Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

badania

  • Interpretacja badania MRI lub TK

     W opisie badania tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego znajdziemy wiele dziwnie brzmiących nazw, które niosą za sobą pewne skutki. W artykule można znaleźć interpretację kilkanaśtu przykładów. Pamiętać należy, że ostateczna diagnoza należy wyłącznie do lekarza a artykuł jest tylko poglądowy!!!

     

    Częste opisy w badaniu rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej oraz ich interpretacja:

    1. zniesiona (wyrównana) lordoza lędźwiowa i/lub szyjna – kręgosłup w rzucie bocznym ma kształt esowaty. Wyróżnia się lordozę (wygięcie do przodu) szyjną i lędźwiową oraz kifozę (wygięcie do tyłu) piersiową. Są to naturalne krzywizny kręgosłupa. Każde odstępstwo od w/w krzywizn czyli spłycenie ma duże znaczenie w powstawaniu np. dyskopatii, zwyrodnień i przeciążeń. Jest to najczęściej główna przyczyna późniejszych chorób kręgosłupa. 

    2. obniżony sygnał tarcz międzykręgowych– potwierdzenie zmian zwyrodnieniowych i dehydracyjnych w dyskach.

    3. uwypuklenie tarcz typu bulging – przemieszczenie tarczy międzykręgowej, dysku, pochodna dyskopatii.

    4. zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze – procesy zwyrodnieniowe spowodowane wiekiem i stałymi przeciążeniami związanymi z pracą i czynnościami dnia codziennego.

    5. modelowanie korzeni nerwowych – ucisk na korzeń nerwu który jest „początkiem” nerwu obwodowego. Powoduje np. rwę kulszową.

    6. spondyloza lędźwiowa – naturalne starzenie się dysków polegające na zaniku jądra miażdżystego które jest w środku i uwypuklenie pierścieni włóknistych na obwodzie. Powoduje nacisk na powierzchnie stawowe międzykręgowe. Ból typu „korzonki”

    7. wielopoziomowa dyskopatia – dwie lub więcej dyskopatii na różnych poziomach kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego np C3-C4, C4-C5, C6-C7

    8. stenoza - to zwężenie kanału kręgowego. Występuje podczas ucisku na rdzeń kręgowy w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa. Rdzeń uciskany może być poprzez wysunięte dyski, więzadło żółte, stany zwyrodnieniowe kręgów, przerost torebki stawowej itd. Powoduje np. rwę kulszową, odczucie drętwienia i parzenia.

    9. ucisk na worek oponowy – to naturalna ochrona rdzenia w kanale kręgowym. Nacisk świadczy o wysunięciu się dysku do tyłu, zmian zwyrodnieniowych oraz zniesionej lordozie.

    10. zmiany dehydratacyjne w krążkach międzykręgowych – krążek międzykręgowy (dysk) w początkowej fazie życia składa się z 70% wody i 30 % ciała stałego. Działa jak amortyzator hydrauliczny czyli wycisza drgania za pomocą cieczy. Z czasem z powodu procesów starzenia proporcje się zmieniają. Jest to stan zwyrodnieniowy dysku.

    11. guzki Schmorla -to stosunkowo częste, nie dające żadnych dolegliwości zmiany patologiczne występujące w odcinkach piersiowym i lędźwiowym. Najczęściej nie wskazane do jakiegokolwiek leczenia.

    12. skolioza - boczne skrzywienie kręgosłupa może występować z rotacją kręgów. Przyczyna wielu dolegliwości bólowych kręgosłupa i/lub organów wewnętrznych.

    13. płytka graniczne - dostarcza produkty odżywcze do dysku i usuwa metabolity. Uszkodzenie pogarsza usuwanie metabolitów i spowodowane jest chorobą zwyrodnieniową.

    14. więzadło żółte pogrubiałe – stan zwyrodnieniowy lub zapalny więzadła żółtego które jest naturalną ochroną kanału i rdzenia kręgowego od tyłu. Ból podobny do dyskopatii.

    15. zwężone otwory międzykręgowe – zwyrodnione powierzchnie stawów międzykręgowych doprowadzające do ucisku nerwów obwodowych wychodzących z rdzenia na danym poziomie.

    16. protruzja – łagodne uwypuklenie pierścienia włóknistego (grupy wewnętrzne) spowodowane przesunięciem się jądra miażdżystego np. do tyłu. Początkowa forma dyskopatii. Nie uciska jeszcze na korzenie nerwowe.

    17. prolapsja – uwypuklenie z pękniętymi prawie wszystkimi pierścieniami, z zachowaniem ostatniego.

    18. ekstruzja – przerwanie wszystkich pierścieni włóknistych, ale z zachowaniem ciągłości jądra miażdżystego.

    19. sekwestracja – wpadnięcie do kanału kręgowego części jądra miażdżystego. Wymaga operacji neurochirurgicznej.

    Pamiętaj!!! To tylko informacja nie diagnoza. Diagnozę na podstawie opisu badania stwierdza wyłącznie lekarz!!!

  • Rezonans magnetyczny MRI

     Rezonans magnetyczny MRI (magnetic resonance imaging). Badanie diagnostyczne oparte na właściwościach magnetycznych i charakterystyce atomów wchodzących w skład ciała ludzkiego. Wykorzystuje się tu zjawisko magnetycznego rezonansu jądrowego. Głównym warunkiem do przeprowadzenia skanowania MRI jest silne źródło pola magnetycznego oraz fale radiowe. Czym większa moc tym dokładniejsze zdjęcia. Ultraszybkie badanianaczyń krwionośnych, spektroskopię, badania czynnościowe mogą wykonać tylko aparaty o bardzo dużej mocy. Do analizy zdjęć wykorzystuje się komputer który odczytuje dane i na ich podstawie tworzy obrazy.

     Urządzenie (aparat MRI) musi być umieszczane w tzw klatce Faradaya. Powodem jest odizolowanie go od wszystkich innych fal elektromagnetycznych, które emitowane są z innych urządzeń i kabli. Ma to wpływ na lepszy odbiór sygnału z ciała.

     

    Rodzaje aparatu MRI:

     - otwarte - dostęp do pacjenta z każdej strony

     - zamknięte - pacjent leży w tunelu magnetycznym ze stałym kontaktem z personelem za pomocą kamerki i mikrofonu. 

    Obrazowanie MRI jest bezpieczne. Przeprowadza się je w pozycji leżącej i trwa od 10 – 90 min w zależności od typu aparatu. Podczas skanowania ukazuje przekrój organów i kości we wszystkich płaszczyznach. Często stosuje się słuchawki aby wyciszyć nieprzyjemne dźwięki. Dla polepszenia jakości zdjęć diagnostycznych wstrzykuje się za zaleceniem lekarza tzw środek kontrastujący (kontrast). Środek jest bezpieczny nawet dla osób z alergią na kontrast stosowany w RTG.

    Przeciwwskazania:

    1. bezwzględne:

     - rozrusznik serca

    2. względne:

     - antykoncepcyjna wkładka wewnątrzmaciczna

     - protezy ortopedyczne

     - sztuczna zastawka serca

     - klipsy naczyniowe

     - ciąża

    Tutaj przykłady nazw i oznaczeń zawartych w opisach badania.

  • Tomografia komputerowa TK

     Tomografia komputerowa (TK) - metoda diagnostyki, która przy pomocy promieni rentgenowskich tworzy wielowarstwowy przekrój obrazów narządów pacjenta. Jej niezwykle wszechstronny zakres zastosowań doprowadził że, stała się jedną z podstawowych metod diagnozowania w różnych specjalnościach medycyny. Metodę tomografii komputerowej stosuje się w: urazach, w badaniach głowy, klatki piersiowej, jamy brzusznej, do obrazowania narządów wewnętrznych (np. wątroby, trzustki, nerek), w wykrywaniu zmian nowotworowych, krwawień i zatorów.

    Przy pomocy tomografii komputerowej prowadzi się tzw wirtualną kolonoskopię. Zastosowanie ma również w angiografii (badanie naczyń krwionośnych) oraz w nieinwazyjnym badaniu naczyń wieńcowych, zastępując koronarografię.

     

    Jak wygląda badanie tomografii komputerowej?

    Przed badaniem należy wypić większą ilość niegazowanej wody, aby nawodnić odpowiednio organizm. Zaleca się spożycie lekkiego posiłku najpóźniej do 6 - u godzin przed badaniem.
    W przypadku chorych na cukrzycę zabrania się brania leków z metforminą w sytuacji zdiagnozowania niewydolności nerek.

     Przed badaniemtomografii komputerowej wymagającego podaniaśrodka kontrastującego (kontrast), należy wcześniej oznaczyć poziomu kreatyniny i wskaźnik eGFR.

    Badanie odbywa się w pozycji leżącej i jest bezbolesne dla pacjenta. Czas trwania waha się od 10 do 30 min. Zaleca się aby w trakcie diagnostyki pacjent się nie poruszał. W niektórych przypadkach wymagane jest, na wyraźne polecenie personelu - wstrzymanie oddechu.
    Po badaniu ze środkiem kontrastującym pacjent musi pozostać w pracowni ok 30 min. Po tym czasie nie ma przeciwwskazań do wykonywania czynności dnia codziennego lub powrotu do pracy.Podanie jodowego środka kontrastującego, nie stanowi przeciwwskazania do kontynuowania karmienia piersią.

    Przeciwwskazania do badania jest:

    • uczulenie na jod w przypadku podania kontrastu zawierającego jod.
    • niewydolność nerek
    • nadczynność tarczycy
    • ciąża – tylko w bardzo ważnych przypadkach
    • leczenie tarczycy jodem promieniotwórczym - wymagana konsultacja z endokrynologiem

     Tutaj przykładowe nazwy i oznaczenia które zawiera opis badania

  • więzadło CFL piętowo-strzałkowe

     
    Więzadło strzałkowo-piętowe CFL (staw skokowy)

    Więzadło strzałkowo-piętowe (CFL - ligamentum calcaneofibulare) rozpoczyna się tuż poniżej przyczepu strzałkowego ATFL (nie rozpoczyna się na wierzchołku strzałki) biegnie do tyłu, przyśrodkowo i dołu łącząc się z pochewką ścięgien mięśni strzałkowych. Ma 2 do 3 cm długości, 4-8 mm szerokości i 3-5 mm grubości. Tworzy kąt z długą osią strzałki od 10° do 45°. Kąt utworzony pomiędzy ATFL i CFL wynosi 104-108° . Jest przykryte ścięgnem mięśnia strzałkowego długiego i krótkiego.

     

  • Zabiegi fizykoterapeutyczne a leczenie pompą insulinową

     Celem tego artykułu jest informacja dla diabetyków leczących się przy pomocy pompy insulinowej, jak bezpiecznie korzystać z fizykoterapii.Pacjenci z pompami insulinowymi stanowią coraz większą grupę osób, korzystających z zabiegów w gabinetach fizjoterapeutycznych. Powodem jest refundacja zakupu pompy insulinowej oraz moda na aktywność sportową wśród młodych diabetyków. W związku z tym, oraz z uwagi na rozwój sprzętu medycznego, pojawiają się wątpliwości związane z zabiegami na fizykoterapii (nie mylić z fizjoterapią).W grę wchodzą dwa aspekty, pierwszy to ewentualne uszkodzenie pompy insulinowej, oraz drugi dotyczący bezpieczeństwa pacjenta. Główne zabiegi fizykoterapeutyczne z którymi można się spotkać to:

    - diadynamik – leczenie za pomocą prądów

    - magnetotronik – leczenie za pomocą pola magnetycznego

    - laser – leczenie podczerwienią

     Dane jednego z producentów pomp insulinowych, (Manual - podręcznik użytkownika, urządzenia medyczne - badania naukowe), dają do myślenia, iż najlepszym rozwiązaniem jest odłączenie pompy na czas zabiegów (czas ten jednostkowo nie przekracza zwykle 15 min na zabieg).

     W gabinetach fizykoterapeutycznych często znajduje się kilka urządzeń, które podczas swej pracy emitują pole elektromagnetyczne i elektrostatyczne. Może mieć to wpływ na wykasowanie ustawień lub całkowitego zniszczenia urządzenia.

     Osobnym zagadnieniem jest materiał z jakiego została wykonana igła (wężyk) do wkłucia, którym podajemy podskórnie insulinę. Mamy dwa rodzaje: igła z metalu i wężyk z tworzywa sztucznego. Wówczas warunkiem wykonania zabiegu jest tylko wkłucie wykonane z materiałów sztucznych (igła, inne elementy). Prąd przechodzący przez metal może doprowadzić do poparzenia. W tym przypadku bezpieczniej będzie, korzystać z terapii polem magnetycznym lub z lasera.