Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

bark

  • Ból barku i przedramienia - mięsień kruczo - ramienny

     Podczas urazu ortopedycznego (zerwanie, złamanie) w rejonie barku i przedramienia, zdarzyć się może sytuacja że, urazu dozna mięsień trudny do lokalizacji palpacyjnej (położony głębiej). Problem potęguje dodatkowo brak wyizolowanego, jedynego, charakterystycznego ruchu tego mięśnia. Najczęściej współpracuje z innymi mięśniami w większym lub mniejszym stopniu.

     Taką strukturą jest: mięsień kruczo - ramienny (coracobrachialis). Zaliczany jest do przedniej grupy mięśni ramienia. Przebiega w jamie pachowej pod mięśniem piersiowym większym. Mięsień posiada własną kaletkę która ułatwia mu ślizg ścięgna w rejonie przyczepu początkowego. Nie tylko oddziela ona w/w ścięgno od wyrostka kruczego łopatki ale również od ścięgna mięśnia podłopatkowego.

     

    Zapraszam na poradę online

     

    Anatomia:

    Przyczep poczatkowy (pp) - wyrostek kruczy łopatki

    Przyczep końcowy (pk) - na przyśrodkowej powierzchni kości ramiennej, w połowie jej długości

     Główna czynność mięśnia to zgięcie oraz przywiedzenie ramienia do tułowia. Dodatkowo rotuje kończynę górną do wewnątrz lub do zewnątrz w celu powrotu (ustawienia) jej do tzw pozycji spoczynkowej.

    W tym rejonie przebieg mają także:

    m. dwugłowy ramienia a dokładnie jego głowa krótka

    - mięsień trójgłowy ramienia

    - mięsień podłopatkowy (zaliczany do grupy rotatorów ramienia)

    - mięsień najszerszy grzbietu oraz m. obły większy

    - żyła pachowa i podobojczykowa.

     W dobraniu i prowadzeniu odpowiedniej terapii pomaga ważna wskazówka. W miejscu przyczepu początkowego naszego mięśnia (PP), przyczepia się także, głowa krótka mięśnia dwugłowego ramienia. Następuje tam splot ścięgnisty tych dwóch struktur ze ścięgnem mięśnia piersiowego mniejszego który obniża obręcz barkową i obraca łopatkę. Te informacje mają duży wpływ na planowanie rehabilitacji, ponieważ wprowadzając ćwiczenia na mięsień dwugłowy ramienia i mięsień piersiowy mniejszy wpływamy pośrednio na usprawnianie mięśnia kruczo - ramiennego.

    W rehabilitacji stosuje się w zależności od rodzaju urazu w/w mięśnia:

    - ćwiczenia (kinezyterapia)

    - poizometryczną relaksację mięśni (PIR)

    - głęboki masaż poprzeczny

    - mobilizację stawu

    - masaż klasyczny obręczy barkowej

    - zajęcia na basenie (pływanie kraulem na grzbiecie)

    - kinesiotaping

     Z powodu przebiegu mięśnia w dole pachowym unika się zabiegów z wykorzystaniem prądów i ultradźwięków. Zastosować można pole magnetyczne oraz ewentualnie laser na ścięgno przyczepu początkowego.

     Poniżej film o profilaktyce i propozycji ćwiczeń uzupełniających pracę wykwalifikowanego fizjoterapeutę w warunkach domowych. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

  • Mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     Zapalenie ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia to częsta dysfunkcja w rejonie obręczy barkowej. Zwykle występuje wraz z innymi przeciążeniami, jak np. stożek rotatorów. Przyczyny powstania choroby mięśnia dwugłowego ramienia to głównie:

    - sumujące się mikrourazy powstałe podczas aktywności fizycznej

    - przeciążenia w ciągu dnia

    - procesy zwyrodnieniowe.

     Ból powstaje podczas przesuwania się ścięgna w rowku międzyguzkowym, które występuje podczas ruchów w barku. Ból obecny jest w okolicach stawu ramienno - łopatkowego oraz na całej długości przebiegu mięśnia, sięgając do łokcia (poniżej stawu łokciowego znajduje się przyczep końcowy mięsnia dwugłowego ramienia).

     

    Zapraszam na poradę online

     

     UWAGA! Objawów może być więcej, ale jest to temat na inny artykuł, tu zajmuję się tylko mięśniem dwugłowym.

     Najbardziej charakterystycznym objawem stanu zapalnego jest tkliwość ścięgna, którą można zaobserwować dotykając palcami przednią górną powierzchnię kości ramienej (zgrubienie, które podczas nacisku porusza się).

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     

     Terapię należy zacząć od tzw głębokiego masowania (rozcierania) w poprzek włókien torebki stawowej. Rozcieranie powinno być powolne i względnie głębokie (aby nie pocierać tylko skóry). Stosować kilka razy dziennie po kilka minut. W celu uniknięcia podrażnienia skóry można zastosować oliwkę lub maść przeciwbólową.

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     Kiedy ból powoli ustępuje (dzień, dwa) można spróbować rozcierać ścięgno za pomocą palca lub dwóch. Ból będzie dość duży. Palce dociskamy w najbardziej bolący punkt a następnie rozcieramy w poprzek. Odczuwalne powinno być przeskakiwanie ściegna pod palcami.

     

                                              mięsień dwugłowy ramienia - rehabilitacja

     

     

     

     Następnym etapem terapii w domu to rozciąganie całego mieśnia dwugłowego ramienia. Skupiamy się na obu przyczepach: początkowym i końcowym. Osiągamy to poprzez ustawienie całej kończyny górnej ze zgiętym grzbietowo nadgarstkiem (zdjęcie poniżej) i odchylamy to momentu odczuwania rozciągania mięśnia.  

     Bardzo efektywną metodą rozciągania mięśni jest poizometryczna relaksacja mięśni (P.I.R). Opieramy kończynę z zgiętym nadgarstkiem o podłoże i naciskamy przez ok 10 sekund. Następnie robimy przerwę (kilka sekund) i unosimy kończynę w kierunku rozciągającym mięsień.

     

     

     

                      pirdwuglowy3pirdwuglowy4

     

     

      

     Wykorzystując tę sama metodę rozciągniemy mięsień dwugłowy przy jego przyczepie końcowym (pod stawem łokciowym). Zginamy łokieć przeciw oporowy drugiej dłoni ok 10 sekund, a następnie rozluźniony łokieć po kilku sekundach prostujemy.

     

     

                      pirdwuglowy1pirdwuglowy2

     

    Uwaga! Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu i obserwacji autora, który jest fizjoterapeutą. Przed wykorzystaniem poniższych informacji należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam do skorzystania z konsultacji online

     

    Poniżej film z kanału youtube na temat artykułu.

     

  • Mięsień piersiowy mniejszy - ćwiczenia

     Mięsień piersiowy mniejszy należy do mięśni klatki piersiowej. Położony jest pod bardziej znanym mięśniem piersiowym większym. Przyczepia się do części kostnych żebra 2 i/lub 3 oraz 4 i 5 a kończy na wyrostku kruczym łopatki. Jego funkcją jest obniżanie barku a wraz z mięśniem piersiowym większym, zębatym przednim, i podobojczykowym, wysuwanie obręczy kończyny górnej do przodu. Bierze udział w oddychaniu unosząc żebra podczas wdechu. W rejonie jego przyczepu końcowego przebiega wiele innych struktur anatomicznych. Dlatego jego dysfunkcja ma wpływ na powstanie tzw zespołu górnego otworu klatki piersiowej, bóle obręczy barkowej, m. dwugłowego. Może powodować bóle głowy oraz karku. Długotrwały przykurcz mięśnia doprowadza do ustawień kompresyjnych i podrażnia np. nerw pośrodkowy, splot barkowy i/lub naczynia krwionośne (tętnica podobojczykowa). Ucisk w tym rejonie obojczyka powoduje bóle promieniujące do palców dłoni. Objawy mogą występować także bez konkretnego urazu. Osoby które mają złą budowę ciała tzw zespół posturalny czyli: wysuniętą głowę do przodu, przesunięte barki do przodu, zniesiona lordozę szyjną, tzw niechlujna postawę również mogą mieć problem z w/w mięśniem.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeuty online

     

      Aby terapia, rehabilitacja przyniosła poprawę należy poznać przyczynę. Jeśli mięsień uległ naciągnięciu lub naderwaniu włókien mięśniowych należy rozpocząć ćwiczenia wykorzystując skurcz koncentryczny i ekscentryczny w zakresie bez bólowym. Można tutaj wykorzystać taśmę rehabilitacyjną. Nie należy go rozciągać.

     W przypadku złej budowy ciała o której pisałem wyżej można od razu rozpocząć delikatne rozciąganie mięśnia oraz unikać ćwiczeń wzmacniających. Należy się skupić na ćwiczeniach ściągających łopatki do kręgosłupa.

     Poniższy film pokazuje kilka przykładów ćwiczeń w zależności od przyczyny dysfunkcji mięśnia piersiowego mniejszego.

     Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.

     

     

     

  • Staw mostkowo - obojczykowy - rehabilitacja

     Staw mostkowo – obojczykowy (SMO), należy do stawów obręczy barkowej spełniający ważną rolę podczas ruchów kończyny górnej. Staw zwiększa stabilizację i wytrzymałość obręczy barkowej i jest jedynym połączeniem łączącym kończynę górną z tułowiem. SMO jest stawem o małej powierzchni kontaktu. Wewnątrz struktury znajduje się śródstawowy, chrzęstno - włóknisty dysk, którego zadaniem ochrona obu powierzchni stawowych podczas styku i kompresji (przesuwanie się obojczyka przyśrodkowo). Dodatkowo podczas wykonywania swoich zadań SMO wspierany jest przez silne zewnętrzne i wewnętrzne więzadła torebkowe, które jednocześnie wzmacniają stabilizację stawu.

    Działanie SMO:

    - Przenoszenie obciążeń dużych sił kompresyjnych, wytwarzanych przezruch kończyny górnej. Siły te naciskając na obojczyk obracają go wokół osi podłużnej co prowadzi do ich rozłożenia (neutralizacji).

    - Zapobieganie niekontrolowanym przemieszczeniom struktur znajdujących się przy rękojeści mostka (np. I żebro) w wyniku działających sił.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

     Ucisk kompresyjnypodczas ruchukończyny górnej powoduje obracanie się iprzemieszczenie obojczyka.Jego skrętny kształt wpływa na generowanie s w obrębie SMOi stawie mostkowo-barkowym (SBO).Siły te następnie wykorzystywane są do stabilizacji i prawidłowegoukierunkowania ruchu łopatki,która porusza sięwokół tylnej ściany klatki piersiowej.

     Umiejętność redukcji przeciążeń wywołanych ruchami silnych piersiowo - ramiennych mięśni w obrębie kończyny górnej jest bardzo ważna dla długowieczności w/w stawu. Z wiekiem następuje więzadłowa i torebkowa wiotkość, powodując zwiększenie obciążeń w stawie. Wyjaśnia to wzrost częstotliwości występowania choroby zwyrodnieniowej stawu w starszym wieku. Należy tu dodać że częstość występowania choroby zwyrodnieniowej w SMO jest dużo mniejsza niż w drugim stawie tzw obojczykowo – barkowym (SBO). Bardzo często znajduje się już krótsze obojczykijako efektzwiązany z wcześniejszymi zmianami zwyrodnieniowymi wSBO.Powoduje to pierwotny brak stabilizacji obojczyka w połączeniu z mostkiem lub barkiem.Sytuacja ta potwierdza że, zewnętrzne więzadła SMO zapewniają większą stabilność niż więzadła kruczo-obojczykowe SBO. Jest to ważna informacja wykorzystywana w późniejszej terapii.

     Niestety, zwyrodnienie i/lub niestabilność SMO jako rzadkość, jest przyczyną trudności prawidłowej diagnozy. Umiejętne odróżnienie od np. złuszczenia w obrębie bliższej części obojczyka, jest bardzo ważne, ponieważ możliwości i wyniki leczenia w tych przypadkach chorób są różne. Co innego - np. ze zwichnięciem lub złamaniem dalszej części obojczyka w SBO. Tu leczenie i terapia jest podobna. Niestabilność SMO rzadko wymaga interwencji chirurgicznej.

     W rehabilitacji problemów związanych z stawem mostkowo – obojczykowym można wykorzystać zjawisko synergii. Mięśnie synergistyczne odpowiadają za wspieranie głównych mięśni odpowiedzialnych za wykonywania ruchu (agonistów). Podczas ruchu kończyny górnej (np zgięcie, wyprost, wznos) oraz ruchu głowy do tyłu następuje synergistyczny skurczem mięśniznajdujących sięwprzednio-tylnymrejoniełopatki i klatki piersiowej.Mięśnie te stabilizują i przemieszczają łopatkę.

     Mięsień przedni to - mięsień piersiowy mniejszy, a mięśnie tylne to czworoboczny,zębaty przedni i pośrednio grupamięśni dźwigających łopatkę (dźwigacz łopatki, mięsień równoległoboczny).Na pracy(wzmocnieniu) tych mięśni powinniśmy się również skupić, aby wzmocnić stabilizację połączenia mostkowo - obojczykowego.

     Poniżej filmik na temat propozycji ćwiczeń przy urazach stawu mostkowo – obojczykowego. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania kanału.

     

     

     

     

     

    Uwaga!!! - Przed wykorzystaniem informacji z artykułu i materiału video należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

  • Stożek rotatorów - rehabilitacja

    Stożek rotatorów - to grupa czterech mięśni obręczy barkowej, które mają wspólne miejsce swoich przyczepów końcowych na kości ramiennej. Mięśnie: mięsień nadgrzebieniowy, mięśnień podgrzebieniowy i mięsień obły mniejszy kończą się na guzku większym kości ramiennej, zaś mięsień podłopatkowy na guzku mniejszym kości ramiennej. Rejon przyczepów nazywa się strefą krytyczną stożka rotatorów.

    Działanie mięśni:

    - m. nadgrzebieniowy - odwodzenie ramienia do 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacji zewnętrznej oraz w zgięciu w stawie ramiennym.

    - m. podgrzebieniowy – odwodzenie ramienia.

    - m. obły mniejszy – współdziała w odwodzeniu ramienia.

    - m. podłopatkowy – przywodzenie ramienia od 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacja wewnętrzna w stawie barkowym.

     

    Zapraszam na poradę fizjoterapeutyczną online

     

     Ważnym zadaniem w/w mięśni jest stabilizacja stawu barkowego a dokładnie centrowanie głowy kości ramiennej podczas ruchu. Centrowanie to, uniesienie (zbliżenie) głowy kości ramiennej do powierzchni panewki w łopatce. Jest to potrzebne ponieważ w spoczynku nasze stawy kończyn górnych są w lekkiej trakcji (działanie siły ciężkości). Dzięki temu głowa kości ramiennej przesuwa się w prawidłowym torze ruchu (zobacz film poniżej)

     W wyniku wieloletnich: przeciążeń, mikrourazów, zwyrodnień, uprawiania sportów, pracy z uniesionymi rękami do góry, chorób wewnętrznych, nagłych urazów dochodzi do uszkodzenia (osłabienia) ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego który rozpoczyna ruch odwodzenia ramienia do kąta 30 stopni. Jeśli w/w mięsień jest uszkodzony to nie występuje centrowanie głowy kości ramiennej. Kompensacją ruchu zajmuje się wówczas mięsień naramienny. Odwodząc ramię ciągnie głowę kości ramiennej do góry, gdzie doprowadza do kolejnych podrażnień przez nią już uszkodzonego mięśnia nadgrzebieniowego. Następuje tzw zamknięte koło bólu. (zobacz film)

    Statystyki mówią że, co czwarta osoba po 50 -tym roku życia boryka się z tą patologią. Charakterystyczne objawy to:

    - zanik odwodzenia ramienia do ok 90 stopni po czym reszta ruchu do wysokości głowy przebiega bez problemowo

    - osłabienie i zanik mięśni (widoczne na łopatce)

    - brak rotacji zewnętrznej w stawie barkowym

    - ból w nocy

    - ból podczas wysiłku

     Po zdiagnozowaniu choroby przez lekarza, powinniśmy się udać do doświadczonego fizjoterapeuty. Wachlarz zabiegów i terapii jaki ma dzisiejsza fizjoterapia daje duże szanse na zaleczenie dysfunkcji. Także w warunkach domowych powinno się ćwiczyć po wcześniejszym instruktarzu, ponieważ ok 70% usprawniania zależy od pacjenta.

    Poniżej dwa filmy na w/w temat.

    Pierwszy to zestaw ćwiczeń na stabilizację i centrowanie głowy kości ramiennej (od tego powinno się zaczynać rehabilitację). Drugi - to propozycja wykorzystania głębokiego masażu poprzecznego w celu redukcji bólu. Zapraszam.

    Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Poniżej filmy z kanału youtube na w/w temat. Zapraszam do subskrypcji i udostępniania.