletowego powoduje jego odruchową aktywację do pracy i generuje większą siłę. Za ten proces odpowiedzialny jest skurcz mięśni antagonistycznych. W naszym przypadku będą to mięśnie prostowniki palców i nadgarstka. Łatwo to można sprawdzić. Zegnij nadgarstek do góry i zginaj palce. Nie będzie żadnego problemu. A teraz zegnij nadgarstek w dół i powtórz zgięcie palców. Będzie trudniej. Potwierdza to rolę prostowników w generowaniu siły w zginaczach.

     

     Jeśli masz słabe prostowniki to w trakcie wspinaczki nadgarstek będzie się przemieszczał od pozycji odgięcia w górę, przez pozycję neutralną, aż po wygięcie w dół. Obciążenie zginaczy będzie coraz większe. Unoszenie łokci do góry i odwodzenie ramion w stawach barkowych, aby sztucznie zgiąć ponownie nadgarstek i wygenerować jeszcze trochę siły nic już nie da.

    Poniżej na filmie z kanału youtube kilka przykładów ćwiczeń na prostowniki. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

  • Ostroga piętowa - ćwiczenia

     Przewlekły stan zapalny w okolicach pięty, wraz z podrażnieniem włókien nerwowych, stałym przeciążaniem i bólem wiązadeł to najczęściej spotykany uraz tylnej części stopy znany jako ostroga piętowa.Dokładniej mówiąc jest to - zapalenie rozcięgna podeszwowego. Powstaje w wyniku zmian pourazowych, przeciążeniowych, nadwagi oraz koślawości kończyn dolnych, doprowadzający do narośli kostnej na przyśrodkowo - tylnej części pięty.

    Objawy - charakteryzuje się bólem punktowym w miejscu przyczepu w/w rozcięgna do guza piętowego (częściej po stronie wewnętrznej) oraz podczas zgięcia grzbietowego stopy w trakcie chodzenia. Jest to następstwo podrażnienia chorego rozciągania podczas rozciągania.

    Przyczyny - przyczyną powstania stanu zapalnego w głównej mierze (moje obserwacje) jest zła budowa kończyn dolnych (koślawość kolan i/lub stawów skokowych), nadwaga, stałe przeciążenia i powtarzające się mikrourazy.

     Aby dokładnie zrozumieć problem należy poznać podstawy biomechaniki stopy. Naturalnymi punktami podporu naszego ciała na stopie są: zewnętrzna krawędź stopy z tylną powierzchnią pięty i części dalsze kości I - V śródstopia ze stawami łączącymi palce.

     

     

    stopy

     

     Pozycja B - prawidłowa, C i D wytworzą ostrogę piętową.

     

                                                        koślawość kolan            

     

                                                        koślawość stawów skokowych

     

     

     Każda sytuacja, która spowoduje inny rozkład sił na podeszwie będzie miała wpływ na rozwój choroby. Koślawość kolan i/lub stawów skokowych doprowadza do przesunięcia punktu podporu ciała na wewnętrzną część stopy. Sumuje to duże przeciążenie na części kości, które nie są przygotowane i stworzone na takie siły. Powoduje także płaskostopie. Jeśli zauważyłeś, że ścierasz obuwie od wewnętrznej strony może to świadczyć o złym rozkładzie sił na Twoich stopach....I co teraz?

     

     

    Uwaga! Przed wykorzystaniem informacji z artykułu, należy skonsultować się z lekarzem.

     Ćwiczenia i rehabilitacja - Jednym z podstawowych ćwiczeń w profilaktyce i przeciwdziałaniu postępowi choroby jest częste chodzenie i stanie na zewnętrznych bokach stopy. W przeniesieniu ciężaru na zewnątrz pomoże nam wkładka podłożona pod przyśrodkowy łuk stopy lub dobrze wyprofilowane obuwie. Okrągła silikonowa podkładka z otworem w środku pod piętę wg mnie nie ma żadnego terapeutycznego znaczenia.

     

     

     

    ostroga ćwiczenie 1            

     

     

    ostroga piętowa

     

     Kontrolowane przesunięcie ciężaru w różnych sytuacjach dnia codziennego, może na początku wydać się trudne, dziwne a nawet bolesne, ale z czasem nabierzemy prawidłowego nawyku.

     Kolejnym ważnym ćwiczeniem jest rozciąganie rozcięgna stopy wraz z ścięgnem Achillesa i mięśniami łydki.

     Stań w wykroku, ugnij lekko kolano nogi wykrocznej. Rozpocznij naciskanie podłoża stopą w dół (pamiętaj o lekkim przesunięciu ciężaru na zewnątrz stopy). Po 10 s, rozluźnij stopę i w tym samym czasie przesuń uginając kolano do przodu. Podczas tego ruchu nie wolno unosić pięty od podłoża. Poczujesz napięcie na łydce i stopie. Po około 20 s rozciągania powtarzasz ćwiczenie z aktualnej pozycji. Ćwiczenie należy powtarzać do osiągnięcia fizjologicznego zgięcia w stawie skokowym bez unoszenia pięty.

     

     

    ostroga piętowa

     

     

     

                    

    ostroga piętowa

     

     

                                                     ostroga piętowa

     

      

     Pomocne w rozluźnieniu mięśni tego rejonu mogą być dwa tzw. punkty spustowe. Punkty te charakteryzują się mocnym tkliwym bólem wraz z promieniowaniem w kierunku stopy (często aż do palca lub palców). Łatwo je namierzyć. Pierwszy znajduje się w okolicy środka łydki w lekkim zagłębieniu. Drugi jest poniżej kolana po stronie zewnętrznej, niedaleko od kości piszczelowej.

     Oba punkty uciskamy ok. 60 s a następnie rozciągamy mięśnie tego rejonu wraz z punktem 2 - 5 minut. Powtarzamy to 3 razy.

     

     

                           lydka                                       piszczel

    A tu filmik na kanale youtube. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania.

     

     

     

     

    Opisane tu ćwiczenia to absolutne minimum jakie powinniście stosować. Więcej pomocy, ćwiczeń, możliwości terapeutycznych (masaż, terapia manualna, UD, laser) otrzymacie w dobrym gabinecie fizjoterapii.

     

                             

  • Pajączek korekcyjny - prawidłowe stosowanie

     Problem garbienia się, wad lub niechlujnej postawy u dzieci to duży problem dla rodziców oraz wyzwanie dla fizjoterapeutów. Leczenie prawidłowej korekcji ciała powinna być prowadzona na kilku płaszczyznach. Warto się zastosować aby uniknąć skoliozy, odstajacych łopatek oraz bóli, napięć mięśniowych, drętwień w rejonie kręgosłupa i kończyn. Do nich należy: 

    - systematyczne wizyty u fizjoterapeuty

    - uczestnictwo w zajęciach korekcyjnych

    - wykonywanie własnych ćwiczeń w domu

    - pływanie

    - pomoce ortopedyczne

    W przypadku tego ostatnigo przychodzi nam z pomocą "pajączek korekcyjny". Z moich obserwacji wynika że wiele osób nie potrafi korzystać z w/w w sposób prawidłowy. Producenci, sprzedawcy też nie informują osoby zainteresowane, o zasadach których nie należy zapominać podczas użytkowania pajączka. Jak każda pomoc ortopedyczna - pajaczek także jest tylko dodatkiem w całej terapii schorzenia. Nie wyprostuje za nas pleców, nie usunie garbienia jeśli sami mu w tym nie pomożemy. Jak pomóc? Dlatego napisałem wcześniej co i jak należy wprowadzić aby terapia korekcyjna miała sens.

     Zrozumienie zasad prawidłowej postawy, a następnie umiejętne zastosowanie pajączka z nabytą wiedzą, da lepsze efekty terapeutyczne dla Waszych dzieci. Poniższy filmik ma to za zadanie.

     

     

     
     
     

  • Pionizacja i nauka chodu osoby starszej w domu

     Dłuższe unieruchomienie w łóżku osoby starszej (powyżej 70-80 lat), spowodowane chorobą (np zawał serca, wylew krwi do mózgu), urazem (np endoproteza biodra czy kolana), zabiegiem operacyjnym wymaga natychmiastowej i bezpiecznej rehabilitacji. Osoby starsze bardzo szybko podczas długotrwałego unieruchomienia w łózku tracą siłę mięśniową, są podatne na dodatkowe choroby (np. zapalenie płuc) oraz tworzenie się odleżyn. Rehabilitację takiej osoby powinno rozpocząć się jak najszybciej po konsultacji z lekarzem i fizjoterapeutą. Jeśli jest to w warunkach szpitalnych to sytuacja jest względnie komfortowa dla chorego i rodziny. Problem zaczyna się gdy następuje wypis ze szpitala i powrót do domu.

     

    Najlepszym rozwiązaniem będą cykliczne wizyty domowe prowadzone przez fizjoterapeutę. Niestety nie zawsze jest to możliwe z wielu przyczyn (kolejka, czas oczekiwania, brak kontraktu z NFZ). Jednak nawet gdyby fizjoterapeuta przychodził codziennie na ok 1 godzinę, to i tak bez współpracy rodziny postępy w terapii będą słabe. Dlatego tak ważne jest edukowanie i instruowanie rodzin osób leżących, jak bezpiecznie wspomagać pracę fizjoterapeuty.

     Najważniejszą zasadą w rehabilitacji osób starszych jest, jak najszybsze "wyciągnięcie" go z łóżka. W tym celu wprowadza się naukę tzw pionizacji (nauka stania), która jest wstępem do nauki chodu. Pionizację rozpoczynamy wówczas kiedy pacjent pewnie siedzi bez oparcia o plecy, z nogami opuszczonymi bez podpórki. Jeśli fizjoterapeuta po obserwacji opartej na doświadczeniu zdecyduje o rozpoczęciu nauki stania wówczas rozpoczyna się współpraca z opiekunami. Osoby z rodziny bardzo chętne są do pomocy i współpracy, paraliżuje je jednak strach przed zaszkodzeniem choremu. Tutaj jest rola fizjoterapeuty aby, poprzez instruktarz pokazał proste ćwiczenia, które rodzina wraz z pacjentem będą wykonywać uzupełniając jego pracę. Poniżej znajdują się 3 filmiki na temat pionizacji i nauki chodu osób starszych w warunkach domowych, które mogą pomóc w rehabilitacji. Zapraszam do subskrypcji i udostepniania mojego kanału na youtube.

     UWAGA!!! Pamiętać należy, że jest to tylko poradnik, który należy skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą.

     

     

     

     

     

     

  • PIR - poizometryczna relaksacja mięśni

    PIR - Poizometryczna relaksacja mięśni to jedna z najbardziej skutecznych metod stosowana przez fizjoterapeutów do rozciągania tkanek miękkich (mięśnia, więzadeł, powięzi). Wykorzystywana w stanach napięć mięśniowych tworzących ból i ograniczających ruch w stawach po przebytym urazie lub chorobie. Głównym zadaniem PIR jest przywrócenie prawidłowej długości i elastyczności mięśnia. Doprowadza do zniesienia następstw stanów przeciążeniowych w rejonie stawu co ma wpływ na prawidłową biomechanikę. W trakcie terapii PIR doprowadza się do wyłączenia mięśni antagonistycznych. Odpowiednia sekwencja ruchów wykonywana przez terapeutę i pacjenta doprowadza z do rozciągania tkanek miękkich i zwiększenia zakresu ruchu w stawach. W trakcie stosowania metody ważna jest także prawidłowa technika oddychania.

     
     
    Najprościej mówiąc i zapamiętać metodę to:

    ''Zmuszam do pracy (napięcia izometrycznego) mięsień który chcę rozciągnąć”

    Prawidłowe wykonywanie poizometrycznej relaksacji powoduje:

    - wydłużenie tkanek miękkich
    - redukcję napięcia mięśni
    - wzrost zakresu ruchu w stawie (ROM)
    - znoszenie bólu

    Fazy terapii PIR:

    1. Ustawienie stawu w pozycji odczucia rozciągania leczonego mięśnia u pacjenta.
    2. Izometryczne napięcie mięśnia wbrew oporowi fizjoterapeuty z siłą ok 20%. Utrzymane 10 - 15 sekund. Brak ruchu kątowego w stawie.
    3. Wraz z wydechem pacjent rozluźnia mięsień na kilka sekund a terapeuta pogłębia zakres.
    Cykl powtarza się od 3 do 5 razy.

    Poniżej filmik z kanału youtube na wyżej wymieniony temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.
     
     
     
     
  • Rehabilitacja stawów - ćwiczenia czynne w odciążeniu

     We wczesnej fazie rehabilitacji pourazowej, lub przy chorobach przewlekłych układu ruchu (RZS, gościec, dna moczanowa, fibromialgia) zastosowanie mają ćwiczenia czynne w odciążeniu. Jest to zespół ćwiczeń wykonywanych samodzielnie przez pacjenta wykorzystując system bloczków, linek i podwieszek. Najczęściej spotykanym miejscem wykonywania w/w ćwiczeń jest tzw UGUL (uniwersalny gabinet usprawniania leczniczego) lub Therapy Master (wersja nowocześniejsza). Jest to podstawowe wyposażenie ośrodków i gabinetów fizjoterapeutycznych. Dzięki odpowiednio zawieszonego systemu podwieszek pacjent może ćwiczyć kończyny w warunkach zniesienia siły ciężkości w większym i bezbolesnym zakresie ruchu. Stanowisko do w/w ćwiczeń można również łatwo przygotować w domu. Jest to alternatywa dla osób które nie chcą lub nie mogą korzystać z fizjoterapii na ośrodku. Poniżej artykułu jest filmik który opisuje dokładnie jak należy takie stanowisko zrobić w warunkach domowych.

     

    Ćwiczenia czynne w odciążeniu zaleca się :

    - po długotrwałym unieruchomieniu w rehabilitacji pourazowej (gips, szyna)

    przy braku zrostu kostnego

    - w przypadku porażenia lub osłabienia grup mięśniowych

    - chorobach przewlekłych układu ruchu ograniczających ruchomość (RZS, gościec, reumatyzm)

    - w stanach zwyrodnieniowych stawów

    Ćwiczenia w czynne w odciążeniu sprzyjają:

    - szybszej progresji funkcjonalnej mięśni (powiększają zakres ruchomości ROM)

    - zwiększają siłę, wytrzymałość i normalizują napięcie mięśniowe

    - redukują ograniczenia ruchomości typu mięśniowego np. przykurcze

    - oddalają powierzchnie stawowe (tworzą trakcję) co działa przeciwbólowo

    - polepszeniu stanu psychologicznego pacjenta (widzi możliwość wykonania niedostępnego dla niego ruchu), mobilizując go do dalszej pracy

     Odmianą ćwiczeń w odciążeniu to ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem. Zasada wykonywania jest taka sama. Jednak dodatkowo za pomocą kolejnych systemów bloczków i podwieszek aplikuje się pacjentowi opór w postaci ciężarków lub gumowych taśm rehabilitacyjnych. Wpływa to na lepsze efekty zwiększenia siły i wytrzymałości mięśniowej.

    Przeciwwskazania do wykonywania ćwiczeń w odciążeniu:

    - ostre, nagłe stany zapalne np. infekcja, zapalenie żył

    - silne odczuwanie bólu

    - niedawno przebyte operacje

    Poniżej film na temat: jak stworzyć stanowisko do ćwiczeń czynnych w odciążeniu w warunkach domowych. Zapraszam obejrzenia i subskrypcji kanału.

     

     

     

  • Staw mostkowo - obojczykowy - rehabilitacja

     Staw mostkowo – obojczykowy (SMO), należy do stawów obręczy barkowej spełniający ważną rolę podczas ruchów kończyny górnej. Staw zwiększa stabilizację i wytrzymałość obręczy barkowej i jest jedynym połączeniem łączącym kończynę górną z tułowiem. SMO jest stawem o małej powierzchni kontaktu. Wewnątrz struktury znajduje się śródstawowy, chrzęstno - włóknisty dysk, którego zadaniem ochrona obu powierzchni stawowych podczas styku i kompresji (przesuwanie się obojczyka przyśrodkowo). Dodatkowo podczas wykonywania swoich zadań SMO wspierany jest przez silne zewnętrzne i wewnętrzne więzadła torebkowe, które jednocześnie wzmacniają stabilizację stawu.

    Działanie SMO:

    - Przenoszenie obciążeń dużych sił kompresyjnych, wytwarzanych przezruch kończyny górnej. Siły te naciskając na obojczyk obracają go wokół osi podłużnej co prowadzi do ich rozłożenia (neutralizacji).

    - Zapobieganie niekontrolowanym przemieszczeniom struktur znajdujących się przy rękojeści mostka (np. I żebro) w wyniku działających sił.

     

     Ucisk kompresyjnypodczas ruchukończyny górnej powoduje obracanie się iprzemieszczenie obojczyka.Jego skrętny kształt wpływa na generowanie s w obrębie SMOi stawie mostkowo-barkowym (SBO).Siły te następnie wykorzystywane są do stabilizacji i prawidłowegoukierunkowania ruchu łopatki,która porusza sięwokół tylnej ściany klatki piersiowej.

     Umiejętność redukcji przeciążeń wywołanych ruchami silnych piersiowo - ramiennych mięśni w obrębie kończyny górnej jest bardzo ważna dla długowieczności w/w stawu. Z wiekiem następuje więzadłowa i torebkowa wiotkość, powodując zwiększenie obciążeń w stawie. Wyjaśnia to wzrost częstotliwości występowania choroby zwyrodnieniowej stawu w starszym wieku. Należy tu dodać że częstość występowania choroby zwyrodnieniowej w SMO jest dużo mniejsza niż w drugim stawie tzw obojczykowo – barkowym (SBO). Bardzo często znajduje się już krótsze obojczykijako efektzwiązany z wcześniejszymi zmianami zwyrodnieniowymi wSBO.Powoduje to pierwotny brak stabilizacji obojczyka w połączeniu z mostkiem lub barkiem.Sytuacja ta potwierdza że, zewnętrzne więzadła SMO zapewniają większą stabilność niż więzadła kruczo-obojczykowe SBO. Jest to ważna informacja wykorzystywana w późniejszej terapii.

     Niestety, zwyrodnienie i/lub niestabilność SMO jako rzadkość, jest przyczyną trudności prawidłowej diagnozy. Umiejętne odróżnienie od np. złuszczenia w obrębie bliższej części obojczyka, jest bardzo ważne, ponieważ możliwości i wyniki leczenia w tych przypadkach chorób są różne. Co innego - np. ze zwichnięciem lub złamaniem dalszej części obojczyka w SBO. Tu leczenie i terapia jest podobna. Niestabilność SMO rzadko wymaga interwencji chirurgicznej.

     W rehabilitacji problemów związanych z stawem mostkowo – obojczykowym można wykorzystać zjawisko synergii. Mięśnie synergistyczne odpowiadają za wspieranie głównych mięśni odpowiedzialnych za wykonywania ruchu (agonistów). Podczas ruchu kończyny górnej (np zgięcie, wyprost, wznos) oraz ruchu głowy do tyłu następuje synergistyczny skurczem mięśniznajdujących sięwprzednio-tylnymrejoniełopatki i klatki piersiowej.Mięśnie te stabilizują i przemieszczają łopatkę.

     Mięsień przedni to - mięsień piersiowy mniejszy, a mięśnie tylne to czworoboczny,zębaty przedni i pośrednio grupamięśni dźwigających łopatkę (dźwigacz łopatki, mięsień równoległoboczny).Na pracy(wzmocnieniu) tych mięśni powinniśmy się również skupić, aby wzmocnić stabilizację połączenia mostkowo - obojczykowego.

     Poniżej filmik na temat propozycji ćwiczeń przy urazach stawu mostkowo – obojczykowego. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

     

     

     

    Uwaga!!! - Przed wykorzystaniem informacji z artykułu i materiału video należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Staw skokowy - uraz po stronie bocznej

     Kontuzja stawu skokowego po stronie bocznej to najczęściej spotykany uraz w tym rejonie. Popularnie zwana - "złamaniem kostki bocznej". Powstaje na wskutek mocnego zgięcia podeszwowego stopy wraz z supinacją (rotacja stopy na zewnątrz). W trakcie urazu może dochodzi do naciągnięcia, naderwania lub zerwania więzadeł. Po tej stronie są to trzy struktury (ATFL, CFL, PTFL).

     Objawy: opuchlizna, niestabilność stopy, siniak w rejonie kostki bocznej. Nieodpowiednie podejście medyczne i rehabilitacyjne może doprowadzić do stałej niestabilności stawu skokowego.

     W pierwszej kolejności należy natychmiast wdrożyć protokół P.R.I.C.E lub R.I.C.E i udać się do ortopedy. Następnie po unieruchomieniu, które zazwyczaj trwa od kilku dni do kilku tygodni (w zależności od stopnia zniszczenia i decyzji ortopedy) powinno się wprowadzać rehabilitację (kinezioterapię, terapię manualną). Pomocne będą zabiegi z fizykoterapii np. magnetoterapia, laser, krioterapia oraz kinesiotaping.

    Do głównych ćwiczeń w procesie rehabilitacji należą:

    - ćwiczenia izometryczne (napinanie mieśni bez ruchów kątowych w stawie skokowym i kolanowym

    - delikatny masaż poprzeczny torebki stawowej

    - ćwiczenia bierne przy pomocy osoby trzeciej

    - ćwiczenia czynne a następnie czynne z oporem

    - ćwiczenia propriocepcji czyli czucia głębokiego

    - prawidłowe odkładanie kul wraz z ćwiczeniami równoważnymi

    W trakcie usprawniania warto skorzystać z zabiegów mobilizacji stawów skokowego i kolanowego na wizycie u fizjoterapeuty.

     Propozycje ćwiczeń znajdziecie w filmiku. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania mojego kanału.

     

  • Stożek rotatorów - rehabilitacja

    Stożek rotatorów - to grupa czterech mięśni obręczy barkowej, które mają wspólne miejsce swoich przyczepów końcowych na kości ramiennej. Mięśnie: mięsień nadgrzebieniowy, mięśnień podgrzebieniowy i mięsień obły mniejszy kończą się na guzku większym kości ramiennej, zaś mięsień podłopatkowy na guzku mniejszym kości ramiennej. Rejon przyczepów nazywa się strefą krytyczną stożka rotatorów.

    Działanie mięśni:

    - m. nadgrzebieniowy - odwodzenie ramienia do 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacji zewnętrznej oraz w zgięciu w stawie ramiennym.

    - m. podgrzebieniowy – odwodzenie ramienia.

    - m. obły mniejszy – współdziała w odwodzeniu ramienia.

    - m. podłopatkowy – przywodzenie ramienia od 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacja wewnętrzna w stawie barkowym.

     

    Ważnym zadaniem w/w mięśni jest stabilizacja stawu barkowego a dokładnie centrowanie głowy kości ramiennej podczas ruchu. Centrowanie to, uniesienie (zbliżenie) głowy kości ramiennej do powierzchni panewki w łopatce. Jest to potrzebne ponieważ w spoczynku nasze stawy kończyn górnych są w lekkiej trakcji (działanie siły ciężkości). Dzięki temu głowa kości ramiennej przesuwa się w prawidłowym torze ruchu (zobacz film poniżej)

     W wyniku wieloletnich: przeciążeń, mikrourazów, zwyrodnień, uprawiania sportów, pracy z uniesionymi rękami do góry, chorób wewnętrznych, nagłych urazów dochodzi do uszkodzenia (osłabienia) ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego który rozpoczyna ruch odwodzenia ramienia do kąta 30 stopni. Jeśli w/w mięsień jest uszkodzony to nie występuje centrowanie głowy kości ramiennej. Kompensacją ruchu zajmuje się wówczas mięsień naramienny. Odwodząc ramię ciągnie głowę kości ramiennej do góry, gdzie doprowadza do kolejnych podrażnień przez nią już uszkodzonego mięśnia nadgrzebieniowego. Następuje tzw zamknięte koło bólu. (zobacz film)

    Statystyki mówią że, co czwarta osoba po 50 -tym roku życia boryka się z tą patologią. Charakterystyczne objawy to:

    - zanik odwodzenia ramienia do ok 90 stopni po czym reszta ruchu do wysokości głowy przebiega bez problemowo

    - osłabienie i zanik mięśni (widoczne na łopatce)

    - brak rotacji zewnętrznej w stawie barkowym

    - ból w nocy

    - ból podczas wysiłku

     Po zdiagnozowaniu choroby przez lekarza, powinniśmy się udać do doświadczonego fizjoterapeuty. Wachlarz zabiegów i terapii jaki ma dzisiejsza fizjoterapia daje duże szanse na zaleczenie dysfunkcji. Także w warunkach domowych powinno się ćwiczyć po wcześniejszym instruktarzu, ponieważ ok 70% usprawniania zależy od pacjenta.

    Poniżej dwa filmy na w/w temat.

    Pierwszy to zestaw ćwiczeń na stabilizację i centrowanie głowy kości ramiennej (od tego powinno się zaczynać rehabilitację). Drugi - to propozycja wykorzystania głębokiego masażu poprzecznego w celu redukcji bólu. Zapraszam.

    Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

     

  • Suche, bolące oczy - syndrom CVS

     W 1994 roku American Academy of Ophthalmology zdefiniowała syndrom widzenia komputerowego CVS uznając  że, jest to "złożony zespół problemów dotyczący oczu i widzenia, powiązany z pracą do bliży, którą odczuwa się w trakcie korzystania z komputera lub powiązanych czynności". Składa się na nią zespół objawów, które zwykle doznają użytkownicy komputerów, a mogące mieć swe źródło przez działania w obszarze punktu bliży.

    Przyczyny wystąpienia syndromu widzenia komputerowego (Computer Vision Syndrome):

    - rodzaj oświetlenia pomieszczenia

    - natężenie oświetlenia pomieszczenia

    - odległość oczu od monitora

    - refleksay świetlne padającymi z ekranu

    - pozycja oraz ułożenie naszego ciała podczas pracy przed monitorem

    - kąt nachylenia głowy podczas pracy

     

     

    PAMIĘTAJ!!! Nasze oko w warunkach normalnych mruga ok 12x / 1 min. Podczas pracy za monitorem 2 razy rzadziej. Doprowadza to do wysuszenia gałki ocznej.

     

    Dodatkowo wpływ na ewentualne wystąpienie zespołu CVS ma także wada wzroku. Badania, które przeprowadzono w USA wykazały zależność występowania objawów CVS z wyborem czcionki do pracy z dokumentami. Okazało się, że zmiana czcionki, zarówno jeśli chodzi o jej kształt, jak i wielkość, ma wpływ na jakość widzenia, a zaburzenia wzroku ustępują. Ustalono, że najbardziej przyjazną oczom czcionką jestVERDANA o wielkości 10 – 12.

     

    Diagnoza CVS wymaga dokładnego specjalistycznego badania. W trakcie którego, należy wspomnieć lekarzowi o wszystkich ewentualnych problemach ze wzrokiem. Należy zwrócić szczególną uwagę na ewentualne wystąpienie poniższych objawów które mogą jednoznacznie wskazywać na CVS:

    - przemęczenie oczu

    - bóle głowy

    - niewyraźne widzenie

    - ból szyi oraz barków

    - zespół suchego oka

    - podrażnienie oczy

    - zapalenie spojówek

     

    Sami także możemy sobie pomóc i zapobiegać CVS. Mamy wpływ na 2 rzeczy. Pierwsza to prawidłowe ustawienie monitora. Monitory ustawiamy w takich miejscach aby nie odbijało się w nich światło naturalne ani światło sztuczne. Nie ustawiamy ich na tle okna, naprzeciw okna, ani na tle innych jaskrawych obiektów. Najlepiej jeśli są ustawione bokiem do okna w odległości co najmniej 1m od okna. Jeżeli nie występuje inna możliwość organizacyjna, można między monitorami stawiać niewysokie przegrody które zasłaniają dostęp bezpośredniego światła z okien. Refleksy świetlne, duże różnice pomiędzy jasnością pomieszczenia a jasnością obrazu powodują szybkie zmęczenie wzroku,wyczerpanie się zdolności adaptacyjnych oczu, a w następstwie pogorszenie sprawności funkcjonowania narządu wzroku. Tło na którym widzimy monitor, nie powinno być zbyt jasne ani za ciemne. Odchylenia w tym zakresie dosyć łatwo dają się usunąć przez podświetlenie ściany lub powieszenie na ścianie obrazu. Aby uniknąć ciągłej akomodacji oka, należy postarać się aby wszelkie przedmioty na które często spoglądamy miały zbliżoną lub podobną luminację. Pochylanie się na boki i do przodu (w celu uniknięcia refleksu świetlnego i polepszenia widzenia) doprowadza do powstawania bólów kręgosłupa. 

     

     Ustawmonitorna biurku w odległości 40-75 cm od oczu, zapewniając, by kąt obserwacji ekranu wynosił 20°-50°w dół od linii poziomej prowadzonej na wysokości oczu. Taka organizacja stanowiska pracy pozwoli na zminimalizowanie obciążenia oczu i karku.

     

     

     

                                                 prawidłowa pozycja-przy-komputerze

     

     

     

    Druga czynność to ćwiczenia gałek ocznych, które powinno się wykonywać co 2 – 3 godziny w trakcie pracy. Poniżej zamieszczam kilka ilustracji prostych ćwiczeń oczu.

    Ćwiczymy ruch gałek ocznych, kierując je w różne kierunki (maksymalnie). Pomocne jest wyobrazić sobie cyferblat zegarka i kierować gałki oczne na różne godziny.

     

     

                                                              

                                                                       trening oczu

     

     

     

    Można też wykorzystać ruch rąk i podążać wzrokiem z kciukiem. Możemy również zbliżać i oddalać palce do oczu, co powoduje zmianę ostrości widzenia i tzw akomodację mięśni oka.

     

                                                      trening oczu

     

     

    Można też wykorzystac żelki (dostępne prawie wszędzie) jakozimny okład.

     

     

    żelek schładzający na oczy

  • Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego - ITBS

    Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego (ITBS - Ilio-Tibial Band Syndrome) to jeden z częstszych urazów przeciążeniowych u osób sportowo aktywnych (biegi, kolarstwo).Pojawia się jako ostry, piekący ból z tkliwością dotykową w okolicy bocznej kolana, ok 3 cm nad stawem. Pacjenci zgłaszają również promieniowanie do powierzchni przednio - bocznej goleni. Ból występuje podczas wysiłku i jest najostrzejszy w trakcie zgięcia (pomiędzy 20 - 30 st). Ratunkiem jest wyprost kończyny dolnej, który powoduje chwilowe ustąpienie objawów. Jednak dalsze prowadzenie treningu (wysiłku) lub podjęcia kolejnych, jest znacznie ograniczona.

     

     

     Dokładna patogeneza (przyczyny)ITBS nie jest znana. Badania wykazują, że powtarzający się ruch zgięcia kolana wraz z niekontrolowanym wzrostem obciążenia treningowego tej okolicy powoduje mikrourazy i napięcia w części dalszejpasma na kłykciu bocznym kości udowej. Napinające się naprzemiennie włókna przednie i tylnieITB (pasmo biodrowo - piszczelowe) ocierają o kość tworząc stan zapalny. Powodują dodatkowo kompresję na tkankę tłuszczową która jest ułożona pod pasmem (największą podczas 30 stopniowego zgięcia kolana). Znaczne unaczynienie i unerwienie tkanki, oraz mnogość stwierdzonych tzw receptorów dotyku może powodować ITBS (syndrom pasma biodrowo - piszczelowego) i opisywane przez pacjenta bóle palpacyjne tej okolicy. Sugeruje się również, zapalenie kaletki (bursa) znajdującej się podpasmem ITB. Co nie do końca jest udowodnione i wciąż kontrowersyjne wśród badaczy. Stały, powtarzający się nacisk mógłby w konsekwencji wytworzyć stan zapalny oraz ograniczenie ruchomości.

     

     Czynnikami ryzyka są przede wszystkim częste zmiany intensywności treningu i wydłużenie pokonywanych dystansów w krótkim okresie czasu. Zła budowa ciała, a w szczególności ustawienie stawów kolanowych i/lub skokowych (tzw koślawość) powodujące powiększenie pronacji stopy (nadpronacja). Ważnym powodem powstania ITBS jest także brak równowagi mięśniowej między zginaczami i prostownikami kończyny dolnej oraz osłabienie mięśnia pośladkowego średniego. Zwrócić uwagę należy także na budowę i ustawienie miednicy.

     

    Do rozpoznania stosuje się specjalne testy: Ober’a, Renne, Noble’a, Thomas’a.

    Leczenie - rozpoczynamy się od podawania leków przeciwzapalnych oraz odpoczynkiem od treningów.

    Rehabilitacja - dobrą pomocą jest protokół P.R.I.C.E. Po ściągnięciu ostrego stanu zapalnego. 

    Ćwiczenia - zaczynamy od rozciągania zginaczy uda (półbłoniasty, smukły, dwugłowy uda) oraz wprowadzamy głęboki masaż poprzeczny (Cyriax) z wykorzystaniem punktów spustowych (trigger points - punkty spustowe). Przydatne będą ultradźwięki i zabiegi laserem biostymulującym w gabinecie fizjoterapii.

    Następnie wzmacniamy odwodziciele uda i mięsień pośladkowy średni po stronie bolącej.

     

    Poniżej kilka ćwiczeń rozciągających pasmo biodrowo-piszczelowe:

     

    1. Leżymy na boku. Noga dolna zgięta w kolanie. Przekładamy nogę z ITB prostując w kolanie i skręcamy ciało w przeciwną stronę. Powtarzamy 10 x 15 s.

     

     ćwiczenie 1

     

     

    2. Siadamy. Przekładamy nogę z ITB tak aby kostka zewnęczna stykała się z wewnęczną częścią kolana drugiej nogi. Skręcamy ciało w przeciwną stronę (ręka podporowa powinna być w osi ciała). Ręka wolna delikatnie naciska na ugięte kolano nogi ćwiczonej. Powtórzenia: 10 x 15 s

     

     ćwiczenie 2

     

    3. Stojąc przy ścianie, przekładamy nogę z ITB do tyłu i w bok (przyśrodkowo). Wyciągamy całe ciało opierając o ścianę. Ruchem biodra w kierunku ściany doprowadzamy do napinania się pasma. 10 x 20 s

     Teraz kilka ćwiczeń wzmacniających pasmo biodrowo - piszczelowe ITB:

     

    1. Stajemy na ławeczce (schodek, podwyższenie). Uginając nogę z ITB próbujemy dotknąć przeciwną pietą podłoża. Ćwiczenie wykonyjemy do przodu i w bok. Staramy się utrzymać równo miednicę oraz pilnujemy aby kolano nogi z ITB znajdowało się nad 2 kością śródstopia. Powtarzamy ok 10 razy. Utrudnieniem będzie kiedy ćwiczenie wykonywać będziemy na miękkiej powierzchni.

     

     

    ćwiczenie 4

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego   

     

    ćwiczenie na dysku sensomotorycznym

     

     

     

     

    2. Wykorzystując gumową taśmę wykonujemy klęk nogi z ITB. Napięcie taśmy będzie aktywować również w tym ćwiczeniu m. pośladkowy średni. Podczas wykonania klęku należy pilnować aby zgięte kolano nie wykraczało poza stopę. Poprawne wykonanie tego ćwiczenia zależy od pracy ciała, które nie pochyla się do przodu.

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     

    wzmacnianie pasma biodrowo-piszczelowego

     

     Zapraszam na filmik gdzie pokazuję kilka ćwiczeń na zespół pasma biodrowo - piszczelowego

     

     

     

     

     

     

  • Terapia bólów kręgosłupa z wykorzystaniem piłki

     Gumowe piłki terapeutyczne stosowane są w fizjoterapii od wielu lat. Sprawdzają się prawie we wszystkich działach rehabilitacji po wszelkich rodzajach urazach i chorobach. Nieodzowne są w:

    - ćwiczeniach ortopedycznych

    - rehabilitacji neurologicznej

    - położnictwie

    Bardzo dobrym pomysłem jest wykorzystanie w/w piłki, mocno napompowanej (najlepiej o przekroju 75 cm) do siedzenia w ramach profilaktyki lub terapii bólów kręgosłupa.

    Do najważniejszych zalet korzystania z piłki podczas siedzenia jest:

    - punkt bioder jest wyżej niż punkt kolan co sprzyja wyprostnej postawie i odciążeniu kręgosłupa lędźwiowego

    - poprzez amortyzację, minimalizuje działanie sił kompresyjnych na kość krzyżową, dyski i kręgi lędźwiowe zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona

    - aktywizacja większej ilości włókien mięśniowych w celu utrzymania ciała w równowadze, co sprzyja wzmocnieniu mięśni pleców i brzucha

    - dużo trudniejsze garbienie się lub przybieranie niechlujnej pozycji podczas dłuższej pracy za biurkiem

    Wszystko to i inne szczegóły wraz z ćwiczeniami znajdujdziecie na filmie poniżej. Zapraszam do oglądania

     

     

     

     

  • Trening okluzyjny w rehabilitacji pourazowej

     Fizjoterapia jako nauka medyczna, w oparciu o badania naukowe stale wprowadza nowe, szybsze i bezpieczne rozwiązania w procesie rehabilitacji pourazowej. Jednym z głównych celów dla fizjoterapeuty oraz pacjenta jest jak najszybsze odbudowa i wzmocnienie mięśni (hipertrofia) objętych urazem czy długotrwałym unieruchomieniem. Cele osiąga się poprzez wprowadzanie ćwiczeń z odpowiednio dobranym oporem (oporowych). Istnieją już wzorce i protokoły postępowań w terapii odbudowy mięśni. Wiadomo że najlepsze efekty otrzymuje się przy obciążeniu 65% - 80% 1 RM (maksymalny ciężar przy którym da się zrobić jedno powtórzenie danego ćwiczenia).

     Problem w rehabilitacji zaczyna się wówczas gdy pacjent nie może z różnych powodów ćwiczyć na tak dużym obciążeniu. Choroby zwyrodnieniowe, neurologiczne, kardiologiczne, geriatryczne, wiek czy nadwaga wykluczają ćwiczenia na tak dużym aktualnym obciążeniu. Jednym z rozwiązań będzie tzw trening okluzyjny, wykorzystujący pod pewnymi czynnikami tylko 25% 1 RM. Metoda powstała w Japonii a pomysłodawcą jest dr Yoshiaki Sato.

     

     

     

     Trening okluzyjny lub trening z ograniczonym przepływem krwi (blood flow restriction training) wykorzystuje zjawisko okluzji. Okluzja to ograniczenie przepływu krwi w naczyniach poprzez dodanie siły zewnętrznej. Kiedy siła zewnętrzna zrównoważy wewnętrzne ciśnienie krwi powstaje okluzja. W jej następstwie wytwarza się w mięśniach stres metaboliczny.

     Brak lub ograniczony dopływ dotlenionej krwi do mięśnia (hipoksja), spowoduje stres metaboliczny (nagromadzenie kwasu mlekowego i jonów wodorów). Dodatkowo skutkuje obniżeniem PH oraz większym wydzielaniem hormonu wzrostu. Najważniejsze jednak jest że, ćwiczenia (trening) szybciej aktywizuje włókna mięśniowe szybkokurczliwe typu II (białe). Włókna szybkokurczliwe (przystosowane do dużego wysiłku przy krótkiej pracy) obok wolnokurczliwych (przystosowane do długiej pracy przy średnim lub małym wysiłku) wchodzą w skład wszystkich mięśni. W różnych proporcjach a różnica osobnicza waha się 5 – 10%. Trening okluzyjny idealnie sprawdzi się w odbudowie mięśni oraz wzrostu siły w kończynach górnych i dolnych m.in. dlatego że:

    - trójgłowy ramienia ma 67% z włókien szybkokurczliwych

    - dwugłowy ramienia - 55%

    - mięsień naramienny - 40%

    - mięsień ramienno-promieniowy - 60%

    - mięśnie kulszowo-goleniowych - 70%

    - mięsień płaszczkowaty - 90%

    - mięsień czworogłowy - (mięsień obszerny przyśrodkowy powyżej 50%, obszerny boczny 57%, prosty uda 65%)

    Metodyka treningu okluzyjnego:

    - określić swoje 25% maksymalnego jednego powtórzenia 1 RM

    - założyć ucisk na mięsień poprzez specjalne taśmy, bandaż elastyczny cz mankiet od ciśnieniomierza. Siła nie powinna przekraczać 6-7 pkt w 10 pkt skali subiektywnego odczucia (brak drętwienia). Innym sposobem jest docisk mankietem ciśnieniomierza (pompowanie) siłą równą aktualnemu zmierzonemu ciśnieniu tętniczemu.

    - wykonać 30 – 15 – 15 – 15 powtórzeń w jednej serii na jedno ćwiczenie. Przerwa pomiędzy powtórzeniami 30 – 60 s.

    - zdejmujemy ucisk na 5 min

    - rozpoczynamy procedurę na kolejne ćwiczenie

    Zalety treningu z ograniczonym dopływem krwi do mięśni:

    - zwiększa masę i objętość mięśni

    - oszczędza aparat więzadłowy w stawach podczas ćwiczeń

    - wpływa na poprawę stabilizacji stawu

    - nie powoduje spadku siły mięśniowej po treningu

    - idealnie sprawdza się u osób z dodatkowymi chorobami (kardiologicznymi, geriatrycznymi, neurologicznymi itd.)

    - poprawia parametry krążenia krwi

    Poniżej filmik na powyższy temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału

     

     

     

     

  • Trening plyometryczny

    Trening plyometryczny po raz pierwszy został wykorzystany w treningu w latach 50-tych ubiegło wieku przez radzieckich trójskoczków. Badania prowadzone w latach 70 - tych XX wieku przez liczną grupę biomechaników, fizjologów oraz biochemików pozwoliły pogłębić wiedzę dotyczącą treningu plyometrycznego. Aktualnie jest on wykorzystywany przez zawodników wielu dyscyplin sportu chcących poprawić szybkość i siłę kończyn dolnych. Jest to rodzaj treningu siłowego, który pozwala w bardzo krótkim czasie osiągnąć znaczącą poprawę siły i szybkości nóg. Jednak jak każdy trening, również trening plyometryczny posiada swoje wady.

     

       Trening plyometryczny opiera się na dwóch podstawowych zjawiskach związanych z funkcjonowaniem mięśnia szkieletowego i wytwarzaną przez niego siłą:

    - Zależność między siłą, a długością mięśnia – mięsień rozciągnięty powyżej długości spoczynkowej generuje większą siłę, gdyż wzrasta naprężenie biernych elementów łącznotkankowych (powięzi, pochewek ścięgien, rozcięgien, pochewek mięśni). Generalizując można powiedzieć, że im bardziej mięsień rozciągniemy, tym większą siłę on wytworzy.

    - Zależność między siłą, a prędkością skracania mięśnia – mięsień generuje największe wartości siły przy ujemnej prędkości skracania, czyli podczas skurczu ekscentrycznego. W skrócie im mięsień gwałtowniej hamuje ruch, będąc w tym czasie rozciąganym (wykonując pracę ekscentryczną), tym większą wygeneruję siłę, którą może zużytkować na przemieszczenia ciała lub jego części.

    Zasady wykonywania treningu plyometrycznego:

    - wykonanie rozgrzewki przed przystąpieniem do ćwiczeń (ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mięśnie, a także zwiększające ruchomość w stawach kończyn dolnych)

    - unikanie zeskoków ze zbyt dużych wysokości

    - kontrolowanie na bieżąco odczuć bólowych podczas wykonywania ćwiczeń

    - wydłużenie okresu hamowania następującego bezpośrednio po zeskoku

    - skrócenie czasu pracy koncentrycznej występującej bezpośrednio po cyklu rozciągania mięśni

    - zachowanie stabilnie i symetrycznie ułożonych stóp w czasie wykonywania naskoku i odbicia (podczas wyskoków typu drop jump (DJ) – wyskok po naskoku)

    - odpowiednio dobrane obuwie i rodzaj podłoża

    - stopniowe przeciążanie układu mięśniowego i kostnego

    Nie należy stosować treningu plyometrycznego przez osoby niepełnoletnie, ze względu na niewykształcony w pełni układ kostno - mięśniowy

    Zalety treningu plyometrycznego:

    - poprawa wyskoku po naskoku z wysokości

    - poprawa mocy kończyn dolnych

    - wzrost siły kończyn dolnych

    - rekrutacja dodatkowych jednostek motorycznych

    - wzrost mocy mięśniowej bez przyrostu masy mięśniowej

    - obniżenie progu pobudzenia jednostek motorycznych kończyn dolnych

    Wady treningu plyometrycznego:

    - obniżenie komfortu psychicznego (przez ekscentryczną prace mięśni)

    - możliwość uszkodzenia układu mięśniowo – szkieletowego

    - duże obciążenie stawów, więzadeł oraz mięśni stabilizujących stawy

    - bardzo duże obciążenie ścięgien oraz kości (ze względu na wysoką wartość modułu Younga – parametru charakteryzującego właściwości sprężyste tkanek człowieka)

    Skakać czy nie skakać?

     Trening plyometryczny nie powinien stanowić bazowego treningu rozwijającego siłę i szybkość kończyn dolnych. Jest to trening bardzo obciążający układ mięśniowo – kostny i jego długotrwałe stosowanie może prowadzić do powstania wszelkiego rodzaju przeciążeń, a nawet kontuzji. Ćwiczenia plyometryczne można stosować, jako alternatywny sposób na rozwijanie zdolności siłowo – szybkościowych kończyn dolnych. Jednak przed rozpoczęciem treningów wykorzystujących tą metodę należy dobrze przemyśleć, zaplanować i odpowiednio dostosować ćwiczenia do swoich indywidualnych potrzeb oraz dyspozycji.