Rehabilitacja

manu

dorehabilitacji.pl porady z fizjoterapii

A A A

bark

  •  Zapalenie ścięgna głowy długiej m.dwugłowego to bardzo częsta dysfunkcja. Zwykle występuje wraz z innymi zapaleniami w tym rejonie (np. stożek rotatorów). Przyczyny powstania w/w choroby mięśnia dwugłowego to głównie, sumujące się mikrourazy powstałe podczas aktywności fizycznej, przeciążenia w ciągu dnia oraz procesy zwyrodnieniowe.Ból powstaje podczas przesuwania się ścięgna w rowku międzyguzkowym, które występuje prawie w każdym ruchu w stawie barku. Jest obecny w okolicach stawu barkowego oraz na całej długości mięśnia i sięgać może do łokcia (poniżej st łokciowego znajduje się przyczep końcowy m. dwugłowego). 

    Udostępnij

    UWAGA! Objawów może być więcej, ale jest to temat na inny artykuł, tu zajmuję się tylko m. dwugłowym.

      Najbardziej charakterystycznym objawem stanu zapalnego jest tkliwość ścięgna, którą możesz zaobserwować dotykając palcami przednią powierzchnię stawu barkowego (zgrubienie, które podczas nacisku porusza się).

                                              sciegnodwuglowy

     Terapię należy zacząć od masowania (rozcierania) w poprzek włókien torebki stawowej. Rozcieranie powinno być powolne i względnie głębokie (aby nie pocierać tylko skóry). Będziesz czuł ból. Stosuj to parę razy dziennie po kilka minut. Zastosuj oliwkę lub maść przeciwbólową.

                                              rozcieranietorebkast

      Kiedy ból powoli ustępuje (dzień,dwa) można spróbować rozcierać ścięgno za pomocą palca lub dwóch. Ból będzie dość duży. Wciśnij palce w najbardziej bolący punkt a następnie rozcieraj. Poczujesz jak ścięgno przeskakuje ci pod palcem.

                                              masazsciegnadwuglowy

      Następną formą terapii w domu to rozciąganie m.dwugłowego. Osiągamy to poprzez ustawienie całej kończyny górnej ze zgiętym grzbietowo nadgarstkiem (patrz zdjęcie poniżej) i odchylamy to momentu odczuwania rozciągania mięśnia.  Bardzo efektywną metodą rozciągania mięśni jest także poizometryczna relaksacja mięśni. Oprzyj kończynę z zgiętym nadgarstkiem o podłoże i naciskaj przez 10 sekund. Następnie unieś do góry.

                      pirdwuglowy3pirdwuglowy4

       Wykorzystując tę sama metodę teraz rozciągniemy m.dwugłowy przy jego przyczepie końcowym (pod st. łokciowym). Zginaj łokieć przeciw oporowy drugiej dłoni. Po 10 sekundach, rozluźniony łokieć prostuj.

                      pirdwuglowy1pirdwuglowy2

    Uwaga! Artykuł informacyjno-poglądowy oparty na doświadczeniu i obserwacji autora, który jest fizjoterapeutą. Przed wykorzystaniem poniższych informacji należy skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

    Tu film na temat artykułu

    Powiązane artykuły:

    mięsień dwugłowy ramienia

    łokieć tenisisty

    łokieć golfisty 

  •  Mięsień dwugłowy ramienia - (musculus biceps brachii) - podłużny, wrzecionowaty mięsień rozpięty między łopatką a kością promieniową, należący do grupy mięśni przednich ramienia.

     Składa się z dwóch głów – głowy długiej (łac. caput longum) oraz głowy krótkiej (łac. caput breve). Głowy często są jednak "zduplikowane" i powszechne są przypadki osób z czterema, bądź nawet sześcioma głowami bicepsa. (Osoba z większą ilością głów wolniej się męczy, lecz ich liczba nie wpływa na siłę mięśnia). Przyczep ścięgnisty głowy długiej znajduje się na obrąbku stawowym i guzku nadpanewkowym łopatki. Głowa krótka rozpoczyna się przyczepem ścięgnistym położonym na wyrostku kruczym łopatki. Ku dołowi obie głowy mięśnia dwugłowego ramienia łączą się we wspólny brzusiec. W części dystalnej, powyżej stawu łokciowego mięsień wytwarza dwa łącznotkankowe ścięgna: powierzchowne, płaskie – rozcięgno mięśnia dwugłowego ramienia (łac. aponeurosis musculi bicipitis brachii) przechodzące w powięź przedramienia oraz właściwe ścięgno (łac. tendo musculi bicipitis brachii) przyczepione do guzowatości kości promieniowej.

    Mięsień dwugłowy ramienia działa na dwa stawy: staw ramienny i staw łokciowy. W stawie ramiennym mięsień podnosi ramię do przodu. Dodatkowo głowa długa odwodzi ramię i obraca do wewnątrz, a głowa krótka przywodzi ramię. W stawie łokciowym mięsień dwugłowy ramienia jest zginaczem oraz najsilniejszym mięśniem odpowiedzialnym za odwracanie przedramienia i ręki (dokonuje supinacji dłoni i przedramienia).

     W pozycji supinacji widoczne są najlepiej wyniosłości kuliste przedniej części mięśni, zwane potocznie bicepsami. Podczas skurczu rozcięgno mięśnia dwugłowego napina powięź przedramienia, co zwiększa siłę skurczu.

    1. Unaczynienie
    • gałęzie od tętnicy pachowej
      gałęzie od tętnicy ramiennej 
    • Unerwienie
    • nerw mięśniowo-skórny (łac. nervus musculocutaneus) (C5-C7)
    • 1.głowa długa
    • 2.głowa krótka

    Powiązane artykuły:

    Bolesny bark - mięsień dwugłowy ramienia

                    

     

     

     

  • Stożek rotatorów - to grupa czterech mięśni obręczy barkowej, które mają wspólne miejsce swoich przyczepów końcowych na kości ramiennej. Mięśnie: mięsień nadgrzebieniowy, mięśnień podgrzebieniowy i mięsień obły większy kończą się na guzku większym kości ramiennej, zaś mięsień podłopatkowy na guzku mniejszym kości ramiennej. Rejon przyczepów nazywa się strefą krytyczną stożka rotatorów.

    Mięśnie biorą udział w:

    - m. nadgrzebieniowy - odwodzenie ramienia do 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacji zewnętrznej oraz w zgięciu w stawie ramiennym.

    - m. podgrzebieniowy – odwodzenie ramienia.

    - m. obły większy – współdziała w odwodzeniu ramienia.

    - m. podłopatkowy – przywodzenie ramienia od 90 stopni w pozycji horyzontalnej, rotacja wewnętrzna w stawie barkowym.

    Udostępnij

     Ważnym zadaniem w/w mięśni jest stabilizacja stawu barkowego a dokładnie centrowanie głowy kości ramiennej podczas ruchu. Centrowanie to, uniesienie (zbliżenie) głowy kości ramiennej do powierzchni panewki w łopatce. Jest to potrzebne ponieważ w spoczynku nasze stawy kończyn górnych są w lekkiej trakcji (działanie siły ciężkości). Dzięki temu głowa kości ramiennej przesuwa się w prawidłowym torze ruchu (zobacz film poniżej)

     W wyniku wieloletnich: przeciążeń, mikrourazów, zwyrodnień, uprawiania sportów, pracy z uniesionymi rękami do góry, chorób wewnętrznych, nagłych urazów dochodzi do uszkodzenia (osłabienia) ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego który rozpoczyna ruch odwodzenia ramienia do kąta 30 stopni. Jeśli w/w mięsień jest uszkodzony to nie występuje centrowanie głowy kości ramiennej. Kompensacją ruchu zajmuje się wówczas mięsień naramienny. Odwodząc ramię ciągnie głowę kości ramiennej do góry, gdzie doprowadza do kolejnych podrażnień przez nią już uszkodzonego mięśnia nadgrzebieniowego. Następuje tzw zamknięte koło bólu. (zobacz film)

       

    Statystyki mówią że, co czwarta osoba po 50 -tym roku życia boryka się z tą patologią. Charakterystyczne objawy to:

    - zanik odwodzenia ramienia do ok 90 stopni po czym reszta ruchu do wysokości głowy przebiega bez problemowo

    - osłabienie i zanik mięśni (widoczne na łopatce)

    - brak rotacji zewnętrznej w stawie barkowym

    - ból w nocy

    - ból podczas wysiłku

     Po zdiagnozowaniu choroby przez lekarza, powinniśmy się udać do doświadczonego fizjoterapeuty. Wachlarz zabiegów i terapii jaki ma dzisiejsza fizjoterapia daje duże szanse na zaleczenie dysfunkcji. Także w warunkach domowych powinno się ćwiczyć po wcześniejszym instruktarzu, ponieważ ok 70% usprawniania zależy od pacjenta.

    Poniżej dwa filmy na w/w temat.

    Pierwszy to zestaw ćwiczeń na stabilizację i centrowanie głowy kości ramiennej (od tego powinno się zaczynać rehabilitację). Drugi - to propozycja wykorzystania głębokiego masażu poprzecznego w celu redukcji bólu. Zapraszam.

    Przed wykorzystaniem wiadomości z filmu należy skonsultować się z własnym lekarzem lub fizjoterapeutą.